عبور...

[Lotus]

حکایت ماشین‌های در حال عبور، حکایت ناشناخته‌ای‌ست. آدم‌هایی که به خیالی و فراغی و امیدی، رهسپار مقصدی‌اند، عابرند یا مسافر، ظالم‌اند یا مظلوم، عاشق‌اند یا فارغ. تنها یا به همراه کسی، در فکر یا در حال مشاجره.
نگاه‌های خیره به شیشه، به آینه، به خیابان. نگاه‌های خیره به نقاط نامعلوم.
نمی‌توان از اینجا هیچ‌چیز را درست دید، نمی‌توان هیچ چیز و هیچ‌کس را درست قضاوت کرد.
فقط خدا کند میان اینهمه قصه و اینهمه اتفاق و اینهمه انسان، هیچ‌ آدمی درمانده نباشد. مادربزرگ همیشه این را می‌گفت و چقدر درست می‌گفت.
خدا کند هیچ آدمی درمانده نباشد!