فندق

کردم از عقل سوالی، که مگر ایمان چیست؟ عقل بر گوش دلم گفت؛ که ایمان ادب است، آدمیزاد اگر بی ادب است،آدم نیست، فرق ما بین بنی آدم و حیوان، ادب است...

دیگران چون بروند از نظر از دل بروند تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

عشق ، داغی ست که تا مرگ نیاید نرود ...

مرا به هیچ بدادی ومن هنوز بر آنم که از وجود تو به عالمی نفروشم

ما سپر انداخته ایم گر تو کمان میکشی

شنیدمت که نظر می‌کنی به حال ضعیفان تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت...

خفتگان را خبر از محنت بیداران نیست تا غمت پیش نیاید غم مردم نخوری ...

هر روز به شیوه‌ای و لطفی دگری چندانکه نگه می‌کنمت، خوبتری گفتم که به قاضی بَرَمَت، تا دل خویش، بستانم و ترسم، دل قاضی ببری

مگر نسیم سحر بوی یار من دارد که راحت دل امیدوار من دارد نشانِ راه سلامت زِ من مپرس که عشق زمام خاطر بی‌اختیار من دارد!

در دهانم شعر، جانم در قفس زخم هایِ پیکرم؛ سود از هوس شیما رحمانی

مثل تیغ دو لبه هستی؛ بوسیدنت زخم است نبوسیدنت درد…

به آبِ خون وضو کردم به لبخندی... تمام زخم ها را من رفو کردم زهرا غفران پاکدل

می بینم ای رفیق ،اندوهت را اوضاع زمانه، رنج انبوهت را این دفتر، بیت بیت تقدیم به تو باشعر ببند زخم آن روحت را

دلتنگی... استخوانی ست درگلو مدام زخم می زند.

گاهی لازم است از خودت دلگیر شوی یقه خودت را بگیری به خودت تلنگر بزنی و برای آنهایی که اجازه دادی به تو زخم بزنند باید از خودت حساب پس بگیری این قلب امانت است نباید هرگز محتاج مرهم بشود

ستاره ها زخم های مادرزادی من اند که راه دیگران را روشن می کنند

بخند برایم...لبخندت را به هر زخمی که زدم خوب شد

زنده ام ،هرچه زدی تیغه به شریان نرسید خیز بردار ببینم خطری هم داری؟ زخم از این تیغ و تبر تا که بخواهی خوردم عشق من ، ارّه ی تن تیز تری هم داری؟

مثل خاراندن یک زخم پس از خوب شدن یاد یک عشق عذابیست که لذت دارد

زخم روی زخم آمد! و سرانجام عفونی شد، این تلنبارِ آسیب، رویِ دلم.... .

آقای قاضی دل ساده داشتن تاوان دارد، هر روز باید بدوزی زخم هایی رو که از صداقت خوردی...

خنده، بخیه است بوسه، بخیه است فراموشی، بخیه است مهربانی ، بخیه است آدم بی‌بخیه متلاشی می‌شود! آدم زخم است...

اینوازمن به یادگار داشته باش رفیق... . فقط خودت می مونی واسه خودت جز خودت روهیچکسی حساب باز نکن... دکترباش واسه دردات مرهم باش واسه زخم هات هیچکس جزخودت جای دقیق زخم هایت را نمیداند...

وقتی که چشم لال و زبان، کور و کر شود زخم آن زمان زبان به سخن باز می‌کند...

در گلویم گیر کرده زخم یک بغض غریب...