بی رودربایستی

[Aftaabgardaan]

اگرامروز روز حرف های بی رودرواسی بود به من چی میگفتین؟

 

می دونید جریان چیه؟ من به یک نتیجه ی کمی تا قسمتی متقن رسیدم و اون اینه که آدما ترکیبی از خوب و مزخرف اند(حالا شاید بعداً نظرم تغییر کنه )واین طبیعت آدمه. بنظر من تو همه زندگی نباید هیچ یک از این دو ویژگی فدای همدیگه بشن یا میدان را بنفع اون یکی خالی کنن. شاهکار اینه که آدم با هردو تاشون کنار بیاد  و درست سر موقع  که این جور مواقع کم هم پیش نمیاد، فرصت و اجازه بده که یکی از این دو تا کمی تا حدودی خود نمایی کنن. من رابطه ی خوبی با مطلق ندارم. بنظرم هیچ چیز بدتر از خوبی مطلق نیست. که اگر اینجوری باشه هر کی از کنار آدم رد میشه می رینه تو سر آدم. اصلا خوبی مطلق همون ببو بودنه. از بدی های مزخرفی مطلق تام و تمام هم اینه که آدم کلا مزخرف، هیچ کاری بغیر ریدن تو سر این و اون بلد نیست.

چرا میگم آدم باید به هردو وجه وجودش فرصت بروز بده؟ دیدین اینایی که خیلی مودب و عصا قورت داده و ماخوذ به حیا هستند و جملاتی از قبیل شما چقدر مهربانید و متشکرم و حال خانواده چطورن و....هیچوقت از دهنشون نمیافته. بعد این آدما یک دفعه تبدیل میشن به یک هیولای مزخرفی که آدم شاخ در میاره. عین چاه که افکن میکنه و هر چی لجن اون ته تهاش هست رو بالا میاره. باور کنین دیدم که میگم همین امروز یکیشونو دیدم. این تیپ آدمها علیرغم ظاهر غلط اندازشان به حتی هویج هم قائل نیستند، چه برسه به ارزش های جامعه و مذهب و مرام و خانواده...