فرصت&

[حسین138]

فرصتی باید جست،و ب فریاد دل خویش رسید

گونه ها را باید ،زیر باران سخاوت تر کرد

درد دل را فهمید همه را باور کرد

فرصتی باید جست،جلو پنجره کوچک چشم پرده ها را سوزاند

و نگاهی خود را تا دل باغ دواند

لحظه ها منتظر طوفاتتد ،همگی مبهم و سر گردانند

اه از مردن آب

اه از گفتن بیهوده ی یک شعر بلند در هوایی

مسموم فرصتی باید جست

دست ازردگی دل ها را،با لب گرم محبت بوسید

در سکوت مبهم اینه ها ،با صدای بی صدایی خندید 

فرصت مرثیه گفتن هم نیست