قناعت

[نیلوفر]

شبلی عارف معروف؛ به مسجدی رفت كه دو ركعت نماز بخواند. در آن مسجد كودكان درس می‌خواندند و وقت نان خوردن كودكان بود. دو كودك نزدیك شبلی نشسته بودند.
یكی پسر ثروتمندی بود و دیگری پسر فقیری.
در زنبیل پسر ثروتمند پاره‌ای حلوا بود و در زنبیل پسر فقیر نان خشك. پسر فقیر از او حلوا میخواست.
آن كودك می گفت: اگر می‌خواهی كه پاره ای حلوا به تو دهم، سگ من باش و چون سگان بانگ كن.
آن بیچاره بانگ سگ كرد و پسر ثروتمند پاره ای حلوا بدو می‌داد. باز دیگر باره بانگ می‌كرد و پاره ای دیگر می‌گرفت. همچنین بانگ می.كرد و حلوا می‌گرفت.
شبلی در آنان می‌نگریست و می‌گریست. كسی از او پرسید:
ای شیخ تو را چه رسیده است كه گریان شده‌ای؟
شبلی گفت: نگاه كنید كه طمع‌كاری به مردم چه رسانَد؟
اگر آن كودك بدان نان تهی قناعت می‌كرد و طمع از حلوای او برمی‌داشت، سگ همچون خویشتنی نمی‌شد....

 

[Miss nedaa]

7 ساعت قبل، نیلوفر گفته است:

شبلی عارف معروف؛ به مسجدی رفت كه دو ركعت نماز بخواند. در آن مسجد كودكان درس می‌خواندند و وقت نان خوردن كودكان بود. دو كودك نزدیك شبلی نشسته بودند.
یكی پسر ثروتمندی بود و دیگری پسر فقیری.
در زنبیل پسر ثروتمند پاره‌ای حلوا بود و در زنبیل پسر فقیر نان خشك. پسر فقیر از او حلوا میخواست.
آن كودك می گفت: اگر می‌خواهی كه پاره ای حلوا به تو دهم، سگ من باش و چون سگان بانگ كن.
آن بیچاره بانگ سگ كرد و پسر ثروتمند پاره ای حلوا بدو می‌داد. باز دیگر باره بانگ می‌كرد و پاره ای دیگر می‌گرفت. همچنین بانگ می.كرد و حلوا می‌گرفت.
شبلی در آنان می‌نگریست و می‌گریست. كسی از او پرسید:
ای شیخ تو را چه رسیده است كه گریان شده‌ای؟
شبلی گفت: نگاه كنید كه طمع‌كاری به مردم چه رسانَد؟
اگر آن كودك بدان نان تهی قناعت می‌كرد و طمع از حلوای او برمی‌داشت، سگ همچون خویشتنی نمی‌شد....

 

[Venusi]

12 ساعت قبل، نیلوفر گفته است:

شبلی عارف معروف؛ به مسجدی رفت كه دو ركعت نماز بخواند. در آن مسجد كودكان درس می‌خواندند و وقت نان خوردن كودكان بود. دو كودك نزدیك شبلی نشسته بودند.
یكی پسر ثروتمندی بود و دیگری پسر فقیری.
در زنبیل پسر ثروتمند پاره‌ای حلوا بود و در زنبیل پسر فقیر نان خشك. پسر فقیر از او حلوا میخواست.
آن كودك می گفت: اگر می‌خواهی كه پاره ای حلوا به تو دهم، سگ من باش و چون سگان بانگ كن.
آن بیچاره بانگ سگ كرد و پسر ثروتمند پاره ای حلوا بدو می‌داد. باز دیگر باره بانگ می‌كرد و پاره ای دیگر می‌گرفت. همچنین بانگ می.كرد و حلوا می‌گرفت.
شبلی در آنان می‌نگریست و می‌گریست. كسی از او پرسید:
ای شیخ تو را چه رسیده است كه گریان شده‌ای؟
شبلی گفت: نگاه كنید كه طمع‌كاری به مردم چه رسانَد؟
اگر آن كودك بدان نان تهی قناعت می‌كرد و طمع از حلوای او برمی‌داشت، سگ همچون خویشتنی نمی‌شد....

 

[نیلوفر]

در ۱۴۰۲/۳/۱۵ در 08:53، Miss nedaa گفته است:

❤

[نیلوفر]

در ۱۴۰۲/۳/۱۵ در 14:13، Venusi گفته است:

❤❤