فراموشی

[ШHłTΞ ШФŁŦ]

فراموشی

وقتی میپرسن:اگه برگرده قبولش میکنی یا نه؟پوزخند میزنم، سینه سپر میکنم، دستم رو با بیخیالی تو هوا تکون میدم و میگم:قبول کنم؟ آدمی که خودش رفته قبول کردن نداره. "آب ریخته برگشتنی نیست" حکایت آدم های رفته است. کسی که انقدر بی رحمه که میزاره روزهای زیادی رو بخاطر نبودنش درد بکشی و گریه کنی همون بهتر که رفته بمونه. فراموشش کردم اصلا.اما عزیزم با خودمون که تعارف ندارم.هنوز هر شب قبل از خوابیدن داشتنت رو تجسم میکنم.هنوز با کوچیکترین چیزی که گره خورده باشه به خاطره هامون بهم میریزم.هنوز هر روز و هر روز کسی از ته دلم برای برگشتنت دعا میکنه.من هنوز دوستت دارم...و وقتی کسی رو دوست داشته باشی منطق ها کور میشن و عقل ها لال.و آدم کر و لال نبخشیدن بلد نیست... رفته هارو میبخشه.تمام غم های نبودنت رو میبخشم عزیزم چون " به اندازه غم تو را دوست دارم"من آدم " آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟" گفتن نیستم... هزار سال هم که بگذره و تو نباشی میگم " بی تو بودن درد دارد، میزند من را زمین"بیا و برگرد... برگرد و کورتر و لال ترم کن" بیا تا صدا از دل سنگ خیزدبگوییم با هم تو را دوست دارم"