جناب سعدی درست فرمودند

[Aftaabgardaan]

من، اینجا، غرق از حس بیهودگی و چرا های بی جواب.

معلق بین واقعیتِ منطق و استدلال های بی پایانش.

روی لبه ی یک تیغ بین حوادث رویاگونه و توهم های ناپایدار.

در آغوش لحظات پوچ و بی معنا.

خسته از عقل و چرا و اگر و اما هاش.

دلم دیوانگی میخواد. چون ز عقل اندیشه ها زاید که مردم را بفرساید