فندق

تـــا بــدیــن جـــا بــهر دینــار آمـــدم چـــون رســیدم مســت دیــدار آمـــدم

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

در آن نفس كه بميرم در آرزوي تو باشم بدان اميد دهم جان كه خاك كوي تو باشم

‌یاد باد آن که در آن بزمگه خلقٖ و ادب آن که او خنده مستانه زدی صهبا بود یاد باد آن که چو یاقوت قدح خنده زدی در میان من و لعل تو حکایت‌ها بود

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند

تـا کـه نـامـی شدم از نام نبردم سودی گـر نـمـردم مـن و ایـن گـوشـه گـمـنامیها

like

manam ghablan vitray kar mikardam kheili honare qashang o sargarm konande ie va man vaghean az anjam dadanesh lezzat mibordam .

cheqad ziba

مي رود عمر عزيز ما، دريغا چاره چيست دي برفت و ميرود امروز و فردا، چاره چيست

تا درخت دوستی کی بردهد حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

مردی در حال نواختن ساکسیفون

like =))))

ترسم نیایی و آید خاکستر من بـه سویت آه از حریقی که بی تو در سینه، دامن گرفته است

تو آن بُتی که پرستیدنت خطایی نیست و گر خطاست! مرا از خطا ابایی نیست

تن من قایق لنگر زده در طوفان است خودم اینجا، دل من پیش تو سرگردان است

در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست از سرخی خون شهریاری بوده‌ست هر شاخ بنفشه کز زمین میروید خالی است که بر رخ نگاری بوده‌ست

دین و دل بردند و قصد جان کنند الغیاث از جور خوبان الغیاث

ل همچو سنگت ای دوست به آب چشم سعدی عجب است اگر نگردد که بگردد آسیابی

می‌کشم دردی که درمانیش، نیست می‌روم راهی که پایانیش نیست

ما بی غمان مست دل از دست داده ایم همراز عشق و همنفس جام باده ایم بر ما بسی کمان ملامت کشیده اند تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم

تو مگر بر لب آبی به هوس بنشینی ور نه هر فتنه که بینی همه از خود بینی

هوشنگ ابتهاج خیلی قشنگ میگه: عجب مردمی داریم نه دردت رامیفهمند و نه حرفت را، بااین حال باب دلشان درموردت قضاوت میکنند‌. از قضاوت مردم دلگیر نشو، مهم تویی مهم خودتی که میفهمی دارن اشتباه میکنن ، از برداشت مردم نترس .

bale bale

sakht tarin va ziba tarin