برای تو بنفش پوشیدم

[Aftaabgardaan]

آه که چه انبوهی از حرف‌های ناگفته، مانده است. درد دل‌های آرام کنندهٔ در گلومانده‌ی به دردِ گلوی مزمن تبدیل شده. آه که چه بسیار ترانه‌های نابِ ناسروده، پوزش‌های خالصانه‌ی بر زبان نیامده، "مرا ببخش"های صادقانهٔ بیان نشده، ارواحِ دردمند ما را در کندی ابدی گذاشته است. 

و چه مقدار بغض در گلو مانده، گریه‌ی پنهانِ بی‌صدا، و ناله‌های در خلوت، جانشین سخن‌هایی شده که اگر به‌هنگام گفته میشد، نقش هزار پنجره‌ی گشوده به‌ جانبِ بهار را به عهده می‌گرفت.

کاش می‌گفتم، کاش می‌گفتی، کاش با زهرِ متلاشی کننده‌ی سکوت، این ظرف نیازمندِ حرف‌های خوب را پر نمی‌کردیم و درد دل‌های آرامی‌بخش را به دردِ گلویی سوزنده تغییر نمیدادیم.