Black white

تنها کفش نیست که باید اندازه پایت باشد... تنها لباس نیست که باید درونش راحت باشی... دل هم همینطور است... باید بگردی، خوب بگردی، تا دلی پیدا کنی که اندازه ات باشد؛ باید دلی پیدا شود که جایت دهد در خود، جا شوی در آن، نمی دانم تجربه اش را داشته ای یا نه ، جایت که در دل کسی گرم و نرم نباشد گاه سردت می شود گاه گرم! کلافه ات می کند.... وقتی دلی اندازه ات نیست، مدام دست و پایت از یک گوشه اش بیرون می زند...آنقدر می فشاردت تا خودت به خواست خودت از آن بیرون بیایی... از من می شنوی دو جفت کفش آهنین بپوش و بگرد!... مهم نیست چقدر طول بکشد، مهم این است، دلی که در آن جا کرده ای اندازه ت باشه...

دقیقا...

قصهٔ درد دل و غصهٔ شب‌های دراز صورتی نیست که جایی بتوان گفتن باز... محرمی نیست که با او به کنار آرم روز مونسی نیست که با وی به میان آرم راز... در غم و خواری از آنم که ندارم غمخوار دم فرو بسته از آنم که ندارم دمساز... خود چه شامیست شقاوت که ندارد انجام یا چه صبحست سعادت که ندارد آغاز... بی‌نیازی ندهد دهر خدایا تو بده سازگاری نکند خلق خدایا تو بساز... از سر لطف دل خستهٔ بیچاره عبید بنواز ای کرم عام تو بیچاره‌نواز...

با لبخندی به پهنای اقیانوس آرام ...قشنگ بود

چقدر انسان جسور می‌شود زمانی که مطمئن است کسی دوستش دارد!

‏از پوشاندن زخم‌ها و پنهان ڪردن رنج‌هاے درونش خستہ می‌شد و نمی‌دانست با این زخم‌ها، رنج‌ها و این خستگے آزاردهندہ چہ باید بکند...

قبل از آنکه دل برنجانی کلامت را بسنج،تیر رفته برنمیگردد به آغوش کمان...

قرار باشه من هی خودمو به تو یادآوری کنم،تو رو میخوام چیکار!!

اگه عاشق یه ادم درست بشین زندگیتون خیلی قشنگ میشه. انگیزه پیدا میکنین برای بقیه کارهاتون و وقتی همه چی سخت میشه، بودنش شاید همه گره‌ها رو باز نکنه، ولی تحملشون رو راحت‌تر میکنه. ... دوست داشتنِ شما رنج واقعیت را کم میکند ...

چ قشنگ گفته،،ولی بعضی سکوت ها بخاطر اینه ک بتونی بهتر ببینی ،فاصله بگیری و اهمیت یه رابطه رو درک کنی...

...عالی...

کاش می شد که کسی می آمد... باور تیره ی ما را می شست... و به ما می فهماند دل ما منزل تاریکی نیست‌‌‌‌... اخم بر چهره بسی نازیباست... بهترین واژه همان لبخند است که ز لبهای همه دور شده ست‌‌‌‌... کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم... قبل از آنی که کسی سر برسد... ما نگاهی به دل خسته ی خود می کردیم... شاید این قفل به دست خود ما باز شود پیش از آنی که به پیمانه ی دل باده کنند همگی زنگ پیمانه ی دل می شستیم..‌.

سعی کن زندگی کنی،شده حتی،یک روز...قشنگ بود

چه قشنگ...ان شالله گرم باشه همه دلها به وجود رفیقشون ...

اگر چه نزد شما تشنه ی سخن بودم كسی كه حرف دلش را نگفت من بودم... دلم برای خودم تنگ می شود آری همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم... نشد جواب بگیرم سلام هایم را هر آنچه شیفته تر از پی شدن بودم... چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را ؟ اشاره ای كنم انگار كوهكن بودم...

با اینکه خلق بر سر دل می‌نهند پا شرمندگی نمی‌کشد این فرش نخ نما بهلول وار فارغ از اندوه روزگار خندیده ایم! ما به جهان یا جهان به ما کاری به کار عقل ندارم به قول عشق کشتی شکسته را چه نیازی به ناخدا گیرم که شرط عقل به جز احتیاط نیست ای خواجه! احتیاط کجا؟ عاشقی کجا؟ فرقی میان طعنه و تعریف خلق نیست چون رود بگذر از همه سنگ ریزه‌ها...

شراب تلخ بیاور که وقت شیدایی‌ست که آنچه در سر من نیست بیم رسوایی‌ست چه غم که خلق به حسن تو عیب می‌گیرند همیشه زخم زبان خون‌بهای زیبایی‌ست اگر خیال تماشاست در سرت بشتاب که آبشارم و افتادنم تماشایی‌ست شباهت تو و من هر چه بود ثابت کرد که فصل مشترک عشق و عقل، تنهایی‌ست کنون اگرچه کویرم، هنوز در سر من صدای پَر زدن مرغ‌های دریایی‌ست