به خودم...

[Lotus]

دوست دارم برگردم و به منِ چند سال قبلم بگم:
آهای تویی که داری با غرور و قاطعانه با خودت تکرار می‌کنی که فرق من با بقیه اینه که غمگین می‌شم اما غمگین نمی‌مونم و اجازه نمی‌دم غم به جهانم غلبه کنه! تو هنوز به جاهای سختش نرسیدی عزیزم! اینقدر مطمئن حرف نزن! این رو منی بهت میگه که امروز تمام اقداماتی که با اون‌ها حالش خوب می‌شد و حتی یکی‌ش به تنهایی هم برای دلخوشیش کفایت می‌کرد رو انجام داده اما هنوز حالش بده! می‌دونی؟ از یک جایی به بعد یه سختی‌هایی به جهانت می‌رسه و در شرایطی قرار می‌گیری که انگار در دل تاریکی هستی و اونجا دیگه هیچ تلقین و وانمودی جوابگو نیست! باید مسیر طولانی و سختی رو طی کنی و به روشنایی و نور برسی و تا به نور نرسی حالت خوب نمی‌شه!
پس اینقدر قاطعانه نگو که غمگین بودن یا نبودن دستِ خودِ آدمه! تو هنوز به قسمت‌های سختش نرسیدی و تمام نگرانیِ من اینه که منِ چندسال بعد هم همین جمله رو خطاب به این‌روزهای من بگه و ما روز به روز و پله پله در سختی‌ها و اندوه جهان غوطه‌ور بشیم و تمام فلسفه‌ی هستی همین باشه...