Black_wolf

‏بدترین کاری که میتونید با یه آدم انجام بدید اینه که آرزو کنه کاش هیچوقت شما رو نمیشناخت، یعنی حاضره کل خاطرات خوبش هم باهات بده بره اما تو براش فقط یه غریبه باشی، دیگه برو ببین چقدر بد بودی

ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﯿﮑﻨﻪ ، فکر نکن حرفی نداره پس زود قضاوت نکن

ما مثلِ کتابی بودیم که آخرش یروزی تموم میشه، مثل سریالی بودیم که یجایی دیگه به پایان میرسه، مثلِ یه بازی بودیم که یجایی به مرحله ی آخر میرسه و تمام. آدما میان که بهت برسن و ازت بگذرن، وقتی خیالشون از اینکه تمومِ مرحله هارو رو رفته‌ باشن راحت شه، وقتی داشتنت رو تجربه کرده باشن، دیگه دلیلی برایِ موندن ندارن. آدما نمیان که بمونن؛ فقط می خوان یک بار بهت رسیده باشن

شاید

گفتم ببین من انقدر آدمایی که دوسشون داشتم رو تو زندگیم بخشیدم و سعی کردم کاراشونو نبینم که یه دفعه از یه جایی به بعد دیگه نتونستم این کارو بکنم! میدونی خیلییی دوسشون داشتما ولی خب یه وقتایی رفتن رو به بخشیدن باید ترجیح بدی و بری.. از یه جایی به بعد دیگه حتی اگه بهترین آدمایی زندگیتم باشن آرامشتو ترجیح میدی به داشتنشون! یه تیکه از وجودتو واسه همیشه پیششون جا میزاری و میری به همین سادگی

ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﺎ، ﻣﻮﻧﺪﯾﻢ ﭘﺎﯼ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺫﺭﻩ ﺍﯼ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻮﻧﺪﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﯽ! ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﯿﻢ ﺑﺎ ﺑﺪﯾﻬﺎ ﻭ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎﯼِ ﯾﻪ ﺁﺩﻡ، ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﺍﻻّ ﺑﻪ ﻣﺎ! ﺑﻮﺩﯾﻢ، ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﺎﯾﺒﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﻻّ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺵ ﻣﯿﻤﺮﺩﯾﻢ. ﺷﮑﺴﺘﯿﻢ، ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪ ﺗﻌﻬﺪ ﯾﻨﯽ ﭼﯽ. ﺧﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﺎ ﻣﺪﺗﻬﺎ ﭘﯿﺶ ﻣُﺮﺩﯾﻢ، ﺗﻭ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﮐﻪ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﯿﭻ ﺟﻮﺭﻩ ﺩﺭﮐﺶ ﻧﮑﺮد

هیچ‌کس رو نمیتونی عوض کنی آدمها در نهایت به اصالت خودشون برمیگردن ... کسی که بهت تلخی واقعیتو میگه از کسی که بهت دروغ دوست داشتنی میگه خیلی بهتره کسی که خیلی مستقیم بهت میگه ازت متنفره از کسی که به ظاهر دوست داره خیلی بهتره کسی که باهات دشمنه از کسی که دنبال نقشس تا سرنگونت کنه خیلی بهتره میبینی؟ خیلی جاه ها تو زندگی تیر خلاص خوردن، از سر بریدن با پنبه بهتره

ی آدم رو دوبار پیدا نمیکنید، حتی تو خود همون آدم

بعضی آدما ی کارایی میکنن که نه ازشون ناراحت میشی نه ازشون متنفر میشی فقط با خودت میگی؛ «چرا تا الان فکر میکردم این با همه آدما فرق داره» واقعا چرا؟

من آدم صبوریم خیلی صبور، شاید ساعت ها قضاوتم کنی و من به جای شلیک کلمات به سمت مغزت سکوت کنم، شاید نمک بریزی رو زخمم ولی دوا بشم برای زخمای دلت ولی یادت باشه این صبر کردنا پشتش به دریا نیست؛ یه روزی مثل کوه آتشفشان هرچی جمع شده فوران می کنه. نمی گم بترس از روزی که صبرم تموم شه چون قرار نیست بُکشمت، فقط اون روز دیگه دوست ندارم، اون روز هرچقدرم با منطقم برات بجنگم نمیتونم باهات هم کلام شم، من متنفرم از یهویی رفتنا، از یهویی سرد شدنا ولی مجبور میشم بخاطر تو کاری که دوست ندارم و انجام بدم

من فهمیدم که زندگی توی رها کردنه. رها کردنِ هرچیزی که دوستش داری ولی به هر نحوی داره آزارت میده. رها کردن یک شهر، یک احساس ، یک شغل یا یک شخص. هر دفعه که چیزی رو رها کردم، چیز دیگه ‌ای رو بدست آوردم. همیشه همینطوری بوده! و به نظرم زندگی لابه‌لای همین بدست آوردن‌ها و از دست دادن‌ها شکل می‌گیره. این موضوع هم دردناک می‌تونه باشه و هم هیجان ‌انگیز. گاهی وقت‌ها یک چیز خیلی با ارزش رو از دست میدی تا در مقابلش خود واقعیت رو بدست بیاری. برای چیز هایی که از دست دادی گریه کن ، اما یادت نره برای چیزهایی که به دست میاری هم لبخند بزنی.

عاشق آدم‌هاییم که ناامیدم میکنن، قشنگ با زبون بی زبونی بهم میفهمونن که ارزش وقت گذاشتن ندارن و هرچقدر بیشتر براشون وقت بذارم بیشتر ناامیدم میکنن و میتونم به راحتی بیخیالشون شم

به نظر من قشنگ ترین نوع خداحافظی اینه که بهش بگی: "چقدر تو عزیز و با مهر بودی. سفرم با تو کوتاه بود من اما بزرگ شدم، اعتماد به نفس گرفتم و معنی معرفت رو فهمیدم.‌ کاش که خدا در عوض تمام اشک های من بخاطر نبودنت، به تو دریایی از مال و کمال و یه زندگی پر از لبخند و شادی بده. درسته هم مسیر نبودیم، اما ممنونم که تا این. لحظه به من کمک کردی که یاد بگیرم و بزرگ شم.‌"

ممنون

من میگم تا یه لباس رنگی نپوشی نمیفهمی که مشکی زیادم بهت نمیاد! تا اون یه نفرو فراموش نکنی متوجه نمیشی که آدمای خوب زیادی حواسشون به تو هست و کنارتن تا کارما زنگ خونتو نزنه به خودت نمیای تا قلبت نشکنه مغزت کار نمیکنه! تا عاشق شکلات نباشی نمیفهمی که رژیم سخته تا از دستت نره ارزشش رو نمیفهمی تا دوستاتو نشناسی دو دستی به خانوادت نمیچسبی. ما آدمای نرسیدن یا نفهمیدن و درک نکردن نیستیم فقط مشکل اینه که دیر به خودمون میایم. مهم نیست چند سالته، اگه اینارو درک کردی تو این زندگیو بردی

وسواس آدم حسابی بودن! هرچند وقت یه بار آدمای اطرافم رو چک میکنم که اگه ناحسابی از آب در اومدن بذارمشون کنار و آروم از زندگیم حذفشون کنم، چون شدیداً آدم حسابی بودن افرادی که باهاشون معاشرت میکنم برام اهمیت داره... چون معتقدم آدمایی که باهاشون درارتباطم یه جورایی نشون دهنده ی شخصیت خودم هستن!! برای همینه که تعداد آدمای دورم از انگشتای دستم کمتره... برای من مهمه "كم" باشن ولی “باكيفيت" باشن!

خونه همیشه گرم بود غذا رو که می‌پخت، می‌ذاشت رو بخاری تا گرم بمونه ... چایی همیشه تازه‌دم بود تمام مسیر مدرسه رو تو روزهای سرد زمستون می‌دوییدم که برسم به این لحظه، لحظه‌ای که اسمش رو می‌شه گذاشت: وقتی مامان خونه بود

الان خیلیا هفت هشتا دوست اجتماعی دارن یه چند تایی ام دارن فقط باهاش تماس تصویری میگیرن چون راهشون دوره ده دوازده تایی ام مشاور صمیمی تو پیوی دارن؛ یه اکیپم هست باش میره بیرون اون گوشه تو ام هستی و فقط فرقت اینه برا تو قلب قرمز می فرسته

تو متفاوت ترین مرد جهانی هرچند خیلی معمولی باشی با خنده های عادی از ته دل با پیراهن های آبی چهارخانه که همه می‌پوشند چهره ی ساده ی مردانه‌ی نه خیلی زیبا صدای بم معمولی و ثروتی نه چندان تو هرچند خیلی معمولی شبیه هزارن مرد دیگر اما متفاوت ترین مرد جهانی چون تنها تو بودی که با این همه‌سادگی دل تنوع طلبم را بردی، آن هم تمام و کمال

من از کسی به دل نمیگیرم یه دایره توجه تو زندگیم دارم که هر کی داخلشه برام بشدت اهمیت داره و براش همه کار می کنم ورود به این دایره سخته اما خارج شدنش کاری نداره پس خودم رو زیاد درگیر چرا و چون رفتار بد دیگران نسبت به خودم یا عوض شدنشون نمی کنم از حدشون بگذرن مجبورم راه خروج رو نشونشون بدم من مشکلی با خلوت بودن زندگیم ندارم فقط می خوام همونهایی که هستند واقعی و درست باشند. اشتباه نکنید بعضی آدم ها به شما وفادار نیستند در واقع درگیر نیازشان به شما شده اند روزی که دیگر به شما نیازی نداشته باشند وفاداریشان هم از بین می‌رود

تو تنها کسی هستی که می‌فهمی چی میگم تو تنها کسی هستی که نگرانمی، تو تنها کسی هستی که بهش اعتماد دارم، تو تنها کسی هستی که آهنگ‌های مورد علاقمو براش می‌فرستم، تو تنها کسی هستی که بدون اینکه چیزی بگم می‌فهمی ناراحتم، تو تنها کسی هستی که تا آخر شب باهاش چت میکنم تو تنها کسی هستی که نیمه ی قلبم

‌اینکه بگویم تو را دوست دارم یا عاشقت هستم حرف دقیقی نیست بهتر است بگویم به تو اعتقاد دارم اعتقاد قلبی، عمیق.. آن چیزی که نمی‌گذارد دیوانه بشوی آن چیزی که نمی‌گذارد از هم فروبپاشی نمی‌گذارد به سَر تا پای دنیا نگاه کنی و بگویی که چی! تو تنها چیز این دنیا هستی که با عقل جور در میاید.. تو نبودی دیوانه می‌شدم

بی مقدمه اومدی توی زندگیم شدی همه‌ ی زندگیم شدی آشناترین غریبه با دلم شدی امیدم در اوج ناامیدی شدی مرهم زخمام شدی ذوق توی چشمام شدی آرامش وجودم بی مقدمه اومدی خوش نشستی در قلبم... شدم پسر بچه‌ای که جز تو کسی نمیتونه آرومش کنه پسر بچه‌ای که فقط نیاز به توجه و محبت تو داره... تو با اومدنت دوست داشتن رو بهم یاد دادی... این روزا بیشتر از هرکس و هرچیزی به تو نیاز دارم... میخوام که پیشم باشی و همراهم باشی کاش فاصله بهونه ای برای نبودنت نشه... کاش روز ها و ساعت ها کنار تو دیر تر بگذرند.. حتی اگه فاصله بین من و تو باشه تو دورترین نزدیک منی تو تیکه ای از وجود منی نیمه جانم بدون مخاطب خاص

عزیز من! اگر زاویه‌ی دیدمان نسبت به چیزی یکی نیست، بگذار یکی نباشد. بگذار فرق داشته باشیم. بگذار در عین وحدت، مستقل باشیم. بخواه که در عین یکی بودن، یکی نباشیم. بخواه که همدیگر را کامل کنیم نه ناپدید

هنوزم بهت فکر میکنم اما نه به اندازه‌ی قبل هنوزم دوست دارم اما نه به شدت قبل ‌. . . هنوزم دلم برات تنگ میشه . . . اما نه اونقدری که قبلا میشد ! میدونی ، همه اینا به خاطر رو شدن ذاتته ذاتی که تازه برام آشکار شد ! من قبلا عاشق تویی شده بودم که تو رویاهام ساخته بودم نه خودت الانم که میبینی کامل فراموشت نکردم به خاطر اون قلب احمقیه که تو سینم میتپه که نمیخاد گوش بده به حرفای عقل بیچارم ! نه بودن خیالیت حالمو خوب میکرد نه نبودن واقعیت . . . اصلا من هیچوقت حالم با تو خوب نبوده