Black_wolf

ما واقعا هنر کرده‌بودیم... ما هنر کرده‌ بودیم که با وجود زخم‌های بسیارمان، هنوز مهربان بودیم. ما هنر کرده‌بودیم که با وجود تمام دلخوری‌ها و رنج‌هایی که در ما اقامت داشت، همچنان لبخند می‌زدیم و دلمان نمی‌آمد کسی را برنجانیم و بانیِ شکستنِ هیچ دلی باشیم. ما هنر کرده‌بودیم که خودمان بغض داشتیم و برای شادی و موفقیت دیگران دعا می‌کردیم. ساده و بی‌شیله بودن هنر می‌خواست و ما از هنر لبریز بودیم؛ می‌خندیدیم و می‌بخشیدیم و کاری به کار هیچ‌کس نداشتیم

من هیچ وقت تسلیم نشدم! خسته چرا.. اما تسلیم نه! یه شبایی تا صبح اشک ریختم، از درد چشمام رو نبستم ،هی خاطرات رو مرور کردم اما صبحش با لبخند بلند شدم و انگار نه انگار که اون آدم دیشبی خودم بودم. کم آوردم؛ولی جا نزدم! با همه‌‌ی دردها ادامه دادم،حتی وقتایی که می‌دونستم ممکنه تهش هیچی نباشه! ادامه دادم؛ تا سرم پیش خودم بالا باشه! ادامه دادم تا اگه نشد به خودم بگم: «فدای سرت، مهم اینه که تو تلاشت رو کردی..!» بخاطر همینم هیچوقت نه پشیمونم، نه افسوس میخورم و نه منتظر کسی هستم که بیاد و نجاتم بده! ناجی من همیشه خودم بودم و بس

قشنگ ترین توصیفی که راجع بهت میتونم بکنم اینه که: تو برام مثل آهنگی هستی که هر وقت بهش گوش میدم حالم خوب میشه؛ مثل میوه های خوشمزه‌ی تابستون؛ مثل شب بیداری از ذوق مسافرت فردا؛ مثل هیجان اولین قرار با یه آدم مهم؛ مثل قشنگیه لباسای رنگی رنگی؛ مثل یه نوشیدنی خنک وسط گرمای تابستون؛ مثل یه حس تر و تازه‌ی بکر مثل رسیدن به هدف؛ مثل چیزی که هیچوقت نداشتم

‏اين روزها آدم‌ها رو خيلى ساده ميشه شناخت. كافيه يک روز شاد نباشی، حالت خوب نباشه، بى‌اعصاب باشی، بى‌پول باشی، غمگین باشی. اونوقت اطرافت رو خوب نگاه كن. دوست واقعیت رو ميتونى ببينی

این یک پیام یادآوریه: تو زیباترین چشمای دنیارو داری. تو خیلی خوشگلی. تو مجموع تمام چیزایی که از خدا می‌خواستمی. دوری، بحث و دعوا و اختلافایی که بینمون هست یا پیش میاد باعث کمتر شدن حس من بهت نمی‌شه. تو همیشه توی قلب من می‌مونی. من با کوچیک ترین اخم یا ناراحتی تو بهم می‌ریزم. من آیندمو با تو دیدم و قراره با توام بسازیمش. کنارتم، پشتتم، هواتو دارم. راستی، ناراحتی بهت نمیاد؛ بیشتر لبخند بزن و مواظب خودت باش

رفتن یکی ،مقدمات اومدن یکی دیگه رو فراهم می کنه. پایان یک چیز آغاز چیز دیگه ای. بخاطر همین نه از رفتن ها بترس نه از تموم شدن ها

قدر اونایی که بخاطرتون صبر میکنن رو بدونید، اونایی که برای دیدنتون، برای حرف زدن باهاتون، برای داشتنتون تلاش میکنن! باور کنید خیلی کم پیش میاد کسی شمارو با همه ی نقص هاتون دوست داشته باشه، کم پیش میاد کسی نبودن شمارو به بودن یکی دیگه ترجیح بده، کم پیش میاد کسی اونقدر دوستت داشته باشه که مثل یه مادر توی هر لحظه ی زندگیش نگران شما باشه و شمارو با بهتر از خودتون عوض نکنه! اگه از اینا دارید قدرشو بدونید..

بهش سه روز فرصت بده، فقط سه روز صبر کن، نه تکست بده، نه زنگ بزن، نه کاری کن؛ ببین برمیگرده یا نه، اگر برنگشت، چرا میخوایی با کسی باشی که اصلا نمیخواد با تو باشه؟! راست میگه... ادمی که بتونه ازت بیخبر بمونه داره یاد میگیره چطور بدونِ تو زندگی کنه!! باور کن لیاقتت بیشتر از این حرفاست، رهاش کن بره!

من متنفر شدن از آدمارو بلد نیستم فقط یهو برام بی اهمیت میشن، دیگه پیگیر کاراشون نمیشم اهمیت نمیدم که کجا میرن، دیگه نگرانشون نمیشم، همین... متنفر شدنو بلد نیستم ولی، بیخیال شدنو خوب بلدم !

می‌خواستم برای غمی که از طرف تو بهم رسیده، گریه کنم. ولی همه ی اشکام رو قبلاً استفاده کرده بودی. خشک شدن. می‌خواستم ببخشمت، بهانه هام برای قانع کردن مغزم که تورو ببخشه ته‌کشیده بودن. نشد. می‌خواستم برای داشتنت تلاش کنم، همه ی امیدی که برای خودم و تو داشتم رو کشتی؛ نوری برای به سمتش دوییدن پیدا نکردم. می‌خواستم بیام بغلت کنم، صورتتو بگیرم توی دستام، توی چشمات نگاه کنم و بهت بگم بیشتر از همه چی دوستت دارم و تا همیشه کنارت می‌مونم. احساسی برام باقی نذاشته بودی. می‌خواستم بهت بگم منو داری، درست می‌شه. ولی تا کوچک ترین تصور خوب راجع به خودتو توی ذهنم خراب کرده بودی. نپرس چرا بی هیچ حرفی رفتم. چاره ای به جز رها کردن چیزی که از بنیاد خورد و نابود شده نداشتم

هيچگاه انسان سالم، دیگری را شکنجه نمی‌کند. این انسان آزار دیده است که آزار می‌رساند. زخم خورده ها علاقه عجیبی به زخم زدن به دیگران دارند، آنها که از عزت نفس پایینی برخوردارند میل عجیبی به تحقیر کردن و گرفتن اعتماد به نفس و عزت نفس دیگران دارند. تو هیچگاه کنار آنها بزرگ نمی شوی، فقط تحقیر می شوي. چون، یک فرد ناسالم، هرچیز در اطرافش را بیمار میکند

من عاشق آدماییم که زود سین می‌زنن، آدمایی که وقتی ازت دلخور می‌شن بیانش می‌کنن، آدمایی که احساساتشونو نشون می‌دن، آدمایی که توی شرایط بد درکت می‌کنن و ازت نمی‌رنجن، آدمایی که وقتی بهشون لطف می‌کنی‌ متقابلاً برات قدم برمیدارن، آدمایی که وقتی بهشون محبت می‌کنی فاز برشون نمی‌داره، آدمایی که کتاب می‌خونن، آدمایی که به جزئیات توجه می‌کنن، آدمایی که حقیقت هرچقدر آزار دهنده باشه دروغ نمی‌گن، آدمایی که زندگیشون توی بیرون رفتن و دراماهای روابط و پارتی ها خلاصه نمی‌شه، آدمایی که هدف دارن، قوین. آدمایی که اعتماد به نفس دارن. آدمایی که مودبن و احترام می‌ذارن. آدمایی که اهل تعریف کردن از خودشون نیستن. آدمایی که حد و مرز دارن و هرجایی نمی‌رن، هرچیزی نمی‌گن، هرکاری نمی‌کنن. آدمایی که سر چیزای کوچیک ذوق می‌کنن. آدمایی که پایه ان. آدمایی که به ظاهرشون اهمیت می‌دن. آدمایی که عمق دارن شخصیت دارن. آدمایی که فکر می‌کنن راجع به موضوعات سطحی حرف نمی‌زنن. آدمایی که گوش می‌دن حرف خودشونو نمی‌زنن. آدمایی که تنهاییشونو دوست دارن. آدمایی که منطقین. آدمایی که درد زیاد کشیدن و سالم موندن امید خودشونو حفظ کردن. آدمایی که اصیلن.

من ظرفیتم یهو پر می‌شه. بدون اینکه اطرافیانم چیزی بفهمن. یه روز صبح بلند میشم از خواب و می‌بینم دیگه نمی‌تونم تحمل کنم. به اندازه کافی بخشیدم، فداکاری کردم، کوتاه اومدم. یهو اون فرد سقوط می‌کنه و جلوی چشمم می‌شکنه و خرد می‌شه. دقیقا مثل اون جملات معروف، به خودم میام می‌بینم از دستش عصبانی نیستم، ناامید نیستم، ناراحت نیستم، هیچی نیستم. فکر کنم خیلی‌هامون این‌طوری هستیم که اگه رسیدیم اینجا دیگه راه برگشتی نیست. آدمِ سنگی این ته خط خیلی بیشتر از اون یکی که حالا سقوط کرده و دیگه کوپنش جا برای فرصت دوباره نداره قربانیه. ما قربانی‌های بخشیدن‌های مکرریم.

قبلاً فکر می‌کردم کسی مناسبه که همه معیارامو داشته باشه! اما به مرور متوجه شدم..! اونی مناسبه که برای بودنم ارزش قائل باشه و تلاش کنه! اولای فکر می‌کردم عشق یعنی، همیشه حالت باهاش خوب باشه! اما به مرور متوجه شدم عشق یعنی تو حال بدت جانزنه! فکر می‌کردم تا نیمه گمشدمو پیدا کنم عاشقش میشم! اما الان فهمیدم هیچ نیمه گمشده ای وجود نداره؛ عشق ساختنیه نه پیدا کردنی! خیلی طول کشید تا متوجه شم هر هیجان، علاقه و احساس نشونه عشق نیستی به وقتایی این آسیب ها و زخمامون که مارو به طرف وابسته میکنن! ولی الان باور دارم رابطه خوب وقتی ساخته میشه که دوطرف به بلوغ عاطفی رسیده باشن!

اره دقیقا

تو این زندگی بزرگ‌ترین برد رو ادمایی میکنن که دل ندارن. وابسته چیزی نمیشن، احساسی با مسائل برخورد نمیکنن، دلشون برا کسی نمی‌سوزه و خودشونم همیشه اولویت قرار دارن

اجازه بده کمی خودم را معنا کنم! من یک تماس بی‌پاسخم… یک پیام که دریافت کننده، بدون اینکه بخواند حذفش کرده است…یک نخ سیگار که اشتباهی از سمت فیلتر روشن شده…یک پنجره که آنسویش دیوار کشیده‌اند…یک کارت عابر بانکِ گُم شده، که صاحبش مسدودش کرده…یک تقویمِ آکبندِ سلفُن کشیده شده، برای دو سالِ پیش…یک فیلمِ در حال پخش، برای بیننده‌ای که خوابش برده…یک آینه‌، تَهِ انبار، رو به دیوار… من انگار اشتباهی بوده‌ام… یک نیمه‌ تمام… یک جا مانده… یک به ثمر نرسیده … یک جمله‌ی ختم شده به سه نقطه

سپاس دستی توش خوش

لحظه‌ای در گذر از خاطره‌ها ناخودآگاه دلم یاد تو کرد خنده امد به لبم شاد شدم

دقیقا

‏من روانی و مودی نیستم، اگه با یه اتفاق کوچیک باهات قطع ارتباط کردم یعنی خیلی وقت بود که منتظرش بودم ولی به واسطه عواملی که انسان‌ها بهش میگن مرام و وفاداری و این چیزا امکانش وجود نداشت ولی حالا که شرایطش فراهم شد، امکان نداشت از دستش بدم

تازه می‌فهمم چقدر تو مدتِ کم شدی همه‌ی قلبم و بخشی از زندگیم که تو دور بودنت، جایِ خالیت خیلی حس میشه و هیچ جوره نمیشه با هیچکس پُرش کرد. همه‌ی این لحظه‌هایی که ازت دورم، بی‌صبرانه‌ برای اون روز‌هایی که قراره با تو بگذرونم و کنارت خوشحال باشم، صبر می‌کنم. الانکه ازت دورم، دوست دارم بدونی من خیلی دوستت‌دارم، تو با اومدنت زندگیم‌و قشنگ کردی. خوشحالم که کسی مثل تو رو تویِ زندگیم دارم؛ تو باعث میشی قلبِ خسته‌یِ من لبخند بزنه

‏کاش یاد بگیریم بعد از جدایی، بدگوییش رو نکنیم، اسکرین شات از چت‌هامون رو تو مدیا نزاریم و یاد بگیریم اگر ازش عکسی مخصوصا خصوصی داریم زمانش رسیده که پاکش کنیم، ما بخشی از خاطرات و تجربه های همیم و یه روزی انتخاب هم بودیم، بیاید امین حریم شخصی همدیگه باشیم

محکومیم به زندگی دیگه چیکار میشه کرد؟! دیشب سخت گذشت، خوب زندگی امروز جریان داره دیگه. طرف دوستمون نداره، خوب نداشته باشه. اونجوری که برا بقیه ارزش قائلیم، پامون نمی ایستن؟ خوب لیاقتشون همینقدر بوده. نتیجه چیزی که میخواستیم، اونی نشد که باید میشد؟! خوب اشکال نداره، آخر دنیا نیست که. ما محکومیم به زندگی، مهم نیست دیشب چی گذشت، آدما چطوری رفتار میکنن یا نتیجه زحماتمون چی شده، هر روز باید بیدار شی چایی رو بزاری لقمه اتو بپیچی، با بقیه مهربون تر باشی و نزاری جنگجوی درونت خسته شه