poone banoo

با شاعر محترم که کاری نداریم.. البته که قشنگ سروده ولی داستان شما فرق داره.. اینجاست که شاعر میگه: من که اصرار ندارم، تو خودت مختاری یا بمان، یا ک نرو، یا نگهت می‌دارم!.. حالا خود دانی

عزیز دلم.. بالاخره ی جوری باید تنبلیمو توجیه کنم خب

من هرگز بلد نبودم معشوقه‌ی خوبی باشم؛ چون معشوقه‌های خوب مدام ناخن‌هایشان را سوهان می‌کشند و با لاک‌های رنگی تزئینشان می‌کنند؛ حواسشان به پوست دستشان هست که مبادا زبر باشد و خشک.. من اما ناخن‌های یکی درمیان کوتاه و بلندم را هرگز سوهان نمی‌کشم! حتی گاهی که یکیشان می‌شکند خودم را لوس نمی‌کنم و ناراحت نمی‌شوم؛ اضافه‌هایش را با ناخن‌گیر می‌گیرم و بی‌تفاوت منتظر بلند شدنش می‌مانم!! خب معشوقه‌ی خوب نبودن از همین چیزها شروع می‌شود دیگر.. از بلد نبودن خیلی کارهای دخترانه و ظریف !! مثلأ فکر کن بلد نباشی جوری خط چشم بکشی که به صورتت بیاید. فقط محض تنوع یک خط کج بیندازی پشت چشمت و ریملت را جوری بزنی که مژه‌هایت بهم بچسبد و حوصله نداشته باشی جدایشان کنی !! مدام ماسک‌های جور واجور روی صورتت نگذاری و نگران ریزش مژه و ابروهایت نباشی ! اسم عطرهای مارک و برند‌های مختلف را بلد نباشی و عطر ساده‌ی قدیمی‌ات را بزنی و عین خیالت هم نباشد !! راستی یک چیز مهمتر هم وجود دارد.. اینکه بلد نباشی غذایت را اضافه بیاوری و نصفه نیمه رهایش کنی ...! اصلأ شاید یکی از ویژگی‌های بارز معشوقه‌های خوب، باکلاس بودن باشد؛..اینکه خاکی نباشند، آرام صحبت کنند ، آرام بخندند!! وقتی آفتاب افتاد توی چشمشان، عینک بزنند و بعد که آفتاب رفت عینک را بگذارند روی موهای مرتب و صافشان !! نه مثل من که آفتاب را برای روشن تر شدن رنگ چشمانم دوست دارم و عینک های آفتابی ام گوشه‌ی خانه خاک می‌خورد.. مثل انگشترها و دستبندهای مانده در صندوقچه‌ی کوچکم! من معشوقه‌ی خوبی نیستم چون حرف‌های عاشقانه‌ام کم و کسری زیاد دارد و خیلی چیزها همیشه کنج گلویم قایم می‌شود که شیشه‌ی خاص بودنم نشکند !!!! اما نابلدها هم خصوصیات مخصوص خودشان را دارند.. ذوق کودکانه و بیخیالی ، خنده‌های از ته دل و گریههای سریع... سوپرایزهای کوچک و بدون دلیل.. گاهی هم پرخاشگری‌های از سر دلتنگی و غم.. نابلد ها رفتارهای عجیبی دارند! من معشوقه‌ی خوبی نیستم اما یک نفر من را با تمام نابلدی هایم خیلی دوست خواهد داشت...خیلی !! نازنین عابدین‌پور

... کیمیاگر پاسخ داد: " آنچه باید میدانستی این است: همواره، پیش از تحقق یافتن یک رویا، روح جهان تصمیم میگیرد تمام آنچه را که در طول طی طریق آموخته‌ای، بیازماید. این کار را به خاطر بدخواهی نمیکند؛ به خاطر آن است که بتوانیم همراه با رویامان، بر درس هایی که در مسیر آموخته ایم هم تسلط یابیم. در این لحظه است که بخش عظیمی از مردم منصرف می شوند؛ که در زبان صحرا، آن را 《 مُردن از تشنگی، درست در لحظه ای که نخل ها در افق ظاهر می شوند 》، می‌نامند. یک جست و جو همواره با بخت تازه کار آغاز می‌شود و همواره با اثبات فاتح بودن پایان می‌گیرد. " جوان به یاد یک ضرب‌المثل قدیمی سرزمینش افتاد. می‌گفت : " تاریک‌ترین ساعت، پیش از طلوع خورشید فرا می‌رسد. " کیمیاگر پائولو کوئلیو