آدم را پیر میکنن

[ɑɍɛẕőǚ]

آدم را پیر می‌کنند؛ آن‌ها که مدام و در هر چیزی دنبال بهانه‌ای برای کشمکش می‌گردند، آن‌ها که روزها و ما‌ه‌ها و سال‌ها می‌آید و می‌رود و آنان به هر علتی در حال بحث و جدال و جنجال با آدم‌ها هستند و برای هویت و زمان خودشان و دیگران، ارزش چندانی قائل نمی‌شوند.
خودشان و آدم‌های حوالی‌شان را پیر و فرسوده و غمگین می‌کنند و به جای علاج، دنبال تسکین‌های موقتند و دنبال این می‌گردند که هربار به طریقی اشتباهات و تقصیرها را از شانه‌های خودشان بردارند و به گردن دیگران بیندازند و آسیب‌های ذاتی و محیطیِ روانشان را به جای درمان، واپس برانند و انباشه و بزرگ‌تر کنند.
آدم‌ها و خودشان را پیر می‌کنند؛ آنان که به‌جای تلاش برای رسیدن به جهانی خوب‌تر و حالی خوب‌تر و ساختن لحظاتی عزیزتر، کاملا نابالغانه؛ با هر بهانه‌ی بزرگ یا کوچکی، جهان را به کام خودشان و هرآنکس در هوای مسموم حوالی‌شان نفس می‌کشد، زهر می‌کنند.
و براندازشان که می‌کنی هزار سال مسن‌تر از سن حقیقی‌شان به نظر می‌رسند و دلت می‌گیرد و غمگین می‌شوی و چگونه می‌توان به این‌ها فهماند که خودشان مقصرند؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که فقط آنان نیستند که مشکلات دارند و فقط مشکلات آنان بزرگ نیست!؟
چگونه می‌توان فهماند که آن‌کس که می‌خندد و در تعامل درست و سازنده با آدم‌هاست؛ بی‌مشکل و آسوده نیست؛ فقط هوش زیستیِ بالاتری داشته و پس از آزمون و خطای اندکی دریافته که درست‌ترین حالت زیستن این است که در هر شرایطی مهربان باشی و از کشمکش و قضاوت و مسائل بیهوده بپرهیزی و برای خوب‌تر زیستن تلاش کنی و در این فرصت کوتاه؛ دلیل حالِ خوبِ خودت و آدم‌ها شوی!
چگونه می‌توان توضیح داد که دنیا ارزش اینهمه جنجال و پیر کردن و محکوم کردن همدیگر را ندارد؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که یک انسان سالم، برای خودش و دیگران رنج و اندوه نمی‌تراشد و هیزم نمی‌شود در آتش مصیبت‌های جهان!

کاش هرچه که هستیم؛  "آدم‌پیرکن" نباشیم و اهرم فشاری نشویم برای سرعت بخشیدن به فرسودگیِ خودمان و آدم‌ها...

 

[Topaz]

2 ساعت قبل، ɑɍɛẕőǚ گفته است:

آدم را پیر می‌کنند؛ آن‌ها که مدام و در هر چیزی دنبال بهانه‌ای برای کشمکش می‌گردند، آن‌ها که روزها و ما‌ه‌ها و سال‌ها می‌آید و می‌رود و آنان به هر علتی در حال بحث و جدال و جنجال با آدم‌ها هستند و برای هویت و زمان خودشان و دیگران، ارزش چندانی قائل نمی‌شوند.
خودشان و آدم‌های حوالی‌شان را پیر و فرسوده و غمگین می‌کنند و به جای علاج، دنبال تسکین‌های موقتند و دنبال این می‌گردند که هربار به طریقی اشتباهات و تقصیرها را از شانه‌های خودشان بردارند و به گردن دیگران بیندازند و آسیب‌های ذاتی و محیطیِ روانشان را به جای درمان، واپس برانند و انباشه و بزرگ‌تر کنند.
آدم‌ها و خودشان را پیر می‌کنند؛ آنان که به‌جای تلاش برای رسیدن به جهانی خوب‌تر و حالی خوب‌تر و ساختن لحظاتی عزیزتر، کاملا نابالغانه؛ با هر بهانه‌ی بزرگ یا کوچکی، جهان را به کام خودشان و هرآنکس در هوای مسموم حوالی‌شان نفس می‌کشد، زهر می‌کنند.
و براندازشان که می‌کنی هزار سال مسن‌تر از سن حقیقی‌شان به نظر می‌رسند و دلت می‌گیرد و غمگین می‌شوی و چگونه می‌توان به این‌ها فهماند که خودشان مقصرند؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که فقط آنان نیستند که مشکلات دارند و فقط مشکلات آنان بزرگ نیست!؟
چگونه می‌توان فهماند که آن‌کس که می‌خندد و در تعامل درست و سازنده با آدم‌هاست؛ بی‌مشکل و آسوده نیست؛ فقط هوش زیستیِ بالاتری داشته و پس از آزمون و خطای اندکی دریافته که درست‌ترین حالت زیستن این است که در هر شرایطی مهربان باشی و از کشمکش و قضاوت و مسائل بیهوده بپرهیزی و برای خوب‌تر زیستن تلاش کنی و در این فرصت کوتاه؛ دلیل حالِ خوبِ خودت و آدم‌ها شوی!
چگونه می‌توان توضیح داد که دنیا ارزش اینهمه جنجال و پیر کردن و محکوم کردن همدیگر را ندارد؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که یک انسان سالم، برای خودش و دیگران رنج و اندوه نمی‌تراشد و هیزم نمی‌شود در آتش مصیبت‌های جهان!

کاش هرچه که هستیم؛  "آدم‌پیرکن" نباشیم و اهرم فشاری نشویم برای سرعت بخشیدن به فرسودگیِ خودمان و آدم‌ها...

 

[حسین138]

4 ساعت قبل، ɑɍɛẕőǚ گفته است:

آدم را پیر می‌کنند؛ آن‌ها که مدام و در هر چیزی دنبال بهانه‌ای برای کشمکش می‌گردند، آن‌ها که روزها و ما‌ه‌ها و سال‌ها می‌آید و می‌رود و آنان به هر علتی در حال بحث و جدال و جنجال با آدم‌ها هستند و برای هویت و زمان خودشان و دیگران، ارزش چندانی قائل نمی‌شوند.
خودشان و آدم‌های حوالی‌شان را پیر و فرسوده و غمگین می‌کنند و به جای علاج، دنبال تسکین‌های موقتند و دنبال این می‌گردند که هربار به طریقی اشتباهات و تقصیرها را از شانه‌های خودشان بردارند و به گردن دیگران بیندازند و آسیب‌های ذاتی و محیطیِ روانشان را به جای درمان، واپس برانند و انباشه و بزرگ‌تر کنند.
آدم‌ها و خودشان را پیر می‌کنند؛ آنان که به‌جای تلاش برای رسیدن به جهانی خوب‌تر و حالی خوب‌تر و ساختن لحظاتی عزیزتر، کاملا نابالغانه؛ با هر بهانه‌ی بزرگ یا کوچکی، جهان را به کام خودشان و هرآنکس در هوای مسموم حوالی‌شان نفس می‌کشد، زهر می‌کنند.
و براندازشان که می‌کنی هزار سال مسن‌تر از سن حقیقی‌شان به نظر می‌رسند و دلت می‌گیرد و غمگین می‌شوی و چگونه می‌توان به این‌ها فهماند که خودشان مقصرند؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که فقط آنان نیستند که مشکلات دارند و فقط مشکلات آنان بزرگ نیست!؟
چگونه می‌توان فهماند که آن‌کس که می‌خندد و در تعامل درست و سازنده با آدم‌هاست؛ بی‌مشکل و آسوده نیست؛ فقط هوش زیستیِ بالاتری داشته و پس از آزمون و خطای اندکی دریافته که درست‌ترین حالت زیستن این است که در هر شرایطی مهربان باشی و از کشمکش و قضاوت و مسائل بیهوده بپرهیزی و برای خوب‌تر زیستن تلاش کنی و در این فرصت کوتاه؛ دلیل حالِ خوبِ خودت و آدم‌ها شوی!
چگونه می‌توان توضیح داد که دنیا ارزش اینهمه جنجال و پیر کردن و محکوم کردن همدیگر را ندارد؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که یک انسان سالم، برای خودش و دیگران رنج و اندوه نمی‌تراشد و هیزم نمی‌شود در آتش مصیبت‌های جهان!

کاش هرچه که هستیم؛  "آدم‌پیرکن" نباشیم و اهرم فشاری نشویم برای سرعت بخشیدن به فرسودگیِ خودمان و آدم‌ها...

سلام، بعضی وقت ها باید گذشت کرد، بعضی وقتها باید بیخیال باشی، ی وقتی هم هست باید جلو بیستی حرفت رو بزنی 

 

[Miss nedaa]

14 ساعت قبل، ɑɍɛẕőǚ گفته است:

آدم را پیر می‌کنند؛ آن‌ها که مدام و در هر چیزی دنبال بهانه‌ای برای کشمکش می‌گردند، آن‌ها که روزها و ما‌ه‌ها و سال‌ها می‌آید و می‌رود و آنان به هر علتی در حال بحث و جدال و جنجال با آدم‌ها هستند و برای هویت و زمان خودشان و دیگران، ارزش چندانی قائل نمی‌شوند.
خودشان و آدم‌های حوالی‌شان را پیر و فرسوده و غمگین می‌کنند و به جای علاج، دنبال تسکین‌های موقتند و دنبال این می‌گردند که هربار به طریقی اشتباهات و تقصیرها را از شانه‌های خودشان بردارند و به گردن دیگران بیندازند و آسیب‌های ذاتی و محیطیِ روانشان را به جای درمان، واپس برانند و انباشه و بزرگ‌تر کنند.
آدم‌ها و خودشان را پیر می‌کنند؛ آنان که به‌جای تلاش برای رسیدن به جهانی خوب‌تر و حالی خوب‌تر و ساختن لحظاتی عزیزتر، کاملا نابالغانه؛ با هر بهانه‌ی بزرگ یا کوچکی، جهان را به کام خودشان و هرآنکس در هوای مسموم حوالی‌شان نفس می‌کشد، زهر می‌کنند.
و براندازشان که می‌کنی هزار سال مسن‌تر از سن حقیقی‌شان به نظر می‌رسند و دلت می‌گیرد و غمگین می‌شوی و چگونه می‌توان به این‌ها فهماند که خودشان مقصرند؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که فقط آنان نیستند که مشکلات دارند و فقط مشکلات آنان بزرگ نیست!؟
چگونه می‌توان فهماند که آن‌کس که می‌خندد و در تعامل درست و سازنده با آدم‌هاست؛ بی‌مشکل و آسوده نیست؛ فقط هوش زیستیِ بالاتری داشته و پس از آزمون و خطای اندکی دریافته که درست‌ترین حالت زیستن این است که در هر شرایطی مهربان باشی و از کشمکش و قضاوت و مسائل بیهوده بپرهیزی و برای خوب‌تر زیستن تلاش کنی و در این فرصت کوتاه؛ دلیل حالِ خوبِ خودت و آدم‌ها شوی!
چگونه می‌توان توضیح داد که دنیا ارزش اینهمه جنجال و پیر کردن و محکوم کردن همدیگر را ندارد؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که یک انسان سالم، برای خودش و دیگران رنج و اندوه نمی‌تراشد و هیزم نمی‌شود در آتش مصیبت‌های جهان!

کاش هرچه که هستیم؛  "آدم‌پیرکن" نباشیم و اهرم فشاری نشویم برای سرعت بخشیدن به فرسودگیِ خودمان و آدم‌ها...

 

[ɑɍɛẕőǚ]

در ۱۴۰۲/۳/۲۶ در 19:15، Topaz گفته است:

 

در ۱۴۰۲/۳/۲۷ در 08:03، Miss nedaa گفته است:

[دل آرام]

در ۱۴۰۲/۳/۲۶ در 17:07، ɑɍɛẕőǚ گفته است:

آدم را پیر می‌کنند؛ آن‌ها که مدام و در هر چیزی دنبال بهانه‌ای برای کشمکش می‌گردند، آن‌ها که روزها و ما‌ه‌ها و سال‌ها می‌آید و می‌رود و آنان به هر علتی در حال بحث و جدال و جنجال با آدم‌ها هستند و برای هویت و زمان خودشان و دیگران، ارزش چندانی قائل نمی‌شوند.
خودشان و آدم‌های حوالی‌شان را پیر و فرسوده و غمگین می‌کنند و به جای علاج، دنبال تسکین‌های موقتند و دنبال این می‌گردند که هربار به طریقی اشتباهات و تقصیرها را از شانه‌های خودشان بردارند و به گردن دیگران بیندازند و آسیب‌های ذاتی و محیطیِ روانشان را به جای درمان، واپس برانند و انباشه و بزرگ‌تر کنند.
آدم‌ها و خودشان را پیر می‌کنند؛ آنان که به‌جای تلاش برای رسیدن به جهانی خوب‌تر و حالی خوب‌تر و ساختن لحظاتی عزیزتر، کاملا نابالغانه؛ با هر بهانه‌ی بزرگ یا کوچکی، جهان را به کام خودشان و هرآنکس در هوای مسموم حوالی‌شان نفس می‌کشد، زهر می‌کنند.
و براندازشان که می‌کنی هزار سال مسن‌تر از سن حقیقی‌شان به نظر می‌رسند و دلت می‌گیرد و غمگین می‌شوی و چگونه می‌توان به این‌ها فهماند که خودشان مقصرند؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که فقط آنان نیستند که مشکلات دارند و فقط مشکلات آنان بزرگ نیست!؟
چگونه می‌توان فهماند که آن‌کس که می‌خندد و در تعامل درست و سازنده با آدم‌هاست؛ بی‌مشکل و آسوده نیست؛ فقط هوش زیستیِ بالاتری داشته و پس از آزمون و خطای اندکی دریافته که درست‌ترین حالت زیستن این است که در هر شرایطی مهربان باشی و از کشمکش و قضاوت و مسائل بیهوده بپرهیزی و برای خوب‌تر زیستن تلاش کنی و در این فرصت کوتاه؛ دلیل حالِ خوبِ خودت و آدم‌ها شوی!
چگونه می‌توان توضیح داد که دنیا ارزش اینهمه جنجال و پیر کردن و محکوم کردن همدیگر را ندارد؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که یک انسان سالم، برای خودش و دیگران رنج و اندوه نمی‌تراشد و هیزم نمی‌شود در آتش مصیبت‌های جهان!

کاش هرچه که هستیم؛  "آدم‌پیرکن" نباشیم و اهرم فشاری نشویم برای سرعت بخشیدن به فرسودگیِ خودمان و آدم‌ها...

 

[fereshte A]

در ۱۴۰۲/۳/۲۶ در 18:07، ɑɍɛẕőǚ گفته است:

آدم را پیر می‌کنند؛ آن‌ها که مدام و در هر چیزی دنبال بهانه‌ای برای کشمکش می‌گردند، آن‌ها که روزها و ما‌ه‌ها و سال‌ها می‌آید و می‌رود و آنان به هر علتی در حال بحث و جدال و جنجال با آدم‌ها هستند و برای هویت و زمان خودشان و دیگران، ارزش چندانی قائل نمی‌شوند.
خودشان و آدم‌های حوالی‌شان را پیر و فرسوده و غمگین می‌کنند و به جای علاج، دنبال تسکین‌های موقتند و دنبال این می‌گردند که هربار به طریقی اشتباهات و تقصیرها را از شانه‌های خودشان بردارند و به گردن دیگران بیندازند و آسیب‌های ذاتی و محیطیِ روانشان را به جای درمان، واپس برانند و انباشه و بزرگ‌تر کنند.
آدم‌ها و خودشان را پیر می‌کنند؛ آنان که به‌جای تلاش برای رسیدن به جهانی خوب‌تر و حالی خوب‌تر و ساختن لحظاتی عزیزتر، کاملا نابالغانه؛ با هر بهانه‌ی بزرگ یا کوچکی، جهان را به کام خودشان و هرآنکس در هوای مسموم حوالی‌شان نفس می‌کشد، زهر می‌کنند.
و براندازشان که می‌کنی هزار سال مسن‌تر از سن حقیقی‌شان به نظر می‌رسند و دلت می‌گیرد و غمگین می‌شوی و چگونه می‌توان به این‌ها فهماند که خودشان مقصرند؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که فقط آنان نیستند که مشکلات دارند و فقط مشکلات آنان بزرگ نیست!؟
چگونه می‌توان فهماند که آن‌کس که می‌خندد و در تعامل درست و سازنده با آدم‌هاست؛ بی‌مشکل و آسوده نیست؛ فقط هوش زیستیِ بالاتری داشته و پس از آزمون و خطای اندکی دریافته که درست‌ترین حالت زیستن این است که در هر شرایطی مهربان باشی و از کشمکش و قضاوت و مسائل بیهوده بپرهیزی و برای خوب‌تر زیستن تلاش کنی و در این فرصت کوتاه؛ دلیل حالِ خوبِ خودت و آدم‌ها شوی!
چگونه می‌توان توضیح داد که دنیا ارزش اینهمه جنجال و پیر کردن و محکوم کردن همدیگر را ندارد؟!
چگونه می‌توان توضیح داد که یک انسان سالم، برای خودش و دیگران رنج و اندوه نمی‌تراشد و هیزم نمی‌شود در آتش مصیبت‌های جهان!

کاش هرچه که هستیم؛  "آدم‌پیرکن" نباشیم و اهرم فشاری نشویم برای سرعت بخشیدن به فرسودگیِ خودمان و آدم‌ها...