ورای رسیدنی

[Aftaabgardaan]

خیال‌ خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود

و ماه را زبلندایش به روی خاک کشیدن بود

پلنگ من،دل مغرورم، پرید و پنجه به خالی زد

که عشق،ماه بلند من، ورای دست رسیدن بود...