poone banoo

میگفت: صبرت که تموم شد،، نرو !.. معرفت تازه از همینجا شروع میشه ..

پس من خیلی مدیونم...

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ...

چندان دلم شکسته که دیگر عجیب نیست آید صدای شیشه اگر از دهان من...

میدونم منظورت من بودم

گاهی خجالت میکشن از عذرخواهی چون میدونن عذرخواهی چیزی رو درست نمیکنه..

شکر و ممنون

شاه بیت: دنیا مرا فروخت؛ ولی کاش دست کم چون بردگان مرا به تماشا نمی‌گذاشت!! .. ای دل، بگو به عقل که دشمن هم این چنین در خون مرا به حال خودم وا نمی‌گذاشت...

گر عقل ، پشت حرف دل ، "اما "نمی‌گذاشت "تردید "، پا به خلوت دنیا نمی‌گذاشت از خیر "هست و نیست دنیا" به شوق دوست می‌شد گذشت، وسوسه اما نمی‌گذاشت! اینقدر اگر معطل پرسش نمی‌شدم شاید قطار عشق مرا جا نمی‌گذاشت دنیا مرا فروخت، ولی کاش دست کم چون بردگان مرا به تماشا نمی‌گذاشت!!! شاید اگر تو نیز به دریا نمی‌زدی هرگز به این جزیره کسی پا نمی‌گذاشت گر عقل در جدال جنون مرد جنگ بود ما را در این مبارزه تنها نمی‌گذاشت ای دل، بگو به عقل که دشمن هم این چنین در خون مرا به حال خودم وا نمی گذاشت ما داغدار بوسه ی وصلیم چون دو شمع ای کاش عشق سر به سر ما نمی گذاشت... فاضل جان نظری

دل شکسته و مثل قبل نشدنش منو یاد " کینتسوگی" انداخت.. فلسفه‌ی ژاپنیِ " وقتی میشکنی، زیباتری !!..." اگه راجع بهش نمیدونی گوگلش کن .. جالبه

مث روز اول نمیشه هیچوقت..

عزیز من

.. درونگرا بودیم و خودمان نمیدانستیم..هی گفتند: چرا توو خودتی؟ چرا حرف نمیزنی؟ بلد نبودیم خودمان و حالمان را شرح دهیم فکر کردیم ایراد داریم گفتند: افسرده ای!! کلی کنکاش کردیم و فهمیدیم که نه، ایراد نداریم؛ فقط درونگرا هستیم.. توضیح دادیم ..درک نشدیم! برای اینکه کسی را نیازاریم خواستیم شبیه دیگران باشیم.. شبیه دیگران بودن برایمان سخت بود اما فکر کردیم به خوشحالی و رضایت دیگران می‌ارزد. درد کشیدیم .. رنج دیدیمو رنج ندادیم اما کافی نبود! تعداد کسانی که توقع داشتند باب میلشان رفتار کنیم، زیاد شد.. از پَسِشان بر نمی‌آمدیم.. خسته شدیم.. مدتها بود فراموش کرده بودیم خودمان را.. دلمان برای خودمان تنگ شده بود.... هم ما، هم خودمان جایی دور از هم گم شده بودیم.. خودمان در یک چهاردیواریِ بدون در و پنجره و ما در دیگران... خودمان فریاد زد. کمک خواست. بی تاب شدیم.. خواستیم طغیان کنیم .. نجاتش دهیم ..بی تابی بی نتیجه بود.. پرخاشگر شدیم!! فکر کردند قصد آزار رساندن داریم.‌ هر چه کردیم، باور نکردند که فقط خودمان را میخواهیم..خواستیم دیوار را بشکنیم؛ دریافتیم خودمان در تنهایی‌اش در آن چهاردیواری آنقدر اشک ریخته که اگر دیوار را بشکنیم، دنیای ما را سیل می‌بَرَد.. آدمهایی که دوستشان داریم را... از ویران شدن دنیا ترسیدیم!! این طرف وابستگی‌ها،، آن طرف خودِ رنجور و خسته و بی پناهِ‌مان، با آرزوهای بربادرفته‌اش... خواستیم بجنگیم برای داشتن هر دو.. سخت بود.. دیگران ما را اینگونه نمیخواستند.. ما را برای خودشان میخواستند.. نمیخواستند تقسیممان کنند!! تاب نیاوردند.. آزارمان دادند.. دست و پایمان را بستند... سردرگم شدیم! راه را اشتباه رفتیم.. خطا کردیم.. عذاب وجدان گرفتیم؛ خواستیم جبران کنیم، نشد! منزوی شدیم!! گفتند: دیوانه‌ای! راست میگفتند؛ دیوانه شده بودیم!!!! دیگر حوصله نداشتیم.. نمیدانستیم چه میخواهیم... خودمان، خودش را به دیوار میکوبید..ما اما خسته بودیم.. خودمان هم خسته شد.. ساکت شدیم...... گریه نکردیم.. ما پیر شده بودیم ...همه گفتند: چرا اینقدر عوض شدی؟ ولی ما عوض نشده بودیم.. آنها نفهمیدند که ما خیلی وقت پیش مُرده ایم...

🩵

🩷

اگر بردبار نیستی خود را بردبار جلوه بده؛ زیرا کمتر کسی‌ست که خود را شبیهِ گروهی کُنَد و بزودی یکی از آنان نشود ... امام علی ع

به نفعم؟؟ من که چیزی به نفع خودم نگفتم..

🩷

همیشه بخش بزرگتر حقیقت در سایه قرار دارد. حتی اگر بخش روشن بزرگتر شود، باز هم بُرد با سایه‌هاست ... قلبی به این سپیدی خابیر ماریاس

خیانت انواع و درجه‌های مختلف داره و تقریبا همه‌ی آدما تو کارنامه‌ی زندگیشون یکی از این انواعو ثبت میکنن .. تنها نقطه اشتراک خیانتکارا اینه که به خیانتشون واقفن و سکوت یا توجیه‌شون اول برای ترس از قضاوت شدنه و دوم این که میدونن خیانت افتخار و امتیازی که نداره هیچ بلکه لکه‌ی ننگه ..

کاری ب کار عقل ندارم به قول عشق کشتی شکسته را چه نیازی ب ناخدا...