Black white

بر لب جوی نشستن هم خوبه ....گذر عمر هم کمتر میشه

دردا و دریغا که در این بازی خونین...بازیچه ایام دل آدمیان است تو ذهنم این تک بیت مرور میشه،بارها و بارها

مسولیت، زاده توانایی نیست...زاده آگاهی و انسان بودن است. انسانیت مهربانی ست ... نماز و دعا و روزه نـدارد.. انسانیت گاهـی یک لبخنداست که به کودک غمگینی هدیه می کنیــد ... گاهی دردی ست که از شانه دیگری برمیداریم... گاهی کلامی ست... گاهی دستی ست که برای کمک دراز شده... یک ارزن انسانیت بسی با ارزشتر از ...

شب آرامي بود مي روم در ايوان، تا بپرسم از خود زندگي يعني چه؟ با خودم مي گفتم زندگي، راز بزرگي است که در ما جاريست زندگي فاصله آمدن و رفتن ماست رود دنيا جاريست زندگي ، آبتني کردن در اين رود است وقت رفتن به همان عرياني؛ که به هنگام ورود آمده ايم دست ما در کف اين رود به دنبال چه مي گردد؟ !!!هيچ زندگي، وزن نگاهي است که در خاطره ها مي ماند شايد اين حسرت بيهوده که بر دل داري شعله گرمي اميد تو را، خواهد کشت زندگي درک همين اکنون است زندگي شوق رسيدن به همان فردايي است، که نخواهد آمد تو نه در ديروزي، و نه در فردايي ظرف امروز، پر از بودن توست شايد اين خنده که امروز، دريغش کردي آخرين فرصت همراهي با، اميد است زندگي ياد غريبي است که در سينه خاک به جا مي ماند زندگي، سبزترين آيه، در انديشه برگ زندگي، خاطر دريايي يک قطره، در آرامش رود زندگي، حس شکوفايي يک مزرعه، در باور بذر زندگي، باور درياست در انديشه ماهي، در تنگ زندگي، ترجمه روشن خاک است، در آيينه عشق زندگي، فهم نفهميدن هاست زندگي، پنجره اي باز، به دنياي وجود تا که اين پنجره باز است، جهاني با ماست آسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماست فرصت بازي اين پنجره را دريابيم در نبنديم به نور، در نبنديم به آرامش پر مهر نسيم پرده از ساحت دل برگيريم رو به اين پنجره، با شوق، سلامي بکنيم زندگي، رسم پذيرايي از تقدير است وزن خوشبختي من، وزن رضايتمندي ست زندگي، شايد شعر پدرم بود که خواند چاي مادر، که مرا گرم نمود نان خواهر، که به ماهي ها داد زندگي شايد آن لبخندي ست، که دريغش کرديم زندگي زمزمه پاک حيات ست، ميان دو سکوت زندگي، خاطره آمدن و رفتن ماست لحظه آمدن و رفتن ما، تنهايي ست من دلم مي خواهد قدر اين خاطره را دريابيم. ... سهراب سپهری

زیباترین حرفت را بگو شکنجه‌ی پنهان سکوتت را آشکار کن و هراس مدار از آن که بگویند ترانه‌ای بیهوده می‌خوانید.- چراکه ترانه‌ی ما ترانه‌ی بیهودگی نیست چرا که عشق حرفی بیهوده نیست. حتی بگذار آفتاب نیز برنیاید به خاطر فردای ما اگر بر ماش منتی است؛ چرا که عشق خود فرداست خود همیشه است...

دلا ! نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد به زیر آن درختی رو که او گل‌های تر دارد در این بازار عطاران ،‌ مرو هر سو چو بیکاران به دکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد ترازو گر نداری ، پس تو را زو ره زند هر کس یکی قلبی بیاراید ، تو پنداری که زر دارد تو را بر در نشاند او به طَرّاری که می‌آید تو منشین منتظر بر در ، که آن خانه دو در دارد به هر دیگی که می‌جوشد میاور کاسه و منشین که هر دیگی که می‌جوشد ، درون چیزی دگر دارد نه هر کِلکی شکر دارد ، نه هر زیری زبر دارد نه هر چشمی نظر دارد ، نه هر بحری گهر دارد بنال ای بلبل دستان ، اَزیرا ناله‌ی مستان میان صخره و خارا ، اثر دارد ، اثر دارد ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

دقیقن

شده هی گم بشوی در خودت و دم نزنی؟ من غریبانه ترین حالتِ دردم به‌ خدا… ...

🩵

《قوی باش》 من به تو می‌گویم که قوی باشی و می‌دانم که گاهی کلمات، واقعا معجزه می‌کنند. من روزهای سخت زیادی دیده‌ام، رنج‌های زیادی کشیده‌ام و اندوه زیادی را به جانم، خریده‌ام. من تا انتهای دردهای زیادی رفته‌ام، زخم‌های زیادی را به جان لمس کرده و پایان اندوه‌های زیادی را به چشم، دیده‌ام. من به تو می‌گویم که قوی باشی چون دیده‌ام که تمام مسیرهای درد، به مقصدهای خوبی می‌رسند و هیچ مسیری خالی از امّید نیست. که هیچ شبی بدون ماه و هیچ ماهی، بدون خورشید نیست. من به تو می‌گویم که قوی باش و ایمان دارم که گاهی کلمات، واقعا معجزه می‌کنند...

عالی

برگ ریزان وجودم چه تماشا دارد...زیباست

خواستم از عشق بنویسم...دلم دست یاری را رد کرد ...از زخم گفتن قشنگ نیست ...شاید دل عاشقی توبه کند...سکوت را ترجیح دادم و لبخند را جا دادم به جای کلامم

درگیر خیالم اما ،خیالی نیست ... دلتنگ نجوایی اما ،صدایی نیست... در فکر آرام جانی هستم اما ،سایه حضوری نیست... دیدگانم میبارد اما ،تکیه گاهی نیست... رویاها ها بافتم اما ،توانی نیست ... اما... بیدارم و باز هم در رویاهایم می‌سازم...

نیمه شب ترسم از بستن پلکم آمد...نشود کابوس پشت پرده دیدگانم پخش شود باز ... سکوت کن و گوش ده...تپش های قلبم تو را صدا میکنند...

دلم فراری کودکانه می‌خواهد... همچون کودکی که پلک بهم میفشارد و میپندارد از دید جهان مخفی است...

تمام شدن چطوریه؟...تو یه لحظه اتفاق میفته؟ من فکر میکنم آن‌قدر ریز ریز و تدریجی هست که متوجه نمیشیم و ی لحظه میبینیم که تمام،نقطه. آوار شدی ،پودر شدی و شکستی... باز هم میباری...برای خودت...و داستان زندگیت رو مرور میکنی مثل ی فیلم کوتاه...

انگار افتادم تو یه سینوس...و دارم میچرخم...وقتی روی قله سینوس هستم میگم خدایا شکرت ، کمک کن رو تصمیم درست بمونم...ولی باز پرت میشم به دره سینوس ...اینجاست که از زمین و زمین شاکی میشم و نمیتونم بپذیرم...اینجا که تمام وجودم شنیدن صدات رو میخواد ، قدرت درکم میاد زیر صفر... خستم...خیلی خسته از این کشمکش درونی...

یه وقتایی میخوای از حس بودنی بگی،از لحظاتی که گذروندی ...هیچ کلمه ای به تنهایی مفهوم رو نمیرسونه...اینجوری بگم بهتره...بعضی آدمها بودنشون جوریه که تو بال و پرتو تو آسمون زندگی میبندی ،رها و آزاد میشی... ولی نگران سقوط نیستی ،نمیترسی آسیب ببینی ...چرا ...چون میدونی یکی هست که نگاهش فقط به تو هست و همه حواسش پیش تو...با آغوش باز منتظره که با امنیت فرود بیای ...بهش نگاه که میکنی قلبت آروم میگیره ...آروم میگیره از بودنش...دوست داشتن و دوست داشته شدن همینه و قشنگترین اتفاقیه که میتونه رقم بخوره تو جریان زندگی...

عمیق بودن،وسیع بودن، قشنگ و هیجان انگیز ... مکان‌ها و آدمها ...تصویر اولیه شون هر چند زیبا ولی ی قطره از دریای وجودشون باشه... دریا مجذوب کننده...موج هایی ک ساده ساحل رو لمس میکنن... اسراری ک در دل دریا نهفته است...دنیایی که لایه لایه پوشیده شده... جنگل هیجان انگیز... سبز بهارش ،گهی زرد و نارنجی پاییزش،گهی بی برگی زمستونش ،گهی هم همیشه سبز...اینا فقط ی نشونه س ،ی تصویر ...درونش چ خبره ...ی دنیا جریان داره ...صدا ،امید ،داستان و معما ... آدم ... ی ماز پیچیده ،ی هزار تو ...همراه با شگفتی هاش

قلبم اشک ریخت،لبانم خندید،چشمانم قرمز شد...خسته شد... از نباریدن .. از نگه داشتن حجم درد... امروز ناراحتم لبانم طرح خنده میگیرند،شاد میشم اشکام میریزه.... وقتی قلم موی زندگیمون دست آدمهاست جای خنده و گریه مون هم عوض میشه...🩵

خنده من...گریه من...لحظه های تلخ تنهایی...سردی بستر...آتش خشم...و نقاب بی دردی...یادگار روزهای کودکی بود...روزهایی که خودم را جا گذاشتم...🩵

🩵

اسپرسو ((: