ɑɍɛẕőǚ

جمع کنین زوووود ،،، دیه چیزی نبینم

مچکر

من به فالِ نیک می‌گیرم. همه چیز را... عادت کرده‌ام به حکمت قضایا و تجربه‌ها و اتفاق‌ها فکر کنم، به حکمتِ اینکه اگر نمی‌شکستم، آگاه نمی‌شدم و اگر نمی‌رنجیدم، درس نمی‌گرفتم و اگر زخمی نمی‌شدم، طاقتم بیشتر نمی‌شد و اگر مواقعی که سکوت کردم، واکنش می‌دادم، اتفاقات بدتری می‌افتاد. من به فال نیک می‌گیرم اگر نداشتم و اگر نرسیدم و اگر نشد؛ که یک سری داشتن‌ها و به دست آوردن‌ها، بیشتر مرا رنج می‌داد و یک سری آدم‌ها اگر می‌ماندند، بیشتر به من آسیب می‌زدند. من به فال نیک می‌گیرم اگر جایی اشتباه کردم و اگر پس از تقلا و زمین خوردن‌های فراوان، رسیدم و اگر پس از عبوری سخت و سهمگین، تجربه‌ی ارزشمند و تازه‌ای به دست آوردم. من به فال نیک می‌گیرم که پس از تمام آنچه از سر گذرانده‌ام، هنوز هستم و نفس می‌کشم و هنوز هم قدرت آرزو کردن و دویدن و خواستن و رسیدن و لذت بردن از محتویات جهان را دارم و هنوز هم می‌بینم و می‌شنوم و احساس می‌کنم و دلخوش می‌شوم به ساده‌ترین چیزها ... #نرگس_صرافیان_طوفان

شب، همه‌مان شبیه به همیم؛ یک مشت کودک تنها، غمگین، ضعیف، پشیمان و به شدت فکر کننده... شب که می‌شود، بی‌آنکه بخواهیم، کنج ساکت و خلوت خودمان، به همه چیز فکر می‌کنیم و اندوه، عصاره‌ای‌ست که از زیاد فکر کردن و زیاد دقت کردن و زیاد حساس شدنِ آدم‌ها می‌جوشد و ما همه‌مان شب که می‌شود در تمام حسرت‌ها و چراها و نبایدهای جهان افراط می‌کنیم و ضعیف می‌شویم و می‌ترسیم و به آخر خط می‌رسیم و صبح، رنج‌ها و ترس‌ها کوچک می‌شوند و دوباره روی پا می‌ایستیم و از نو شروع می‌کنیم. همه‌مان شب، در ضعیف‌ترین و آسیب‌پذیرترین حالات ممکن خودمانیم و صبح، در قالب یک انسان جسور و خودساخته بر می‌خیزیم و از روی عادت حفظ ظاهر می‌کنیم، در حالی که ساعاتی قبل‌تر، هرکدام در کنج تنهایی خودمان با رنجِ تکراریِ انسان بودن، دست و پنجه نرم می‌کردیم. #نرگس_صرافیان_طوفان

من از یک رابطه ی ابیوز طولانی مدت بیرون اومدم صحبت کردن در این مورد هنوز برام سخته ولی وقتی برخورد بقیه رو با خشونت خانگی میبینم با خودم میگم شاید بیشتر صحبت کردن از این موضوع به فرهنگ سازی در مورد حداقل برخورد ها کمک کنه؛ پس مینویسم . رابطه ی من پر از خشونت کلامی ؛ عاطفی و جسمی بود. چیزی که در رابطه با من اتفاق افتاد این بود زمانی که از این آزار ها صحبت کردم اولین ری اکشن اطرافیانم این بود چرا نگفتی؟ چرا زودتر نگفتی؟ چرا ازمون کمک نگرفتی؟ یه نکته ی مهمی که هست باید بدونین شخص کنترلگر و آزار گر فضا رو طوری ترتیب میدن که عملا نتونی از کسی کمک بگیری تو زندگی من اینطور بود که همسر سابقم یک سری دیالوگهای خاص داشت که الان میفهمم چقدر علائم هشدار بودن مثل ( دوست برای آدم اب و نون نمیشه اول و آخر من برات میمونم) ‏( هیچکس به اندازه ی من دوستت نداره ) (باید بالاترین اولویتت من باشم ) همین که این جمله ها و رفتار ها تکرار میشد کم کم رابطه ی من با دوستانم کمرنگ و کمرنگ تر میشد تا جایی که اینقدر دور شدیم که دیگه نمیتونستم در مورد این مسائل باهاشون حرف بزنم. نکته ی دوم ابراز پشیمونی شخص آزارگر ولی به نحوی که باز هم شما مقصر باشین : در مورد من مثلا اینطور بود بعد از یک خشونت فیزیکی خیلی شدید اوضاع به این شکل پیش می رفت. سکوت و خروج همسر سابقم از خونه و بعد که بر میگشت من رو مجبور میکرد کنارش بشینم ‏و معمولا باید با جمله ی (توکه میدونی اخلاق من چجوریه نباید کاری کنی که به این مرحله برسم ) نکته ی سوم : در برخورد با قربانی خشونت خانگی اولین کاری که می کنید این باشه که به هرنحوی که میتونین راه های کمک بهش رو پیدا کنین ترتیبی بدید که از یک متخصص کمک بگیره براش ترتیبی بدین که جایی مشغول بشه کاری بکنه که احساس مفید بودن کنه هرگز و به هیچ وجه جوری سوال نپرسید یا قضاوت نکنین که قربانی فکر کنه مستحق همچین رفتاری بوده (لابد یه چیزی گفتی/لابد یه کاری کردی) نکته اخر اینکه در کشور ما متاسفانه ساز و کار قانونی و قابل تاملی برای حمایت از زنان تحت خشونت به اون شکل که باید و شاید تعریف نشده اگر جایی توی واقعیت یا مجازی باهاش برخورد داشتین کمترین کاری که میتونین بکنین نشون دادن احساس همدردی با قربانی عدم کمک به گسترش فرهنگ آزارگری باشه. به قربانی نگین برای جلب توجه این کارا رو میکنی. #خشونت_خانگی #خشونت_علیه_زنان

فرصتی برای ترسیدن نیست...! از گفتن حرف های رک و پوست کنده و بدون تعارف نترس. از تغییر دادن مسیر زندگی ات که باعث شده استعدادت را نادیده بگیری! از تمام کردن رابطه ای که در آن به شعور تو توهین میشود! (از تنهایی نترس...تنهایی شرف دارد به دو نفره های بی هدف) از ایستادن در مقابل مافوق ات(استاد و رئیس و مدیر...)که حقوق تو را نادیده گرفته اند، هر چند موقعیت اجتماعی ات به خطر بیافتد! (گاهی باید به چشم های یک نفر زل بزنی و بگویی : هی تو خیلی احمقی!) از ریسک کردن از بی ملاحظه بودن! از زندگی کردن بدون ترس...نترس! زندگی با ترس به نوشیدن چای یخ کرده میماند! که هیچ قندی در آن حل نمیشود! میدانی چیست رفیق؟ با ترس اگر زندگی کنی یک روز به خودت می آیی و میبینی زندگی ات از دهن افتاده...!

خوب است زن شده ایم. از همه ی خوبیهایش خوب تر اینکه ما زنها ، توی این دلندشت دنیا ، جان پناه داریم ! دیده ام که می گویم ! دنج پذیرایی نباشد و سرزمین گلدانها ، هر زن در آشپزخانه اش ، مطبخی دارد برای قوام آمدن رقص هایش،برای شور کردن ذرت های تنهایی اش، برای پختن دلتنگی هایش ، برای شستن دردهایش ... دیده ام که می گویم ! زنها امپراطور دنج خودشان هستند . بعضی ها گوشه ای سوزن میزنند ،یا یکی از رو دوتا زیر یکی سر بنداز ، رج به رج می بافند. زنها بلدند غصه هایشان را مثل موهای شان پشت گوش بیاندازند و با کش محکم ببندند و در جان پناه شان آنقدر عطر دارچین راه بیاندازند که دنیا فراموش شان شود. انوقت دوستت دارم های نشنیده و نگفته شان را ، ببافند و بسابند و هم بزنند و بگذارند دم بکشد پلو زعفرانی شان ، و نجابت کنند باترس و پنهانی ... زنها جان پناه داشتن بلدند ، همانقدر که جان پناه شدن را ...

.. بگذارم لکه‌ها دنیای روی رومیزی را فتح کنند و لیوان‌ها تا دلشان می‌خواهد نشسته بماند اصلا شاید این پیراهن آرزو دارد برای یک شب هم که شده لکه‌ی دلخواهش را در آغوش بگیرد و آرام. دلم می‌خواهد زندگی را نشسته رها کنم امشب پلک‌هایم را ببندم در این جهان خوابی هست که من حتما باید آن را ببینم ...

دیه تموم کنین این بازی کثیفو ی بازی دیه راه بندازین

Ha ha ha

نگا ب پسرا نکن جورواجورن ،،، دخترا همه ، ی جورن ،،، خشن و غیرتی وجذاب برا داداشا

اگه اسکرینای منو ببینی ،،، همه فقط لباسن

ب فساد نکشین منم بازی کنم ،، غلطع ،،، تو خونه هسم متاسفانه ،، نفر بعدی خنگولع

سلام عزیزم ،، واغن ارزش دیدن داره منتها ن فوتبال ایران فوتبال خارجیا

فوتبالی هسی؟؟

11- اعتیاد به چت روووممم(~_^)

اوووپسسسس غلطه ،،، صبونه هم نخوردم چ برسه ناهار نفر بعدی خیلی شکموعه

نشنیده بودم ،،، قشنگه

ووووویییییی

عجیجممم غلطه والا مسافرت با ما قهره نفر بعدی شارژ گوشیش بالای پنجاهه