اما .. امان از چَشم !

[فندق]

گاه باید قلب را با تکه هایی از سنگ
پوشاند ، یا تبدیلش کرد
 به یک قالب یخ !
اینگونه ، آرامشی نزد تو میاید
و در جانت مینشید ؛
آسوده زندگی میکنی و غمی نداری .
اما .. امان از چَشم !
نمی‌شود سرکوبش کرد .
ناخوداگاه جفت میشود با دو گوی دیگر ؛
حال تکه سنگ ها شکسته میشوند ،
و یخ ها آب ..
قلب سر باز میکند و ذره ذره وجودت را
میگیرد ..
نه دگر آرامشی داری نه آسودگی ؛
شب و روزت راهم زهر میکند؛)!