فندق

من به جُز هم‌نفسی ، با تو ندارم هَوسی با وجود تو چرا دِل بسپارم به کسی ؟

او غم مرا فهمید.... حالا متوجه شدی چرا با اطرافیانم فرق دارد؟

«چه هوای خوبی است امروز؛ چنان خوب است که نمی‌دانم چای بنوشم یا خودم را دار بزنم!» آنتوان چخوف

جا مانده ام، نمیدانم از کدام قبیله نمیدانم از کدام کوج، اما کسی مرا جا گذاشته

اگر گریه هایمان را جمع کنند،قطر قطر تبدیل ب رودی خواهد شد که مزه خون میدهد.

باران می‌بارد و غم های ما شسته نمیشنوند

زندگی،کاری کرد که از شدت درد ب مرگ پناه بیاوریم

بدن هایمان پر از زخم ها و درد های راه های نرفته است

کم و زیاد هر چی بودم واقعی بودم.

انسان؛ موجودی‌ست که گاهی سیگار، گاهی درد می‌کشد؛ انسان موجودی‌ست که گاهی سیگار را با درد می‌کشد.

میگفت "خاک بخاطر اینکه عزیزترین‌هامونو توی آغوش گرفته اینقدر بوی خوبی داره"

- شما مثل این‌که تازه ازدواج کردین. آره؟! + بله. - چند وقته؟؟ + پنج روز. - پنج روز یا پنج ماه؟ + پنج روز. - یعنی درست شبه زلزله؟ + بله. درست یه روز بعد از زلزله. - پس حتماً کس‌ و کارت طوری نشدن که تونستی توی این وضعیت ازدواج کنی، هان؟ + چرا آقا خیلی از دست دادیم. پسر عمو، پسردایی، پسرخاله و .. کلاً اگه بخوای حساب کنی در حدود ۶۰ ۶۵ تا از دست دادیم. - پس چطور ازدواج کردین؟ + ما انگشتر نامزدی گذاشته بودیم خونه‌شون، میخواستیم سه چهار روز دیگه عقدش کنیم. بعداً که زلزله اومد و فامیل و بستگانمون از بین رفتن، ما دیگه به‌ امید بزرگتر نموندیم و گفتیم به‌ امید بزرگتر بمونیم یکی میگه هفتش رد شه، یکی میگه سومش رد شه، یکی میگه سالش رد شه و .. بالاخره ما هم توی این شلوغی تمومش کردیم و آوردیمش. خلاصه گفتیم تشکیل زندگی بدیم. اونایی که رفتن مگه میدونستن؟ ما هم گفتیم تا زنده هستیم شروع به زندگی کنیم. اصلا شاید زلزله‌ی بعدی اومد ما هم مردیم. دروغ میگم آقا؟! زندگی و دیگر هیچ / عباس کیارستمی

غمِ زیاد باعث گریه نمیشه، ساکتت میکنه!

نوشته‌ای برای خودم؛ هیچ‌کس ارزش استرس بیش از حد رو نداره، ادامه بده، آدم ها را پشت سرت رها کن و خودت را پیدا کن، جهان برای توست!

گاهی برای خوب شدن حالت نباید سمت آدمای دیگه بری، گزینه های بهتر و مطمعن تری هست، بارون، موسیقی، سفر، قهوه و کتاب... حداقل اینا بهت پشت نمیکنن ترکت نمیکنن..

‏کنار گذشته شدن جز تلخ‌ترین تجربه‌های بشریه، فرقی هم نمیکنه از کار کنار گذاشته شی، از دوستی یا حتی یک رابطه عاشقانه. در هر حالت، اولِ همه وجودت خشم میشه و بعد حسرت، اون آخر سر هم یه غمِ سمجی تو دلت میمونه که تا ابد تنهات نمیذاره.

اونجا که میخوای یه حرفی بزنی بعد با خودت میگی نتیجه که نداره، پس بیخیال، اونجا به قول فروغ: ابتدای ویرانی‌ست...

سلام بر حرف‌هایی که در قلب ماند و خواهد ماند!

انقدر آنان که دوست میداشتی از تو دور خواهند شد که گمان میکنی روز های نزدیک بودن، جز خیال نبوده است.

بخشی از صحبت های دکتر اروین یالوم به یک بیمار در معرض خودکشی: می‌فهمم که عمیقا دلسرد شده ای، جوری که ممکن است همین حالا دلت بخواهد خودت را نابود کنی اما با همه‌ی اینها، امروز اینجایی بخشی از تو، مابقی وجودت را با خودش به مطب من آورده، لطفا اجازه بده من با آن بخش صحبت کنم بخشی ازتو که میخواهد زنده بماند.

و قَسم به روح‌ های ناآرامِ امیدوار!

‏یه دیالوگی بود که میگفت: "تو هیچوقت خاطرات عمیقی که تجربه کردی‌ رو فراموش نمیکنی، حتی اگر دیگه به خاطر نیاریشون" و چه روزایی که خاطراتش، وسطِ قلب و مغزمون تا ابد هک شده و قرار نیست هیچوقت فراموش بشه، حتی اگه از یادآوریشون فرار کنیم...

موقع عصبانیت حواستون باشه با کی و چجوری دارین حرف میزنین! همه چیز حل میشه و حالتون خوب میشه اما ی حرفایی، ی لحن هایی هیچوقت از دل طرف مقابل پاک نمیشه.

خود عزیزم؛ برای همه روزایی که گریه کردی و بعدش بلند شدی و ادامه دادی چون مجبور بودی، از تهِ قلبم ممنونم.

نمیدونم، منم بارِ اوله که دارم زندگی میکنم!