نی-_-

[حسین138]

 

ساز دل

مطربی را ، ساز ِ دل آغاز کرد
با نِی بی جان ، زِ دل آواز کرد

              گل که گریان غم نی گشته بود
              از دل خود ، ناله هجران سرود

از چه غم کردی ، نیِ بیچاره  را
بس که بر او میزنی در این سرا

             شبنمی از گل ، به روی نِی رسید
              صاحب نِی ، گریه گل را شنید

مطرب نِی را  بگفتا ،  ساز  نِی
قفل دل را وا کند ، دانی تو کِی

               نِی چو مستانه کند ، دیوانه را
              بی مِی و جام و سبوی خانه را

مرغکی با او بگفتا ، این چنین
مطربا  ،  ساز  دل  بلبل  ببین

                   گفت: با بلبل نباشد ساز من
                   از نگاه نِی ، به احوال چمن

ساز بلبل را ، چو باشد اختیار
نِی زِ لب ، هر دم نشیند انتظار