شب دراز است و قلندر بیدار

[ШHłTΞ ШФŁŦ]

شب دراز است و قلندر بیدار
درویش بینوائی که کارش کوچه گردی و بیابان نوردی بود در ضمن سیاحت به شهر بلخ رسید . چون آن را شهری بزرگ و پرنعمت و خوش آب و هوا دید رحل اقامت افکند .
بعد از مدتی زنی اختیار کرد و چون شب زفاف رسید درویش مشغول دعا شد که خدا او را به نعمت خانه و زن و زندگی رسانیده است .
زن هر قدر صبر کرد دید درویش سخت مشغول راز و نیاز به درگاه بی نیاز است و به او نمی پردازد . لذا به وی گفت :
ای شوهر مهربان , دعا و نماز را از دستت نگرفته اند و برای اینکار وقت بسیار است , امشب تو وظیفه دیگری در پیش داری . شوهر گفت :
ای زن , اینقدر بی تابی نکن , شب دراز است و قلندر بیدار.....