Black_wolf

‏مراقب همنشینان خود باشید، سلولهای عصبی خاصی در مغز هست به نام نورون های آینه ای که وظیفه آنها تقلید ناآگاهانه از رفتار دیگران است، مثل خمیازه... نورون های آینه ای مغزتان بدون آگاهی خودتان شما را شبیه اطرافیانتان می کنند، با هر شخصی در یک محیط نباشید

ممنون همچنین

اره بخدا حس خیلی خوب و حال ادم عالیه

اهووم

سپاسگذارم بانو

۱) دن کیشوت اثر میگل سروانتس ۲) ارباب حلقه‌ها و هابیت اثر جی آر آر تالکین ۳) و سپس هیچکس نبود اثر آگاتا کریستی ۴) شازده کوچولو اثر آنتوان دوسنت اگزوپری ۵) راز داوینچی اثر دن براون ۶) بیندیشید و ثروتمند شوید! اثر ناپلئون هیل ۷) ناطور دشت اثر جی. دی. سلینجر ۸) هری پاتر و جام آتش اثر جی. کی. رولینگ ۹) کیمیاگر اثر پائولو کوئیلو ۱۰) هايدی اثر یوهانا اشپیری ۱۱) آنی شرلی اثر ال. ام. مونتگمری ۱۲) آنک نام گل اثر اومبرتو اکو ۱۳) گتسبی بزرگ اثر اف. اسکات فیتزجرالد ۱۴) ربکا اثر دافنه دوموریه

‏واقعیت اینه من انقدر درگیر پیشرفت و اتفاقات خوب زندگی خودمم که وقت نمیکنم به حرف هایی که پشت سرم میزنی فکر کنم، انقدر تو دنیای واقعی شأن و شخصیت و حال خوبم برام مهمه که حاضر نیستم دوباره باهات همکلام بشم! پس اگه از زندگیم حذف شدی بدون آدم لایقی نبودی.

دقیقا خیلی خوبه

باشه گذشتیم ک بگذرد خخخ

برای منم عالی بوده 12 سال بیشتره ک تنهام و خیلی خوبه

من هم پر حرف ترین آدم دنیام؛ هم ساکت ترین. هم مهربون ترین آدم دنیام؛ هم بی اعتنا ترین. هم باحال ترین آدم دنیام؛ هم ضد حال ترین. هم خوشحال ترین آدم دنیام؛ هم غمگین ترین. هم حساس ترین آدم دنیام؛ هم بی احساس ترین. هم خوش برخورد ترین آدم دنیام؛ هم سرد ترین. و همه ی اینا بستگی داره که تو کی باشی.

اینکه خودت رو به کسی شرح ندی، حالت رو توضیح ندی، احساساتت رو توصیف نکنی و از یک دقیقه بعد تا همه‌ی عمرت نترسی که یک‌ روز اون حرف و رفتارها به خودت برگرده تا تیشه ای باشه که به ریشه‌ت میزنه. تنهایی خوبه مگه نه؟ یه حصار دورِ خودت میکشی‌نه خودت بیرون میری نه اجازه میدی کسی‌بیاد تو. اونجوری دیگه خیالت راحته هرچی هست و گذشت و سپری شد تو‌خودت میمونه. تو‌ خودت بمونه جاشون اَمن تره. برای همین میگم، تنهایی خوبه مگه نه؟

•متوجه بشی که خواب شب مهمتر از چت نصف شبه! •زمانی که هنوز رابطه ت قطعی نشده،صندوقچه اسرار خودت و خونوادت و دوستانت رو برای او باز نکنی •هرکس گذشته ای داره و نمیتونی اون رو بخاطر گذشته ش سرزنش کنی •برای نگه داشتن یک شخص خط قرمز های خودت رو زیر پا نگذاری •مسئول زندگی خودت باشی،دنبال مقصر نباشی و از کسی توقعی نداشته باشی. •از اشتباهاتت درس بگیری تا بتونی از چرخه تکرار رها بشی

من ترکت می‌کنم. اگه باعث بشی دیدگاهم به خودم بد بشه، ترکت می‌کنم. اگه خط قرمز هام رد بشه ترکت می‌کنم. اگه احترام و ارزشم رعایت نشه ترکت می‌کنم. اگه رفتارای سمی ببینم ترکت می‌کنم. اگه دورو باشی و دروغ بگی، پشتم حرف بزنی و منو خر فرض کنی ترکت می‌کنم. اگه همون اندازه ای که برات گذاشتم نذاشتی ترکت می‌کنم. اگه مداوماً ازت انرژی منفی بگیرم ترکت می‌کنم. مگه زندگی چند روزه که بخوام وقت خودمو با این چیزا هدر بدم؟ مگه آدم‌ کمه که منتظر درست شدن احتمالی یه نفر بمونم؟ مگه کی از خودم مهم تره که حالمو به خاطرش بد‌ کنم؟

ممنون اره واقعا... اما متاسفانه بیشتر سواستفاده میکنن

خیلی

بله دقیقا

این جمله "ابتهاج" رو باید با طلا نوشت؛ وقتی چشمت را باز میکنی، میبینی بزرگترین ضربه ها را همان هایی زده اند که زمانی با چشم بسته و از ته دل دوستشان داشته ای...!

"‏وقتی برای چیزی که باید سوگواری نکردی، حالا برای همه‌چیز سوگواری." اینجوریه که لیوان میشکنه گریه ات میگیره، تو بحث کوچیک دلت میشکنه، تحمل دردت پایین میاد، وقتی چیزی رو که میخوای نمیشه؛ صبرت تموم میشه و اشک جاری میشه و.. بعضی وقتا ضعیف بودن و سوگواری کردن، دقیقا خود خودِ قوی بودنه! لازم نیست همیشه قوی باشی بعضی وقتا باید اجازه بدی شرایط بگذره و رنج تموم بشه. غصه خوردن و ناراحت بودن بخشی از احساس های ماست که نباید سرکوب بشه ولی نباید بزاری مدت طولانی توی اون حال و هوا بمونی فقط همین، اگه اینو بلد باشی شاید جلوی خیلی از آسیب های روحیتو بگیره

یکی از دردناک‌ترین خصیصه‌های غالب خانواده‌های ایرانی اینه که به فرزندشون معنای عشق بی قید و شرط ”unconditional love” رو یاد نمی‌دن. تو هیچ وقت به خاطر خودت دوست داشته نمی‌شی. بلکه همیشه یک سری استانداردها رو باید پر کنی تا دوست داشته بشی. نمره‌هات خوب باشه. نقش دختر محجوب یا پسرِ کاری رو به خوبی ایفا کنی. ویژه باشی... . نتیجه‌ش می‌شه اینکه اون والدِ متوقع حتی اگر هزاران کیلومتر ازش دور شده باشی هم ته ذهنت رسوب می‌کنه و یه جا در نقش پارتنرت ظاهر می‌شه یه جا در نقش رئیست، دوستت، راننده تاکسی و ... که همیشه و مدام تلاش می‌کنی راضی نگهشون داری. چون می‌ترسی اگر مطابق میل و ایده‌آل‌های اونا نباشی دیگه دوستت نداشته باشن و ترک بشی. در کنار هیچ آدمی احساس امنیت نمی‌کنی و در نهایت این فشار خردت می‌کنه

تمام آدمهایی رو که میبینید سالهاست کنار هم موندن؛ در طول رابطشون، مدت زیادی با هم سازش کردن، اشتباهاتی رو بخشیدن که بخشیدنشون کار آسونی نبوده و دقیقا جایی متعهد موندن که وسوسه بر انگیزترین انتخاب ها جلوشون بوده.. فقط ویترین روابط رو نبینید! رابطه ی موندگار نیاز به گذشت، سازش و تعهد قوی داره!

عالی هستن

ممنون از لطف شما داداش