AHOM

لایک

لایک

لایک

همرنگ گونه هاي تو مهتابم آرزوست چون باده ي لب تو مي نابم آرزوست اي پرده پرده ي چشم توام باغ هاي سبز در زير سايه ي مژه ات خوابم آرزوست دور از نگاه گرم تو ، بي تاب گشته ام بر من نگاه کن ، که شب و تابم آرزوست تا گردن سپيد تو گرداب رازهاست سر گشتگي به سينه ي گردابم آرزوست تا وارهم ز وحشت شب هاي انتظار چون خنده ي تو مهر جهانتابم آرزوست

درون سينه آهي سرد دارم رخي پژمرده رنگي زرد دارم ندانم عاشقم ، مستم ، چه هستم ؟ همي دانم دلي پر درد دارم

سيه چشمي به کار عشق استاد مرا درس محبت ياد مي داد مرا از ياد برد آخر ولي من بجز او عالمي را بردم از ياد

من روز خويش را با آفتاب روي تو کز مشرق خيال دميده است آغاز مي کنم من با تو مي نويسم و مي خوانم من با تو راه مي روم و حرف مي زنم وز شوق اين محال که دستم به دست توست من جاي راه رفتن پرواز مي کنم

جام دريا از شراب بوسه خورشيد لبريز است جنگل شب تا سحر تن شسته در باران خيال انگيز ! ما ، به قدر جام چشمان خود ، از افسون اين خمخانه سر مستيم در من اين احساس : مهر مي ورزيم پس هستيم !

وقتي كه شانه هايم در زير بار حادثه مي‌خواست بشكند يك لحظه از خاطر پريشان من گذشت بر شانه‌هاي تو مي‌شد اگر سري بگـذارم و اين بغض درد را از تنگـناي سينه برآرم به هاي هاي آن جان پناه مهر شايد كه مي‌توانست از بار اين مصيبت سنگـين آسوده‌ام كن

معناي زنده بودن من ، با تو بودن است نزديک ، دور سير ، گرسنه رها ، اسير دلتنگ ، شاد آن لحظه اي که بي‌ تو سر آيد مرا مباد مفهوم مرگ من در راه سرفرازي تو ، در کنار تو مفهوم زندگي‌ است معناي عشق نيز در سرنوشت من با تو ، هميشه با تو براي تو ، زيستن

درون سينه آهي سرد دارم رخي پژمرده رنگي زرد دارم ندانم عاشقم ، مستم ، چه هستم ؟ همي دانم دلي پر درد دارم

آنکس که درد عشق بداند اشکی بر این سخن بفشاند: این سان که ذره‌های دل بی‌قرار من سر در کمند عشق تو‌ جان در هوای توست شاید محال نیست که بعد از هزار سال روزی غبار ما را آشفته پوی باد؛ در دوردست دشتی از دیده‌ها نهان بر برگ ارغوانی پیچیده با خزان یا پای جویباری چون اشک ما روان پهلوی یکدیگر بنشاند! ما را به یکدیگر برساند!

بر ماسه‌ها نوشتم : دریای هستی من از عشق توست سرشار این را به یاد بسپار بر ماسه‌ها نوشتی : ای همزبان دیرین این آرزوی پاکیست اما به باد بسپار

سلام گزینه 1

لایک

شعر زمستان نیمایوشیج در شب سرد زمستانی کوره ی خورشید هم، چون کوره ی گرم چراغ من نمی­سوزد و به مانند چراغ من نه می افروزد چراغی هیچ، نه فرو بسته به یخ ماهی که از بالا می افروزد … من چراغم را در آمدرفتن همسایه­ام افروختم در یک شب تاریک و شب سرد زمستان بود، باد می پیچید با کاج، در میان کومه­ها خاموش گم شد او از من جدا زین جاده­ی باریک و هنوز قصه بر یاد است وین سخن آویزه­ی لب: که می افروزد؟ که می سوزد؟ چه کسی این قصه را در دل می اندوزد؟ در شب سرد زمستانی کوره ی خورشید هم، چون کوره ی گرم چراغ من نمی سوزد.

خانه‌ام ابري است يکسره روي زمين ابري ست با آن. از فراز گردنه خرد و خراب و مست باد مي‌پيچد. يکسره دنيا خراب از اوست و حواس من! آي ني‌زن که ترا آواي ني برده‌ست دور از ره کجايي! ... نیما یوشیج

ترا من چشم در راهم شباهنگام که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم ترا من چشم در راهم، شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم ترا من چشم در راهم نیما یوشیج

شب نیست که از دیده نرانی خونم دیری‌ست که من با تو ز خود بیرونم گفتی به فراق نازنینان چونی ؟ وقت است که آیی و ببینی چونم "نیما یوشیج"

لایک

و رسالت من این خواهد بود تا دو استکان چای داغ را از میان دویست جنگ خونین به سلامت بگذرانم تا در شبی بارانی آن ها را با خدای خویش چشم در چشم هم نوش کنیم

زیبا هستید که زیبا میبینم زنده باشی

زیبا که هستید زیبا تر میشید

چه قانون زیبایی

مرسی