برهنه می خواهمت،ای همیشه با من

[Black_wolf]

آمد
 پاک و زلال
جامه ای از معصومیت بر تن
و من دل باختم به او چون کودکی.
آنگاه لباس هایی بر تن کرد
رنگارنگ و گوناگون
و من نفرت از او را تجربه کردم بی آن که خود بدانم.
زیور به خود آویخت
چون ملکه ها
پر غرور و نخوت
خشمی تلخ و پنهان از او در دلم شعله زد.

…و یکباره  جامه از تن در آورد
ومن به رویش لبخند زدم.
تنها نیمتنه  کهنه معصومیت را بر تن نگاه داشت
باورش کردم
و به رویش لبخند زدم.
نیمتنه را نیز از تن کند
و در برابرم ایستاد برهنه سرتاپا…
آه ای شعر ای  شور زندگی ام
برهنه می خواهمت،ای همیشه با من