بیم خزان...فقط ی شعر ساده هست همین...

[حسین138]

مرا دیشب درون روشنی بود

که از پروین اشکم دامنی بود

غرور و آرزوی و دل شکستند

نمی دانی چه بشکن بشکنی بود

دلم بیرون شد از این دوزخستان 

که عمری در هوای گلشنی بود

به روی دیده دل می نهادم

اگر زان یوسفم پیراهنی بود

چنان از دوستان خون در دلم شد

که رفت از خاطرم هر دشمنی بود

مرا بیم خزان دادی، خوشم باد

که من اردیبهشم، بهمنی بود

مزن بر تار بیش از این چنگ

که هر لحنی بر آمد، شیونی بود

تاک تشنه ص74