از شام تا سحرگه-_-

[حسین138]

 

آمد نفس به آخر، یک هم‌نفس ندارم
هم کمترم ز هیچ و هم هیچکس ندارم

جز سوی تابِ زلفت، از دل اثر نیابم
جز وصل خاک پایت، در سر هوس ندارم

بیدادگر نگارا! رحمی بکن، چو دانی
کَانْدر جهان به جز تو، فریادرس ندارم

از شام تا سحرگه، گردم به گِرد کویَت
چون هست شحنه عشقت، بیم عَسَس ندارم

گاه از نفس بسوزم دریا و کوه، گاهی
گردم چنان که گوئی در خود نفس ندارم

شاید که نیست گردم، تا سال و ماه -باری-
دل در قفس نبینم، جان در حَرَس ندارم

ای عقل! چند گویی کآخر کجاست صبرت؟
گر تو به بوی صبری، من صبر پس ندارم...

#سید_حسن_غزنوی