حواصیل

تبانی درد هجرانت عطش دیدار تو همچون سراب من رکاب بی نگینم تو نگین بی رکاب رفته ای از دیده و ماندی به قلبم تا ابد رفتن تو یک عذاب و ماندن تو صد عذاب اختیار و جبر عشق با هم تبانی کرده اند دق کنم یا مرگ تدریجی ؟ کدامین انتخاب ؟ بد زمین خوردم ولی دارم تقلا میکنم پیش مردم بر من ِ پاشیده ام دارم نقاب روزها چون کوه و شبها همچو باران میشوم جرعه جرعه میزنم از خونجگرهایم شراب چون پرستویی که آذر طعنه زد بر لانه اش بی نتیجه میدوم در جستجوی آب و آب با خدا گفتم مگر قولش ندادی با دلم ؟ بین باران گریه کرد، با صد سوال بی جواب پیش شیطان شکوه کردم ،،،عاقبت چشمم زدی ! پاسخ آمد او نمیخواهد تو را .. حرف حساب ( حمید رضا طاهری.خرداد ۰۴)

صبر باید تا که بر قله های شادی رقص آغاز... صبر باید تا که دستان زخمی ما به هم رسد باز.... صبر باید تا که تنهایی بی امان از آغوش شب هامان رخت بندد. صبر باید تنها صبر... زیرا من و تو مسافران غریب ِ دور ِ غم انگیزیم که شب گریه هامان آخر تمام این فاصله را در خویش منهدم خواهد کرد... صبر باید عزیزِ دورم .... عصرگاهِ روز پرشتابی از خرداد ...از نوشتن هایم....