Black_wolf

اینجا در دنیای من ... گرگ ها هم افسردگی مفرط گرفته اند... دیگر گوسفند نمی درند... به نی چوپان دل می سپارند... و گریه می کنند

میدونی چرا ادم های خردمند اغلب میگن مثل یه گرگ زندگی کن اول اینکه گرگ ها هرگز مردار نمیخورن یه گرگ رو توی سیرک نمی بینی ک نمایش اجرا کنه برخلاف خیلی از حیوانات گرگ ها با مادر یا خواهرشون جفتگیری نمیکنن یه گرگ توی عمرش معمولا با یک گرگ جفت گیری میکنه وگرگ ماده هم در صورتیکه جفتش بمیره همین کارو میکنه وجفت باقی مانده بیشتر از سه ماه سوگواری میکنه وعزاداری ممکنه تمام سال طول بکشه ب گرگ پسر خلف (صالح ) میگن چون تنها حیوانیه ک ب والدینش احترام میزاره وقتی پیر میشن و نمیتونن با گله ب شکار برن والدین توی لانه میمونن و جوانترا شکار میکنن و براشون غذا میارن و ب عنوان انسان ما باید کلی درس از گرگ ها یاد بگیریم

بله درسته

درود سپاس

آدما بعد شکست در عشق به سه دسته تقسیم میشن دسته اول اونایی که اصلن براشون مهم نیست همونایی که میگن این نشد یکی دیگه=/ دسته دوم تقریبا مث دسته اول هستن اونا برای رهایی از غم و غصه به یکی دیگه پناه میبرن و عاشقانه نو میسازن...! و دسته سوم مظلوم ترین افراد همونایی که هر روز می نویسن...! حرفایی که با بغض و اشک نوشته میشه ،حرفایی که معشوقشون مخاطبه ،حرفایی که قرار نیست هیچ وقت توسط کسی خونده بشه حتی همون معشوق...! همونایی که صفحه چَتِ معشوقشون رو باز میکنن میبینن آنلاینه و شروع میکنن به نوشتن همه حرفاشون رو با اشک می نویسن اما هیچ وقت سند نمیزنن...!! و با زجر به آنلاین بودن طرف نگاه میکنن دلشون هزار راه میره که نکنه داره با کسی دیگه چت میکنه، نکنه... !! آنلاین میمونن تا طرف آف شه اینا همون آدمای مهربونه ،ضعیفه،بی پناهه،ساده آن مثل بعضیامون

شب هنگام خوابيدن، ‌درست لحظه اي كه به خواب مي رويد، به ياد آوريد كه همه چيز، ‌بی قيد و شرط، ‌رويایی بيش نيست. آنچه با چشمان باز مي بينيد نيز رويايی بيش نيست. آنچه با چشمان بسته مي بينيد هم يك روياست. رويا ماده اي است كه زندگی از آن ساخته شده است. با همين حال و هوا به خواب برويد كه همه چيز بدون استثنا، ‌يك روياست. اگر همه چيز روياست، ديگر جايی برای نگرانی وجود دارد: اين مفهوم ماياست؛‌ كل جهان توهمي بيش نيست. نه اين كه جهان واقعا توهم باشد؛‌ "جهان واقعيت خاص خودش را داراست." اين تكنيكي است براي اينكه عميق تر در وجود خود فرو رويد. تا هيچ چيز شما را نيازاراد. اگر همين لحظه فكر كنيد كه همه چيز روياست، ‌ناگهان به دنيايی ديگر سفر می‌کنید امشب با اين حال به خواب برويد و صبح، ‌هنگام برخاستن از خواب نيز اولين چیزي كه به ياد مي آوريد،‌ اين باشد كه: همه چيز يك روياست. بارها و بارها در طول روز، اين نكته را به خود يادآوري كنيد و ناگهان احساس آرامش و رهايی ميكنيد

برای کسی وقت بزارین که مزاحمش نباشین.. برای کسی دلتنگ بشین که حداقل تو طول روز یکبار بهتون فکر کنه.. به کسی بها بدین که ادم باشه.. کسی اولویت زندگیتون باشه که شما جزو چند نفر اول زندگیش باشین به کسی بگین دوست دارم که لایق عشق باشه ارزش شما خیلی بالاس؛ نزارید جوری باهاتون برخورد بشه که کنار دم دستی هستین

وقتی باهاش قهری این جوری بهش پیام بده: وقتی اتفاقی بین ما می افته، دعوا می کنیم، دلخوری پیش میاد و قهر می کنی با من همه هم و غم من اینه که بتونم دوباره تو رو آشتی بدم و رابطه مون رو برگردونم به حالت نرمال وقتی اجازه ندی جای زخم ات رو پانسمان کنم، اون زخم عفونی میشه و میزنه بقیه قسمت های بدن ات رو هم درگیر می کنه من باید به زخم تو دسترسی داشته باشم تا بتونم درمانش کنم دور شدن تو از من فقط زخم رو عمیق تر میکنه بابت هر اتفاقی که افتاده معذرت می خوام و امیدوارم بتونم بازم حالت رو خوب کنم

"همسفر! در این راه طولانی که ما بی‌خبریم و چون باد می‌گذرد؛ بگذار خرده اختلاف‌هایمان با هم باقی بماند. خواهش می‌کنم! مخواه که یکی شویم، مطلقا! مخواه که هر چه تو دوست داری، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم. و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست‌داشتنِ تو نیز باشد! مخواه که هر دو یک آواز را بپسندیم؛ یک ساز را، یک کتاب را، یک طعم را، یک رنگ را، و یک شیوه نگاه کردن را! مخواه که انتخابمان یکی باشد، سلیقه‌مان یکی و رویاهامان یکی. هم‌سفر بودن و هم‌هدف بودن، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست. و شبیه شدن دال بر کمال نیست، بلکه دلیل توقف است!"

پیامبر گرامی اسلام صلی‌الله علیه و آله و سلم: بِئسَ العبدُ عبدٌ هُمزَهٌ یُقبِلُ بِوَجهٍ و یُدبِرُ بِوَجهٍ! آدم دورو تا چه اندازه پست و نکوهیده است، در حضور یک چهره دارد و در غیاب چهره‌ای دیگر!

با آدم های دورو هیچ وقت وارد رابطه نشوید! آن ها هرگز برای شما نقش واقعی خود را بازی نخواهند کرد و تا فرصت پیدا کنند، حتی ممکن است بر ضد شما هم عمل کنند تنها از کنار آنها بگذرید و کم کم از زندگیتان حذفشان کنید که این بهترین کاری است که می توانید در حق خود انجام دهید

این روزها به عینک نیاز دارم، چون خیلی از آدم ها را با دو چهره میبینم

بترسید از آدم های روباه صفتی که می خواهند ادای سگ های وفادار رو در بیارن!

نقاب دوستانه به چهرت می زنی و تظاهر به خوب بودن می کنی! تظاهر به آدمی راستگو و دلسوز که فقط هرازگاهی از سر حسادت بر تمام وجود خودت و رابطه ی اطرافیانت آتش می زند! اما دریغ که این آتش، فقط درون خودت را شعله ورتر می کند، اطرافیانت همانی که بوده اند به زندگی شان ادامه می دهند، حتی بهتر از دیروزشان. به عقیده ی من در جهانی که، همه نقاب به چهره هایشان دارند، کسی که یک رنگ و یک ذات، بتوانی تشخیص دهید، یک توانایی محسوب می شود. و زندگی به من آموخت که،…

ذات بد، نیکو نگردد چون که بنیادش بد است

آدما رو خسته نکنید از خوب بودن، از مورد اعتماد بودن، از ساده بودن؛ این‌روزا تنها چیزی که پیدا نمیشه، آدمیه که کنارتون بمونه، بدون اینکه به منفعتِ خودش فکر کنه آدما رو از آدم بودن خسته نکنید

عالی

زیبا بود

من دلم برات تنگ میشه. دلم برات میمیره، دلم برات مچاله میشه تو خودش، دلم میپوسه اگه نباشی. روزایی که قراره دیگه باهات حرف نزنم،چطوری میخوام دووم بیارم؟ چطوری قراره بدون تو بودن رو یاد بگیرم؛ منی که روحم شده تو، قلبم شده تو، فکر و خیالم شده تو، دلیل حال خوبم شده تو، منی که قلبم به عشقِ این میتپه که هستی و میتونم دوستت داشته باشم، وقتی حالم خوب نیست بهت پناه ببرم، وسط گریه هام با حرفات بخندم، وقتی باهاتم غصه هامو یادم بره، به عشقی که بهم میدی دلگرم باشم، راهِ فرارم از دست دنیایی که روحمو اذیت میکنه تویی، چطوری میخوام دور از تو خوب باشم و دَووم بیارم؟ من چطوری میخوام روزای بعد از تویی که دیگه اسممو صدا نمیزنی، بهم مواظب خودت باش نمیگی، بهم دوستت دارم نمیگی، بهم ماه قشنگم نمیگی، دَووم بیارم؟! اینا حسرت نمیشن منو از پا بندازن؟ دلتنگی نمیشن اشکمو در بیارن؟ درد نمیشن قلبمو پیر کنن دور از چشمِ تو؟ من چطوری میخوام با نداشتنت کنار بیام؟ من اصلا چطوری میتونم بدون تو دَووم بیارم؟

عاشق تنهاییات میشی وقتی آدمارو بشناسی

کلبه ای خواهم ساخت؛ در دیاری که در آن، ردّی از آدم ها نیست، هیچکس آنجا نیست... دور خواهم شد از این شهر، از این حصر، از اجبار، جنون... میله های قفسِ عادت را؛ به درَک خواهم داد، و به خورشید، سلام... و رها خواهم شد، و رها خواهم زیست... بوف ها، در دلِ شب همدمِ تنهایی من ماه، امّیدِ شب و؛ رود، لالاییِ من... خاکِ اطراف من از ریشه ی گل ها لبریز، بیشه ام غرق در آرامش اعجاب انگیز... آسمان ها آبی، شاپرک ها خندان، و زمین، سبز و دلم بی خبر از بیتابی ... دل به دریا که زدم، خواهم رفت، کلبه ای خواهم ساخت، و خودم را به تماشای سکوت، و به آغوشِ خدا خواهم داد وهرگز مرا نخواهی دید