فندق

دلم میخواد باهم بریم یه جایی که هیچ کس نباشه، انقد بزنمت تا خون بالا بیاری، موقعی که دیگه نتونستی روی پات بایسی، هلت بدم تا بیوفتی زمین و با ماشین از روت رد بشم، دقیقا موقعی که داشتی نفسای آخرتو می کشیدی و التماسم می کردی که کارتو تموم کنم یک لبخند بزنم و همونجا ولت کنم و چند روز بعد دقیقاً موقعی که نا امید شدی بیام پیشت تا دوباره امیدوار شی، وقتی امیدو توی چشمات دیدم نفت و بریزم روت و درجا بسوزونمت و پودرتو بریزم توی فاضلاب تا بفهمی رها کردن یک آدم، بعدش برگشتن و امید دادن بهش و دوباره رهاش کردن یعنی چی. همين

حقیقت اینه که فراموش کردن سخت نیست،سخت اونجایی هستش که باید تلاش کنی برگردی به همون آدمی که قبلا بودی و این خرابی هایی که با بودن کنار آدم اشتباهی به وجود اومدن رو بسازی، در واقع بشی خود قبلیت

تو تبدیل به اون ادمی که بهت ضربه زد نشو. تو نشو اون ادمی که دل میشکنه، اشک در میاره، عذاب میده. تو خوب باش و خوبیو یاد بده، واسه انتقام از آدمای گذشته، آدم الان زندگیتو نرنجون، اون هیچ تقصیری نداره، اون هیچ کاری نکرده که الان چوب آدم گذشته زندگیتو بخوره. عذابش نده، تو خوب باش و ادمای بد گذشته رو بسپار به کارما، بسپار و رها کن گذشتتو. آدمای حال زندگیت خیلی دوست دارن

بال‌هایش را چیده‌اند و به او از لذت پرواز میگویند !

خسته شدم،خسته شدی،خسته شدیم. میدونم... حالتو میفهمم، از این فاصله دردتو حس میکنم. فقط یکم دیگه تحمل کن،یکم دیگه قوی باش، تموم میشه،تمومش میکنیم!

در قید غمیم، خاطر آزاد کجایی؟

«رنج او آنقدر طولانی شد که اطرافیانش به آن عادت کردند و از یاد بردند که او سخت در عذاب است.»

می‌توانستم فروپاشی را درونم احساس کنم، مانند تکان خوردن یک گل قاصدک در باد. با هر حرکتم، یکی دیگر از گلبرگ‌ها پراکنده می‌شد. با خودم گفتم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.

او را بسیار دوست دارم.

ناگهان باز دلم؛ یاد تو افتاد شکست...

هرکس یه رفته ای داره که به رفتنش عادت نکرده هنوز .

من حتی به کسی که نیست وفادارم ، اونوقت شما به کسی که هست خیانت میکنید؟

هیچکس اندوهی را از دلم در نیاورد من همیشه تک و تنها در گوشه ای کناری همه را بخشیدم.

شد شد ، نشدم اولین بار نیست که نمیشه.

ولی تو ستاره‌ای توی زندگی من، که روشنایی رو توی تاریکی بهم نشون داد.

تو ماه ای و من تاریکی شب، تا ابد تورا در اغوش میگیرم.

صدای فریادت را میشنوند ولی کسی رویش را برنمی‌گرداند.

پروانه بالو شکست، نداره حال پرواز.

آنانی که میرقصند در چشم‌ کسانی که صدای موسیقی را نمیشنوند دیوانه به نظر میرسند.

چقدر زیبا در خلوت خود مینوشت از درد هایش و تنها دختری که درمانش بود.

آزادی حتی بزنی بهم صدمه.

در سایه‌ای رنگین به تیرگیِ روشنی ها می‌نگرید.

مرا ببوس همین الان که دیره فردا، که بوسه عشقو زنده میکنه تو سوز سرما.

تو مستی اومد اسمت من سفید شد موهام درجا....

در میان شکاف قلبش دنبال درمان این درد میگشت