Black_wolf

بهم گفت رهاش کن، گفتم چطوری؟ گفت دیگه سراغش رو نگیر، بهش تکست نده، پیگیرش نباش، گفتم اگه این کار رو کردم و من رو یادش رفت چی؟ گفت تو چی؟ یادت میره؟ گفتم نه، گفت چرا؟ گفتم چون دوستش دارم، یه نگاه پر از حرف بهم کرد و گفت خب همینه دیگه اونم اگه دوستت داشته باشه تو رو یادش نمیره، اگه هم دوست نداشته باشه که همون بهتر تو زندگیت نباشه، تو لایق اینی یکی کنارت باشه که دوستت داشته باشه، هیچ چیز زوری قشنگ نیست، حتی به زور دوست داشته شدن

تعهد خیلی مهمه اینکه به حرفایی که‌ زدی متعهد باشی به چیزایی که انتخاب کردی تعهد به کارت، تعهد به آدمایی که‌ تو‌ زندگیتن اینکه هرچقدر هم مسیرت سخت باشه پای قولایی که دادی وایستی اینو بدون تعهده که عیار آدما رو مشخص میکنه و چقدر زیبا و با اصالت هستن آدمای متعهد

هر آدمی بالاخره یه روز کم میاره خسته می‌شه از درک نشدن، از توضیح دادن خودش، از احساس اضافه بودن، از جنگیدن و به دست نیاوردن، از دعوا‌های مکرر، از چندین بار فرصت دادن، و حتی از عشق! کاسه صبر آدم‌هایی که دوستون دارن و لبریز نکنید شاید دیگه هیچ آدمی پیدا نشه که به اندازه اونا دوستون داشته باشه! آدمای صبور یک‌باره وقتی فکر نمی‌کنین ترکتون می‌کنن!

مهم تر از یه آدم عاشق یه آدم امنه آدمی که وجودش باعث آرامش خاطرت باشه آدمی که وقتی پیششی از واقعی بودنت نترسی آدمی که مثل چشاش بهش اعتماد داشته باشی و عاشقانه دوست داشته باشه به نظرم آدم امن حتی از یه آدم عاشق هم قشنگترع چون آدم امن قبلش عاشق هم بوده خواستم بگم تو آدم امن منی بدون مخاطب

آدمهای ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعتها تماشا کرد عمرشان کوتاهاست بسکه هر کسی از راه می رسد یا ازشان سوء استفاده می کند یا زمینشان میزند یا درس ساده نبودن بهشان می دهد آدم های ساده را دوست دارم بوی ناب آدم میدهند

خاطره‌ی بدِ آدم‌ها نباشید! کسی نباشید که دیگران، بدترین احساسات ممکن‌شان را کنار شما تجربه کنند و یادآوریِ نام و حضورتان، برای آنان تداعیِ خاطرات تلخ و احساسات ناخوشایند باشد. به قدری که نخواهند بار دیگر شما را ببینند و بار دیگر صدای شما را بشنوند و به شما اعتماد کنند و حتی از شما حرف بزنند! باید حواستان به جزئیات احساسی که با گفتار و رفتار و نگاهتان در دیگران ایجاد می‌کنید، باشد. گریزِ انسان‌ها از همدیگر نیست، از احساسی‌ست که کنار همدیگر و با همدیگر تجربه کرده‌اند

آدمای سیگاری، وقتی سیگار می کشن وقتی قسمت جلویی سیگارشون تبدیل به خاکستر می شه، یا باید خودشون بتکوننش، یا وایسن قسمتای بیشتری تبدیل به خاکستر شه و وقتی سنگین شد خودش بیوفته تا سیگار تموم شه. این صحنه رو خیلی مستقیم می تونم به روابط یک طرفه ی آدما تشبیه کنم. تویی که تو یک رابطه یک طرفه ای و می دونی فقط خودت عاشقشی و تلاش می کنی، و اون هیچ ریکشنی نداره وحتی نسبت بهت حسی نداره، ولی بازم داری ادامه میدی؛ یا باید همون اول خودت با میل خودت همه چیو رها کنی و بری، یا باید وایسی و انقد اذیت بشی و این اذیت شدنا رو دوشت سنگینی کنن، تا دیگه نتونی بری جلو و واست نایی نمونه، اونموقه طرفت با تموم احترام و علاقه ای که نسبت بهش قائل بودی، خودش از چشمت میوفته. در هر صورت این رابطه تموم می شه و تو می مونی یک مغز خسته که نه دیگه حوصله ی افراد جدیدو داره، نه حتی حوصله ی خودش

تو یک تختخواب خوابیدن یا زیر سقف زندگی کردن با کسی تو رو بهش نزدیک نمیکنه... تنها چیزی که احساس نزدیکی و صمیمیت میاره زمانی که تو بتونی باهاش راحت باشی احساس کنی دیده شنیده و فهمیده میشی وقتی در آسیب پذیرترین و تاریکترین دورانت هستی.

موضوع کنترل کردن احساساتمان نیست، موضوع مدیریت کردن واکنشنمان نسبت به احساساتمان است. ما واکنش‌هایمان را نه با کنترل کردن احساساتمان، بلکه با نظاره‌گر آنها بودن و فهمیدنشان می‌توانیم مدیریت کنیم. ما تا وقتی که احساساتمان و پیام پشت آنها را نفهمیم، نمی‌توانیم رفتارمان را تغییر دهیم.

"چه وقت انسان بزرگی هستیم ؟" هرگاه از خوشبختی کسانی‌که دوستمان ندارند هم خوشحال شدیم. هرگاه برای تحقیر نشدن دیگران از حق خود گذشتیم. هرگاه شادی را به کسانی که آن را از ما گرفته اند، هدیه دادیم. هرگاه خوبی ما، به علت نشان دادن بدی دیگران نبود. هرگاه کمتر رنجیدیم و بیشتر بخشیدیم. هرگاه به بهانه ی عشق از دوست داشتن دیگران غافل نشدیم. هرگاه اولین اندیشه ما برای رویارویی با دشمن انتقام نبود. هرگاه دانستیم عزیز خدا نخواهیم شد مگر زمانی که وجودمان آرام بخش دیگران باشد. هرگاه بالاترین لذت ما شاد کردن دیگران بود. هرگاه آدم مهمی بودیم ولی جایی نگفتیم که "میدونی من کی ام؟

- مخالفت محترمانه: متوجه منظورت هستم ولی نظر من متفاوته/ مخالفه - اولویت: کاش می‌تونستم کمکت کنم ولی الان مشغول کاری هستم - محدودیت: با کمال میل می‌تونم صحبت کنم ولی رأس ساعت .. باید برم - مستقیم و مهربون: خیلی برات ارزش قائلم ولی اصلا نمی‌تونم این حرف/رفتار رو بپذیرم - حفظ احترام: هروقت لحن و صداتون آروم شد، صحبت می‌کنیم - حریم فیزیکی: نیاز دارم یکم تنها باشم - مالی: من تا انقدر… می‌تونم هزینه کنم - خانوادگی: نظرت برام مهمه اما اجازه بده خودم به نتیجه برسم

ترک‌ کردن، کار سختیه. ترک کردن شغلی که سالهاست باعث عذاب روانت شده، رابطه ای که داره روحتو نابود می‌کنه ولی جرئت تموم کردنشو نداری، انسانی که عذابت می‌ده ولی دوسش داری، دارویی که بهش وابسته شدی، شرایطی که مدت طولانی ایه درونش قرار داری ولی باعث پسرفتت شده. تغییر درست همون جاییه که ساختار شکنی می‌کنی و ازون شغل، رابطه، وضعیت، شرایط خارج می‌شی. اونجا توی اون موقعیت می‌تونی اسم خودتو یک انسان خارق العاده بذاری. چون تو عملیو انجام دادی که روزی هزاران نفر بهش فکر می‌کنن ولی کاری دربارش نمی‌کنن

آدمی به مرور آرام می‌گیرد، بزرگ می‌شود، بالغ می‌شود و پای اشتباهاتش می‌ایستد، آن‌ها را به گردن دیگران نمی‌اندازد و دنبال مقصر نمی‌گردد گذشته‌اش را قبول می‌کند، نادیده‌اش نمی‌گیرد و اجازه می‌دهد هر چیزی که بوده در همان گذشته بماند. آدمی از یک جایی به بعد می‌فهمد که از حالا باید آینده‌ اش را از نو بسازد، اما به نوعی دیگر می‌فهمد که زندگی یک موهبت است، یک غنیمت است، یک نعمت است و نباید آن را فدای آدم‌های بی مقدار کرد. اصلا از یک جایی به بعد، حال آدم خودش خوب می‌شود

گفت انقدر به خودت سخت نگیر! گفتم: متنفرم از بس همه همینو بهم می‌گن، چرا یه بار فکر نمی‌کنید شاید واقعا سخته؟ بعد گفت: راست می‌گی، شاید واقعا سخته، ما چه حقی داریم بهت بگیم سخت نبینی، سخت نگیری؟ و من یاد این دیالوگ عمیق افتادم: Nobody apologized for how they treated me, they just blamed me for how I reacted ... هیچ کس به خاطر رفتاری که با من کرد عذرخواهی نکرد، فقط منو به خاطر واکنشم سرزنش کردن!

‏آدمایی که داغ عزیز دیدن رو از نزدیک دیدین؟ یه ترکیب بی تفاوتی و غمی تو چهرشونه، یه بار تو زندگیشون تا ته سیاهی و غم رفتن و دووم آوردن، همین تجربه شجاعشون کرده و بهشون یادداده هر درد و غمی رو میشه تحمل کرد.

نزارید کسی که دوستون داره و باورتون کرده حس کنه اضافیه حس کنه هرموقع دلتون خواست واسش وقت دارین نزارید فکر کنه همیشه ذهنتون درگیره آدما و چیزای دیگست و هروقت بیکار شدید یادش میوفتین حواستون به کسایی که دوستون دارن باشه چون اگه یه روز خسته بشن و برن دیگه ممکنه قلبی مثل قلب اونا پیدا نشه که واقعی و از ته دل شمارو دوست داشته باشه

+بابت فلان کار یا فلان حرف ازت ناراحتم. +نیاز دارم یه مدت تنها باشم اوکی شدم بهت پیام میدم. +یک مشکلی پیش اومده بیا باهم حلش کنیم. +بیا فعلا حرف نزنیم تاآروم شیم بعدش راجبش صحبت می کنیم. +می تونی هرجا که دوست داری بری، من مطئنم که تو هیچ وقت از اعتمادم سو استفاده نمی کنی. حرمت نگه دارید، متعهد باشید، به هم اعتماد کنید، همه چیز درست پیش میره

یه شبایی هم هست حالت خوبه،اصن هیچی نشده ها یهو دلت میگیره...بی دلیل! بعد هی میخوای علت این حالتو پیدا کنی ولی هیچی پیدا نمیکنی! این لحظه خیلی بده... میدونی،وقتی دلیل حال بدتو میدونی میتونی یه کاری کنی ولی وقتی ندونی چته هیچ کاری از دستت بر نمیاد.... و تلخ ترین قسمت داستان اونجاست که خودت نتونی واسه خودت کاری کنی!:) خودت نتونی خودتو درک کنی! خیلی لحظه گنگیه!

عزیزِ راهِ دورم خواستم بگم بهت که و یه روز اتفاق میفته...! یه روز پا میشی و میبینی همونجایی،همونجایی که همه چی به نظرت درست میاد، قلب و روحت حال خوبی دارن و هیچ چیز نیست که نگرانت کنه...! پس ادامه بده

یه چیز بگم شاید باورتون نشه یه خانم در همسایگی ما هست که ۱۸ ساله ازدواج کرده و باردار نمیشد خواهرش دوقلو زایمان میکنه و یه قُل رو میدن به این بچه ۷ سال پیش اینا می‌مونه و رسما اینا رو مامان و باباش می‌دونه حالا پارسال درمان جواب داد و بچه‌دار شده بچه‌ی ۷ ساله رو به زور پس داده حالا اونو پس داده به خواهرش و گفته دیگه خودم بچه دارم و بچه‌ی شما رو نمی‌خوام لعنتی مگه گوسفند معامله میکنی بچه‌ی ۷ ساله شب و روز نداره و احساس میکنه مامانش ترکش کرده و دادنش به خاله‌ش نمی‌دونم چی باید به همچین آدمهای نفهمی گفت

"ای كاش.. می‌توانستم بگويم؛ كه با من چه میكنی.. تو جانی در جانم می‌آفرينی.. تو تنها سببی هستی كه به خاطر آن روزهای بيشتر شب‌های بيشتر و سهم بيشتری از زندگی میخواهم تو به من اطمينان میدهی كه فردايی وجود دارد..."

یه چیزاییو رو همیشه نمیشه گفت؛ نمیشه گفت: "دلم تنگ شده، باهام حرف می زنی؟" نمیشه گفت: "غمگینم، ناامیدم، آرومم می کنی؟" نمیشه گفت: "دلت تنگ میشه؟ بغلم می کنی؟ نیاز دارم بهم توجه کنی" باور کن تکرار یه چیزایی باعث تخریب آدم میشه، یه چیزایی گفتی نیست! واجبه، لازمه، باید طرفت خودش بفهمه!

مرا آرام دوست بدار .. میان نفس کشیدن های مدامت ... میان مرمرین بلور نگاهت ... و رهایم کن در خویش ... تا حضور مقدس آرامش ... که تب کند وجودم .. از تداوم لبخندت .. بر سایه سار شکوفه زار دستانم ... مرا آرام دوست بدار ... از هرم گرم نفس هایت ... تا نهایت عشق...

یه کتاب میخوام بنویسم که فقط چند تا جمله‌ داشته باشه: چیزی که صددرصد قطعی نشده رو به کسی نگو‌؛به آشنا هیچ وسیله‌ای نفروش؛با هیچ دوستی همکار نشو؛جلو جلو واسه هیچ موضوعی ذوق نکن و اینو یاد بگیر هر کسی تو زندگیته قراره تا ۳۰ ثانیه بعد ترکت کنه. با آشنا معامله نکن؛با همکارات دوست نشو؛ آشنارو با خودت همکار نکن؛چیزی‌که قطعی نشده‌رو به هیچکس نگو؛خوشحالی و موفقیتتُ جار نزن. زود میفهمی آدم یه‌دونه از غریبه میخوره، ده‌تا از خودی.