Black_wolf

براى خودتان يک دوست پيدا كنيد. يک نفر كه تا ابد بماند. يک نفر كه حالتان، جانتان، يارتان، بد و خوبتان را، همه را با هم بخواهد. يک نفر كه حالش را بپرسيد، خوابش را ببينيد... آدم ها بايد غير از عشق و خانواده، يک نفر را داشته باشند؛ که همه‌ی چيزهايى كه نمی‌شود به آن دو قبلى گفت، به او گفت. يک نفر بايد باشد كه شما را از چشم‌هايتان هم بشناسد. هر آدمى بايد يک نفر را داشته باشد كه خيلى دوستش داشته باشد، يک نفر را دوست بداريد و با آن پير شويد، اگر عمرمان قرارش به سپيديست...

اینکه ببینم تو حالت روبه راه نیست واسه من بدترین چیزه کاش بجاش بتونیم باهم وقت بگذرونیم و فیلم ببینیم و بستنی بخوریم و کنار هم دراز بکشیم و به چیزای بد فکر نکنیم ، کاش میشد یجوری حواستو از همه دلشوره هات پرت کنم ، و یه نوع آبمیوه ی توت فرنگی وجود داشت که وقتی میخوردی همه ی دردهاتو یادت می‌رفت و دیگه حسشون نمی‌کردی ، کاش میشد یه جایگزین خوب جای دردات و غصه‌هات بذارم و روزهات با آرامش بگذرن

‌منم آدم بودم! منم سختی کشیدم و درد داشتم! منم دلم شکسته شد و از آشناترین آدمای دورم ضربه خوردم! منم داغون شدم! منم با موزیک گریه کردم! منم رفتم تو لک و زانوهامو بغل کردم! منم تنها موندم و دلم می‌خواسته یه نفر باشه که باهاش حرف بزنم! منم حالم بد شده! افسرده شدم! نا امید شدم! فقط فرق من این بود که هیچوقت نتونستم عقل خودمو راضی کنم که یه نفر باشه که بهش دردامو توضیح بدم! چون دردی که از آشنا میاد ، درده! دردی که غریبه بزنه درد نیست! ‌‌

روزی به دخترم خواهم گفت: اگر خواستی ازدواج کنی، با مردی ازدواج کن که آنقدر به باتو بودن ایمان داشته باشد که به تو احساس رفیق بودن بدهد و نه تنها احساس زن بودن. طوری که تمام دنیا به رفاقت و رابطه‌تان حسودیشان شود. آنوقت شاید زمان مناسبی رسیده که تن به ازدواج بدهی. وگرنه هیچگاه به ذهن زیبایت خطور نکند که آرامش را در میان دست‌هایی خواهی یافت که تو را فقط زن می داند و زن.

یه جاهایی اشتباه کردی چون برات لازم بود، یه روزایی اعتماد کردی و ضربه خوردی چون باید درس میگرفتی، یه موقع هایی در روابط سمی و نامناسب وارد شدی و دلت شکست چون نیاز به تجربه داشتی... ولی نباید خودتو به خاطرش سرزنش کنی؛ چون تمام اشتباهات بخشی از مراحل رشد تو بوده! مراحلی که باید ازشون عبور کنی تا گوهر وجودیت رشد کنه و به کسی که میخوای و واقعا باید باشی تبدیل بشی. پس لطفا خودتو سرزنش نکن چون تو با اشتباهاتت تعریف نمیشی و تمام این مسیر بخشی از مراحل رشد و تکامل توعه تا خودتو بشناسی و بدونی از زندگیت چی میخوای... پس سخت نگیر رفیق، قدرِ خودت و لحظات زیبای زندگی رو بدون و ازش لذت ببر

وقتی میگم دوستت دارم منظورم اینه میخوام باهات پیر شم، میخوام تو روزای سخت و بد کنارت بمونم تا همه چی و باهم درست کنیم، میخوام خوشحالت کنم، میخوام باعث پیشرفتت بشم، میخوام اونقد باهات خوب باشم که همه بهت حسودی کنن، میخوام دستتو بگیرم باهم به آرزوهامون برسیم، میخوام تا آخر زندگیت بهت انرژی مثبت بدم و خوشحالیت و ببینم، میخوام باهم آیندمونو بسازیم، میخوام وقتی حالت بده انقد بخندونمت تا حتی دلیل حال بدت یادت نیاد، میخوام تا آخر عشق و باهات زندگی کنم. دوستت دارم منو با دوستت دارمای بقیه مقایسه نکن…

‌ از توضیح دادن دست کشیدم وقتی فهمیدم دیگران منو قدر درک خودشون می‌فهمن… و دیگە ب کسی امیدی نیست

من خیلی بیشتر دوست دارم. مثلا تو منو اندازه موهای سرم دوستم داری، خب من تورو اندازه موهای سر جفتمون دوست دارم. مثلا تو منو اندازه یه دریا دوستم داری، خب من تورو اندازه دوتا دریا با ماهی های توش دوست دارم. مثلا تو منو اندازه یه آسمون دوستم داری، خب من تورو اندازه هفت آسمون دوست دارم. هرچی تو دوستم داری من بیشتر دوست دارم.

من آدم کم حرفی هستم، به کسی نزدیک نمی‌شم و روابطم معمولا سطحی ان، اما تو واسم فرق می‌کنی، من در مورد تو کنجکاوم دلم می‌خواد باهات حرف بزنم و مراقبت باشم، من حاضرم اونی باشم که اول تکست می‌ده چون از هر لحظه صحبت کردن باهات لذت می‌برم، وقتی حالت بده انگار یه جاده خاکی می‌کشی مستقیم به وسط قلبم و حال بدت رو بهم انتقال می‌دی، تو واسه من از همه کسایی که تاحالا اومدن و رفتن فرق می‌کنی، تو یه جایگاه ویژه درست وسط قلبم داری.

نمیدونم از کی اینجوری شدم، ولی باور نمیکنم هیچ حرفیو نمیتونم باور کنم، میگن: ما کنارتیم، همه جوره دوستت داریم، هواتو داریم، پشتتیم، میفهمیمت، ازم تعریف میکنن، حرفای به حساب خودشون قشنگ میزنن و خیلی اراجیف دیگه، انتظار دارن خوشحال بشم و روم اثر بذارن، انتظار دارن آروم بشم، برو خودتو جمع کن بابا، من انقد سطحم که با چارتا چرت و پرت و سر و صدا که هر خری میتونه خیلی راحت تارای صوتیشو بلرزونه و بگه تحت تاثیر قرار بگیرم؟ ببین من گوشام کره، عمل کن و دیدنی باش.

وقتی میگم حالم بده ازم نپرس کجات درد میکنه، وقتی میگم خسته‌م ازم نپرس مگه چی کار کردی، وقتی میگم ناراحتم ازم نپرس چی اعصابمو به هم ریخته، من از الکی امید دادن به کسی که ناامیدی وجودشو بلعیده، از پوشوندن تلخی حقیقت با یه مشت دروغ شیرین، از حرف زدن درمورد یه پایان قشنگ و رویایی برای قصه‌گویی که از داستان زندگیش جز اشک و حسرت هیچی برای گفتن نداشته خستم. از تلاش کردن برای گذروندن این روزای سیاه، از جنگیدن برای هیچ و پوچ، از درجا زدن و به ظاهر کم نیاوردن خستم. از خودم ناراحتم چون میدونم دارم امید واهی میدم، میدونم معجزه‌ای درکار نیست، میدونم قرار نیست اوضاع از چیزی که هست بهتر بشه ولی به جز امیدوار کردن آدما نسبت به یه معجزه قشنگ و رنگی وسط روزای ناامید کننده‌ی خاکستری زندگیشون کاری ازم برنمیاد. اگر بخوام روراست باشم باید بگم این روزا حالم بده چون از خودم بیزارم، چون احساس میکنم یه موجود بی مصرفم که بلد نیست حال خانوادشو خوب کنه، از پس خندوندن دوستاش برنمیاد و نمیتونه دستای همسن و سالاش که تو باتلاق مشکلات دست و پا میزنن رو بگیره و از این وضعیت نجاتشون بده. این روزا از خودم، از شرایط، از اتفاقاتی که میفته راضی نیستم ولی راهکاری هم برای تغییر این وضع سراغ ندارم، پس مثل همیشه پشت پنجره منتظر طلوع آفتاب امید میمونم و صداهای تو سرمو با دود بهمن خفه میکنم.

یکم که عاقل بشی سخت گیریهایی که بهش داری رو کمتر میکنی! کمتر تعداد فالور و فالواینگهاش رو چک میکنی!کمتر برات مهم میشه که قبل تو، با کی بوده و با کی حرف میزده!سنت که بره بالاتر میفهمی تعهد تو ذاتِ آدمهاست! کسی که بخوادت بهت متعهد میمونه و کسی که نخواد تو رو بازی میده..همین!

شاید هرچیزی رو به حسرت ترجیح بدم حتی بدترین اتفاق هارو. حسرت خیلی بده، حسرت عشق، حسرت پول، حسرت خانواده، حسرت یه آدم .... همیشه یه گوشه‌ای از ذهنت یه تیکه از قلبت میگه اگه به اون میرسیدم چی ؟ اگه اونطوری میشد چی ؟ الان کجا بودم ؟ شاید جای بهتر شاید پولدار تر شاید خوشحال تر ... نمیزاره از هیچی لذت ببری چون همیشه فکر میکنی اگه اون اتفاق افتاده بود من یه لذت بزرگ تر داشتم ...

اگه کنترل رفتار و حرف‌هات تو عصبانیتت دست خودت نیست، منم کنترل قلبم دست خودم نیست‌. نمیتونم بهش حالی دار کنم الان عصبی‌ای و حرفات واقعی نیست، نمیتونم بش بگم حرفاتو باور نکنه و نشکنه. میفهمی چی میگم؟؟ تو میتونی بری یه لیوان آب بخوری، سکوت کنی، نفس عمیق بکشی، چند دقیقه ازم دور بشی، تا عصبانیتت فروکش کنه ولی من قلبم که بشکنه دیگه شکسته. کاریشم نمیشه کرد. میتونی با ببخشید گفتن، تیکه های قلبمو به هم بچسبونی و چیزایی که ازت دیدمو از یادم ببری

شاید آدمای دورت تورو واسه چند روز و چند ساعت بخوان اما من فرقم با تک تک اونا اینه که من تورو واسه لحظه به لحظه زندگیم میخوام. حتی وقتایی که از خوشحالی توو خودم نمیگنجم تورو میخوام تا در کنارت خوشحال‌تر بشم. حتی وقتایی که دلم از زمین و زمان پره تورو میخوام که در کنارت آروم بشم و زخمای دلم رو بپوشونی. میدونستی تو تنها نیاز من برای ادامه دادنی!؟

قشنگ ترین متن خداحافظی: ‏“شاید همه چیز ایده آل نبود اما من همیشه دلم به بودنت خوش بود ‏شاید ما شبیه هم فکر نمی کردیم ولی من به بودنمون کنار هم امید داشتم ‏شاید مسیرمون یکی نبود ولی ازت ممنونم که بخشی از داستان من بودی،اثرانگشتت از رو قلبم پاک نمی شه وهمیشه برام دوست داشتنی می مونی."

بزارید یکم از خودم براتون بگم: من از کسی بدم نمیاد، در واقع یا خوشم میاد، و دوستش دارم، یا کلا نه بدم میاد ازش نه کاری باهاش دارم، یاد گرفتم دلتنگ ادمی که دلتنگم نیس نباشم، و مهم ترین چیزی که یاد گرفتم اینه که زیادی فکرمو یا وقتمو بخاطر رابطه های زودگذر یا ادمای زودگذر تلف نکنم، و بیشتر سعی کنم به خودم و زندگیم برسم.

من میتونستم بشینم بحث کنم، داد بزنم،عصبانی شم، همه‌چی رو گند بزنم توش و تا وقتی که چیزی که حقم بوده رو نگرفتم ساکت نشم ولی اینکارارو نکردم.من؟ ها من ساکت شدم. شنیدم رد شدم. گاهی خورد شدم و ترک برداشتم ولی باز هم رد شدم. گاهی حتی توقف کوتاهی هم داشتم برای اینکه دستم رو از روی گلوم بردارم و به صدام اجازه بدم تا به گوش برسه ولی باز هم جلوش رو گرفتم و رد شدم.نه بخاطر اینکه حوصله‌شو نداشتم‌. نه. من فقط نمیخواستم فشاری که رو تن من مونده و هی وزنش داره بیشتر میشه رو تو هم حس کنی!

غمگین نباش! ‏به اتفاقات خوبِ هنوز نیوفتاده فکر کن! ‏به لبخند هایِ هنوز نزده، آدم‌های خوبِ هنوز ملاقات نکرده، و سفرهای ناب هنوز نرفته... ‏فکر کن به مسیر‌های سبز و روشنی که بن‌بست نیستند، به پل های محکمی که به سرزمین های آرام می‌رسند و به قلب های بزرگی که خداوند به وسعت اقیانوس ها به آنها میبخشد..!

یه سری دوست داشتنا هستن که هیچوقت تکرار نمیشن، یعنی یه دوره‌ای از زندگیت یه‌سری‌ها رو جوری دوست داشتی که هیچوقت کسی رو به اندازه اون یه نفر دوست نداشتی، هیچکس به اندازه اون یه نفر برات مهم نبوده، و همیشه اون یه نفر بوده که با همه آدما فرق داشته برات... ‏هممون با مزخرف ترین اخلاقایی که داریم یبار سعی کردیم واسه همون یه نفر بهترین باشیم...

من از پیشت رفتم تا تو بفهمی دوس داشتن زمان و مکان نداره که هر وقت دلت خواست خسته شی و بگی دوسم نداری ، تا بفهمی تو روزای سخت باید کنارم میموندی تا تو تنهاییم تصمیم نگیرم تنهات بزارم ، تا بفهمی بدون من نمی تونی، بفهمی هیچ کس اندازه من اونقدر احمق نیست که کنار تو بمونه ، دوست داشته باشه ، رفتم تا بفهمی قرار نیس چون دوست دارم هر کاری دلت خواست بکنی، رفتم تا تو نبودم قدرمو بدونی.

بدترین حالتی که ممکنه برای یه آدم پیش بیاد اینه که همزمان هم احساسی باشه و هم منطقی، یعنی قلبش داره مچاله می‌شه ها، ولی مجبوره منطقی تصمیم بگیره، بعدش باید روزها و ماه‌ها و حتی سال‌ها بشینه به قلبش توضیح بده که اگه اون کارو نمی‌کردم بیشتر مچاله می‌شدی. اما مگه قلب حالیشه؟ وقتی دیگه صلحی نباشه بین عقل و قلبت، انگار لای منگنه ای، چون نه مغزت قلب داره، و نه قلبت مغز...

نمیدونم چرا ولی به همه چیز با نهایت بدبینی نگاه میکنم، با خشم و نفرت با توهم توطئه و بی‌اعتمادی ... نمیدونم تاثیر ضربه هایی که خوردم یا بی‌معرفتی هایی که دیدم یا عهد هایی که شکستن یا زخم هایی که رو تنم جا خشک کردن؛ ولی هرچی که هست خیلی گیج کننده‌اس. اول فکر میکنی چه خوب دیگه کسی بهت آسیب نمیزنه ولی بعد میفهمی خودت با این دیدگاه اندازه همه ادم های دنیا به خودت آسیب میزنی ...

راستش نمی گم که همیشه آدم خوش شانسی بودم، اما برای داشتن تو بدون اغراق، بودم و هنوزم هستم! تویی که شک ندارم بودنت مثل چشمات قشنگه! بودن تو ذوق انگیز ترین چیز توی زندگی منه! من با تو حتی روز مرگی هامم دوست دارم، با تو میشه نشست و تا ساعت ها به ترک لای دیوار خندید و میدونی قشنگ ترین جاش کجاست؟ من با تو "خودمو بیشتر دوس دارم."خیلی بیشتر:)

بعضی‌ها آنقدر بی‌صدا می‌آیند، و قلب آدم را بی‌هوا تسخیر می‌کنند، که آدم میماند اسمشان را چه بگذارد. بعضی‌ها بیشتر از یک آدم هستند. دوست داشتنشان تمامی ندارد. عشقشان پر از نغمه‌های زیبا و عاشقانه است. بعضی‌ها خوب مطلقند. آدم نمیداند چه صدایشان بزند. عشق، فرشته، یا خدای کوچک …