poone banoo

روحشون شاد و در آرامش

امید رهایی نیست.. وقتی همه دیواریم

فریب خورده‌ی عقلم،، شکست خورده‌ی عشق ..

🩷

هیچ‌کس گفت که در سر چه خیالی داری؟ یا کسی خواست بداند تو چه حالی داری؟ مست‌تر هرکه در این میکده تنهاتر! پس چشم تا چند به پیمانه‌ی خالی داری؟ سنگ با رود چه می‌گفت؟ کنارم بنشین رود خندید که رویای محالی داری تو که در بند من و عقل اسیری، ای دل! در قفس دلخوشی‌ات چیست؟ که بالی داری؟ پرسش این بود که جز صبر چه راهی دارم؟ پاسخم داد که جز این چه سوالی داری؟!...

همیشه یکی از بزرگترین تلنگرای زندگی ترس از دست دادنه.. یهویی به خودت میای میبینی حواست به همه چی بوده جز اون چیزی یا کسی که باید حواست بهش میبوده.. ترسیدم .. ترسیدم که از دستت بدم رفیق.. ببخش که حواسم بهت نبود..ببخش که بد بودم ببخش که نبودم اون روزایی که باید باشم به حکم معرفت به حکم جبران روزایی که غصه مو خوردی.. تو رفیق روزای بد و خوب منی.. هیچوقت ندیدمت کنارت ننشستم ولی همیشه هوامو داشتی سرم به خدا پیشت پایینه .. هر کاری که حالتو خوب میکنه انجام بده ولی اگه دلت تونست بدیا و حواس پرتیا و بی معرفتیای منو ببخشه ترکم نکن خب؟

روزی به تلافی تمام قوی بودن‌ها، جایی میانه‌ی مسیر خواهم ایستاد و به همه‌ی آنچه که هست اکتفا خواهم کرد.. روزی خودم را به یاد خواهم آورد و به حرمت هیچ قوی بودنی، خستگی‌ام را کتمان نخواهم کرد ، اشتیاقم را نخواهم بلعید، بیش از توانم نخواهم جنگید و خودم را برای تماااااام تلاش‌هایی که کرده‌ام، در آغوش خواهم کشید.. روزی اعتراف خواهم کرد که خسته‌ام .. دیگر به خودم سخت نخواهم گرفت .. به دیواری تکیه خواهم زد.. نفس راحتی خواهم کشید و نگران چیز دیگری نخواهم بود ..

قطره‌های کوچک باران، روی شیشه‌ی پنجره‌ی اتاقم یکی پس از دیگری در هم حل می‌شدند؛ مثل حل شدنِ رنگِ آبیِ آبرنگ در آب.. همینقدر همگُن، آرام بخش و توصیف نشدنی. درست مانند یک سقوط!.. سقوطی شجاعانه و زیبا از قطره‌های کوچک.. پتو را دور خودم پیچیدم و چشم‌هایم را بستم تا صدای این سقوط آرامم کند و با یقین بیشتر، باور داشته باشم،،، سقوط هم می‌تواند زیبا باشد..

فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِیَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةَ أَعْيُنٍ هیچکس نمی‌داند که برایش چه قرةالعين هایی پنهان کرده‌ایم... قرةالعين : اشکی که از شوق در چشم حلقه می‌زند...

وَ اللهُ عَلیمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ وَ خُدا اَز رازِ درونِ سینه‌ها آگاه است...

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضيقُ صَدْرُكَ بِما يَقُولُونَ وَ ما می‌دانیم سینه‌اَت تنگ می‌شَوَد اَز آنچه می‌گویَند...

ای چشم اگر ب پای دلم سالهای سال خوابت نبرده از نگرانی؛؛ مرا ببخش !...

هر دو.. من شخصا معتقدم ب اینکه دیگه نیستن آدمایی که تورو برای خود خودت بخوان و برای احوال خوبت تلاش کنن.. همه چی ماهیت معامه ای و وظیفه‌ای داره؛ دلی نیست.. از سر واکُنیه.. متوقعانس..

درون مایه‌ی این متن درسته..اینکه آدم باید بالاخره به ادم درستش برسه ولی ظاهرش منو یاد جمله یه بنده خدایی انداخت ک میگفت خدا یکی یار یکی یکی البته قصد جسارت نداشتما مزاح کردم

نیست همچین آدمی..