Black_wolf

‏خندیدم، پیامش را پاک کردم ‏دیگر دلم برایش نمیلرزید ‏دیگر حرفایش ذوق زده ام نمیکرد ‏میدانی؟! او از خیلی وقت پیش برایم تمام شده بود، بعضی چیزها به وقتش قشنگ است ‏زمانش که بگذرد از دهن می‌افتد یه بچه ۱۰ ساله توی ۱۰ سالگی اش دوچرخه میخواد، وقتی به ۲۰ سالگی رسید دیگه دوچرخه نمیخواد، یه جوان ۱۸ تا ۳۰ ساله توی این بازه از سن و سال دوست داره پول داشته باشه چیزی که دلش میخواد رو بخره و جایی که دوست داره سفر کنه وگرنه سر پیری اون‌ پول شاید فقط بتونه شکمشو سیر کنه؛ میخوام بهت بگم هر چیزی به موقعش خوبه؛ از یه جایی به بعد وقتی چیزیکه خواستیو اگه نتونی بدست بیاری شاید دیگه هیچوقت نخوایش پس عزیزم، سعی کن همیشه به موقع باشی!

داشتم باخودم فکر میکردم که ما آدما چه گناهایی که مرتکب نشدیم گناهایی که هیچکس ندید شاید اگه اطرافیان ویا عزیزترین کسامون میفهمیدن دیگه حتی نگامونم نمیکردن اما خدا همه چیو دیده شنیده هیچی ازدیدش پنهان نمونده ولی رسوامون نکرده بهمون فرصت داده واقعا چه چیزی انقد مارو جسور کرده درمقابل کسی که مارو میبینه وقدرتشو داره رسوامون کنه اما شرم نمیکنیم وگناه میکنیم علت این جسور بودن چیه؟حالا اینا به کنار خدا همیشه به آدما فرصت بازگشت وتوبه میده این یعنی هنوز پیشش اعتبار داریم اما وای به روزیکه رسوامون کنه یعنی دیگه پیشش اعتبار نداشتیم که رسوامون کرده مواظب اعتبارمون پیش خدا باشیم این دنیا محل گذره دیر یا زود خوب یا بد تموم میشه ارزش خیلی کارا وگناهارو نداره مواظب اعتبارمون پیش خدا باشیم....

در یوگا حرکتی هست به نام "آغوش" قانونش اینطور است که باید برای چند دقیقه خودت را سفت و محکم در آغوش بگیری، فکرت را از همه چیز خالی کنی و فقط روی خودت تمرکز داشته باشی. راستش خیلی وقت ها فکر میکنم اگر این حرکت هم مثل خیلی از کارها که انجامش عادی شده یا ضرورت است به زندگی مان اضافه میشد چه خوب میشد. مثل غذا خوردن، مثل خوابیدن روزی یکدفعه هم خودت را سفت و محکم بغل میکردی و تمام حواست را برای کسی میگذاشتی که در آغوشت بود آنوقت شاید محبت کردن به خودت را یاد می گرفتی اینکه برای خودت عزیز باشی آنوقت شاید خودت را بیشتر دوست داشتی و آدمی که خودش را دوست دارد همه را دوست دارد

صدای اذان که به گوشم میخوره؛یه بغضی خفم می‌کنه! یه چیزی دَمِ گوشم میگه:چرا اینقدر اَزش دوری!؟ چرا حتما باید یه تلنگر بخوری بعدش بری سراغش! اونی که همیشه کنارت مونده؛ حتی وقتی که عشق دو روزه رو بهش ترجیح دادی ؛ حتی اون وقتی که فکر میکردی آخرشه ، برات یه راه دیگ دُرست کرد و بهتر شدی! حتی اون موقعی که چشاتو بستی بهش، ترکت نکرد... پس نگو نیست ، چون هست ولی تو نیستی !

امروز یادگرفتم بقیه رو شبیه به خودم نبینم ، انتظار زیادے نداشته باشم از هرکس و ناکسی! یادگرفتم که قدر خودم رو بدونم ، از خودم تشکر کنم، به خودم هدیه بدم. و خودم رو باور کنم! آدم ها به مرور زمان خودشون رو نشون میدن، همین شیطان، روزے فرشته بود! یادگرفتم که خودم باشم و مردم من رو با این خود بودن قبول کنن، نه ادایے که در میارم! توام یادبگیر که صداقت رو در کنار طاقت باید تو زندگیت جا بدے! منبع اون حال خوبے که میخواے اراده امروز توعه! نبود قضاوت و حسادت تو دلت نیازمند یه دل دریا و چشم پاڪه! در انتها هرلحظه این زندگے پر از درسه! یادبگیر و با دلے خوش بهشون عمل کن..

به دنیا نیامده ایم که چوب قضــــــــــاوت به دست بگیریم و سر هر راه و بیراهی مردم را قضاوت کنیم. ما مرکز دنیا نیستیم ، حتی اگر این به نظرمان برسد. ما لبریز از اشتباهات و کمبود هایی هستیم که دیگران را به خاطرش تحــــــــــقیر می کنیم... امروز خیلی حواست باشه به قضاوت نکردن هرکسی هرچیزی گفت سریع تو ذهنت بگو به من چه!!!! به ما چه!!!

یه وقتاییم هست نمیدونی چته، نمیدونی چرا باید گریه کنی،نمیدونی چرا باید ناراحت باشی و غصه بخوری، نمیدونی چرا اینقد دوس داری تنها باشی، نمیدونی چرا اینقد همه چی برات کسل و بی مزه و خسته کننده میشه، نمیدونی چرا نمیتونی حتی واسه چند لحظه بخندی، با خودت میگی چی شد، چی شد از این رو به اون رو شدم، اونوقته که هرچی فکر میکنی واسه دلیلش، دلیلشو پیدا نمیکنی فقط میدونی خوب نیستی، حالا تو بهم بگو وقتی یه بیماری دلیلشو پیدا نکنی مگه میشه اصلا درمانش کرد؟ شاید بشه با قرص مسکن ارومش کرد برای چند ساعتی، شاید بشه روند رشدشو کند تر کرد، ولی اون بیماری هنوزم درونته، دقیقا مثل غمی که نمیدونی چرا هست، ولی هست

من یه من قوی تو خودم دارم ، که بهم اجازه نمیده بازنده باشم ، این من قوی بهم یاد داد ؛ همه تسلیم شدن بلدن ، همه میتونن جا بزنن ، همه میتونن به چیزی که هستن قانع باشن، همه میتونن با بهونه آوردن خودشونو گول بزنن ، ولی من مثل بقیه نیستم!! من نمیتونم مثل بازندها فکر بکنم ، یعنی این من قوی درونم ، بهم اجازشو نمیده! برای همینه که همیشه یا یه چیزیو کلا نمیخام ، یا اگه خاستمش ، اونقدری برای داشتنش میجنگم ، که بهش برسم !! فرق من با بقیه دقیقا همینجاست . . من جای حرف زدن و ادعا داشتن ، تلاش میکنم.. توهم تلاش کن و من درونت و پیدا کن

نیمی از نگرانی‌ها و اضطراب‌هاي‌ ما مربوط بـه « نظر دیگران » اسـت، ما باید این خار را ازبدن خود بیرون بکشیم! نظر دیگران، تصوری خام یا یک وهم اسـت کـه هر لحظه می تواند تغییر کند نظر دیگران بـه نخی بند اسـت و ما را برده‌ي آنان می کند؛ برده‌ي نظراتشان و بدتر، برده‌ي آنچه وانمود می‌‌کنند بـه نظرشان می‌‌رسد

چشاتونو ببندید وتصور کنید که مردید!! شمایید ویه عالمه گناه ،خطا، اشتباه،تاوان ، راه برگشتی نیست باید بخاطر تک تک کاراتون جواب پس بدین بخاطر تمام کارایی که میتونستید انجام بدید اما ندادید ، بخاطر تمام کارهایی که نباید انجام میدادید اما انجام دادید ، بخاطر تمام خطاها ولغزش ها وسهل انگاری ها باتمام وجود وتک تک سلولهای بدنم میتونم حسرت اون لحظه روحس کنم. اما راه برگشت نیست همه چی تموم شده وکاری نمیشه کرد!!!! تصورش کنید؛ حالا چشاتونو باز کنید شما هنوز فرصت دارید. فکر کنید رفتید وبرگشتید اگه اون حسرتو حس کرده باشید دیگه مثل گذشته زندگی نمی کنید!!!

ببخشید ک دخالت میکنم اما میتونید اینارو تو پیام خصوصی ارسال کنید دستتون درد نکنه و جفتتون موفق باشید

+هر چيزی که اذیتت میکنه، داره صبر کردن رو بهت یاد میده +هر کسی که ترکت میکنه، داره بهت یاد میده چجوری رو پاهای خودت بایستی +هر چيزی که عصبانیت میکنه داره بهت بخشش و شفقت رو یاد میده +هر چيزی که ازش متنفری داره بهت عشق بی قید و شرط رو یاد میده +هر چيزی که ازش میترسی داره بهت شهامت مقابله باهاش رو یاد میده +و هر چیزی که نمیتونی کنترلش کنی داره بهت چگونه رها کردن رو یاد میده...

کلمه ی جالبی در قرآن وجود دارد که برای من زنگ صدا و آهنگ متاثر کننده ای دارد. یعنی هربار این کلمه را می شنوم در حال انجام هر کاری که باشم ناگهان متوقف میشوم و به فکر فرو می روم . این وقفه ممکن است حتی در حد چند ثانیه باشد اما رخ می دهد و فوقع ما وقع یعنی میخواهم بگویم‌هرچقدر که کم باشد باز هم رخ می دهد و وجود دارد و اصولا نمی توان آن را انکار کرد . کلمه "خسران" قدرت آن را دارد که مرا، من پرادعای پر همهمه را از حرکت بازدارد و میان جنب و جوش زندگی متوقف سازد. خسران یعنی ضرر متضرر دقیقا نمیدانم صفت است یا اسم فاعل فقط میدانم که از خسر می آید از ضرر کردن از چیزی گرانبها را به بهایی اندک باختن. و چقدر خداوند در قرآن تاکید دارد بر اینکه ای آدم حواست باشد خسران نکنی،حواست باشد ضرر نکنی که حواست باشد چیزی گرانبها را به بهایی مفت به باد ندهی برود که بد عاقبتی خواهد بود... تمامش همین است . تمامش قصه ی بازی کردن و نباختن است قصه ی خسران ها و ما چقدر خسران در زندگی کرده ایم و بی خبریم،چقدر وقت و زندگی و عشق مان را صرف آدم های بی ارزش کردیم یعنی چیزی که دوباره بدست نمی آوردیم و بس گرانبها بود به بهایی مفت باختیم رفت . چقدر دنبال چیزهایی دویدیم و عمرمان را صرفش کردیم که بدرد ما نمی‌خورد . چقدر غصه ی آنچه ابدی نبود را خوردیم . چقدر با آدمهایی که با ما خوب بودند بخاطر خودخواهی خودمان بد تا کردیم و... چقدر در یک‌کلام خسران کردیم‌. میخواهم بگویم بین تمام اتفاقهای بد بین تمام چیزهای بدی که می‌تواند برای آدمیزاد رخ دهد این داستان خسران از همه سخت تر از همه تلخ تر است. خسران در واقع همان حسرت همان پشیمانی ست که بعضی وقتها یقه ی آدم را می‌گیرد و تا آخر عمر رهایش نمی کند . کاش ،زندگی هرجور ميخواهد بگذرد فقط طوری طی نشود که آخرش خسران بماند ته کاسه ی بشر همین ..

به مَردی دل ببند که از علاقش به خودت مطمئنی قانونِ رابطه ها این است: مَرد باید عاشق تر باشد مَرد است که باید برای داشتنت تلاش کند مَرد است که باید پُر باشد از نیاز به تو مَرد است که باید بجنگد... تو چرا نشسته ای کنجِ اتاق و زانوهایت را بغل گرفته ای و اشک می ریزی و روزهایت را آتش میزنی! چند سالت است مگر؟! اینکه می نویسی خسته شده ای، اینکه مینویسی دیگر کِشِش نداری، این فاجعه است، فاجعه! این روزهایت، بهترین روزهایت هستند حالاست که باید بخندی، حالاست که باید رها باشی و آزاد، حالاست که باید دخترانگی کنی... نه که همه را خط بزنی و بنشینی کنجِ اتاق و دیوارهایش را خراش دهی و زار بزنی برای نداشتنِ مَردی که حواسش هم به تو نیست..!

ما آدمهایِ قوی هستیم؛ اما غروبا دلمون میگیره، اشکمون دم مشکمونه،حسادت میکنیم، دلتنگ میشیم،ترس همه وجودمون رو میگیره، دستامون میلرزه ،زیاد فکر میکنیم، ریسک میکنیم، اشتباه میکنیم، سرمایه از دست میدیم، شکست میخوریم، از صفر شروع میکنیم، صدامون بالا میره، زود عذرخواهی میکنیم، به همه امید میدیم، غر میزنیم، گله و شکایت میکنیم در آخر هم صورتمون رو با سیلی سرخ نگه میداریم رفیقِ شفیق من؛ اینارو گفتم که بدونی اگر توام همه جوره داری ادامه میدی پس خیلی قوی هستی

صبر داشته باش و ببین ؛ همان کسی که می خواست تو را زمین بزند ، زمین خورده ! همان کسی که می خواست حرمتِ تو را بشکند ، تمامِ غرور و حرمتش شکسته ! همان کسی که قصدِ آزارِ تو را داشت ، بی دفاع شده و آزار دیده ! کائنات ، دست بردار نیست ؛ انتقامِ ما را ، از هم می گیرد ! روزی همه مان به هم ، بی حساب خواهیم شد

آدم ها معمولا شدیدترین احساس و دلبستگی هایشان را در عمیق ترین لایه های افکارشان پنهان می کنند . هرچه بیشتر عاشقِ یک نفر باشند ، بیشتر سعی می کنند انکارش کنند ، فاصله بگیرند ، پنهانش کنند و موفق که نشدند ؛ تسلیم شوند و با عشقی دو چندان ، به مسیرِ ناگزیرِ احساسشان برگردند ... دریافته ام ؛ در بخش هایِ آشکارِ زندگیِ هیچکس ، دنبالِ عشق و علاقه ی قلبی اش نگردم . آدم ها عمیق ترین دلبستگی هایشان را پنهان می کنند ، آدم ها از عشق ، می ترسند !

راه عشق … راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست ما را ز منع عقل مترسان و می بیار کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست او را به چشم پاک توان دید چون هلال هر دیده جای جلوه آن ماه پاره نیست فرصت شمر طریقه رندی که این نشان چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ رو حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

کام دوست… مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس طوطی طبعم ز عشق شکر و بادام دوست زلف او دام است و خالش دانه آن دام و من بر امید دانه‌ای افتاده‌ام در دام دوست سر ز مستی برنگیرد تا به صبح روز حشر هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست بس نگویم شمه‌ای از شرح شوق خود از آنک دردسر باشد نمودن بیش از این ابرام دوست گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا خاک راهی کان مشرف گردد از اقدام دوست میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست حافظ اندر درد او می‌سوز و بی‌درمان بساز زان که درمانی ندارد درد بی‌آرام دوست

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها الا یا ایها الساقی.. الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها به بوی نافه‌ای کاخر صبا زان طره بگشاید ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دل‌ها مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم جرس فریاد می‌دارد که بربندید محمل‌ها به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل کجا دانند حال ما سبک باران ساحل‌ ها همه کارم ز خود کامی به بدنامی کشید آخر نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفل‌ ها حضوری گر همی‌خواهی از او غایب مشو حافظ متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

در این هستی غم انگیز وقتی حتی روشن كردن یک چراغ ساده «دوستت دارم» كام زندگی را تلخ می‌كند وقتی شنیدن دقیقه ای صدای بهشتی‌ات زندگی را تا مرزهای دوزخ می‌لغزاند دیگر نازنین من چه جای اندوه؟ چه جای اگر؟ چه جای كاش؟ و من… این حرف آخر نیست! به ارتفاع ابدیت دوستت دارم حتی اگر به رسم پرهیزکاری های صوفیانه از لذت گفتنش امتناع كنم

به عاشقان و معشوقه های شهر بگویید… دلبری برای یکدیگر را… بگذارند به وقت تنهاییشان! خیابان،مترو و تاکسی جای دست کشیدن روی ابرو… سر روی شانه گذاشتن. و لمس شال و گیسو نیست… شاید یک نفر چشمانش را بست… شاید یک نفر خاطرش پر کشید… شاید یک نفر دلش رفت… شاید یک نفر دلش تنگ شد

تمام ترانه هایم ترنم یاد توست و تمام نفسهایم خلاصه در نفسهای توست ای زلال تر از باران و پاکتر از آیینه به وجود پر مهر تو می بالم و تو را آنگونه که میخواهی دوست دارم ای مهربان – پرنده خیالم با یاد تو به اوج آسمانها پر خواهد گشود و زیبایی ات را به رخ فرشتگان خواهد کشید تبسمی از تو مرا کافیست که از هیچ به همه چیز برسم منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم در چشمانت خیره شوم دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم منتظر لحظه ای هستم که در کنارت بنشینم سر رو شونه هایت بگذارم….از عشق تو….. از داشتن تو…اشک شوق ریزم منتظر لحظه ی مقدس که تو را در اغوش بگیرم بوسه ای از سر عشق به تو تقدیم کنم وبا تمام وجود قلبم و عشقم را به تو هدیه کنم اری من تورا دوست دارم وعاشقانه تو را می ستایم

تویی که ناب ترین فصل هر کتاب منی شروع وسوسه انگیز شعر ناب منی من آن سکوت شکسته در آسمان توام و تو درآمد دنیا و آفتاب منی چقدر هجمه ی تشویش بی تو بودن ها تویی که نقطه ی پایان اضطراب منی برای زندگی ی بی جواب و تکراری به موقع آمدی و بهترین جواب منی روان در اوج خیالم چو رود می مانی همیشه جاری و مانا در عمق خواب منی نفس پس از گذرت از حساب می افتد و تو دلیل نفس های بی حساب منی رها مکن غزلم را همیشه با من باش که ختم خاطره انگیزه شعر ناب منی

نمک نشناسی مثل یک بیماریِ مزمن شیوع پیدا کرده است بینِ مردم! مهم نیست تو چقدر خودت را خرجِ حالِ خوبشان کردی! حالِشان که با تو خوب شد، دلیلِ حالِ بدت میشوند! مهم نیست چقدر در گذشته کنارشان بودی! می‌روند و شیفته ی آدم‌های جدیدِ زندگیِ‌شان میشوند. مهم نیست تو چقدر دردشان را به جان خریدی! درد می‌زنند به جانَت. مهم نیست چقدر بارِ تنهایی‌شان را به‌دوش کشیدی! در نهایت تنهایَت میگذراند. لطفاً به فرزندانتان، قدر شناس بودن را یاد دهید؛ اینجا زخمِ خیلی ها تازه ی همان نمک دانی ست که شکست‌!