دِل گَب مـشـتی خـاطره•••🫂

[نیلوفرآبی]

از منِ آن روز‌ها مشتی خاطره مانده،مشتی امید واهی،مشتی هیچ...
من این روزها نمی‌دانم برای چه زنده‌ام. بارها خواستم این زندگی را وداع بگویم،اما از این ترسیدم که نکند بعد از این زندگی،بازهم زندگی کنم و بازهم گرفتار جبر شوم؟ دیگر حوصله‌ی اینکه بخاطر لذت دو نفر متولد شویم و طعمه‌ی این و آن شویم را ندارم.
هنوز زخم‌هایم از زندگی خوب نشده‌است؛هنوز جای خراش ها و دندان هایش درد می‌کند.هنوز از پیکر خسته‌ام خون می‌چکد.هنوز،زخم‌هایم سر بازند...
من با تنی خسته،روحی دریده،روانی پریشان و قلبی شکسته این مسیر را ادامه‌ می‌دهم.در آخر نمی‌دانم چه برایم کنار گذاشته اند؛اصلا قرار است که از ما تقدیر شود یا نه؛نمی‌دانم...
اما خب چه باید کرد؟این زندگی را خوب می‌شناسم قلقش را بلدم،می‌دانم چه موقع باید بی اعتنایی کرد و چه موقع باید رنجید،برای زندگی دیگر،نه حوصله‌ای هست نه توانی...