AVA_2002

نه ازدواج کردن اونقدر خاصه و نه جدا شدن اونقدر فاجعه و بحران بعضی از ما فکر میکنیم که با هر تغییری قراره اتفاق خاصی بیفته! وای رفتم دانشگاه وای ازدواج کردم وای بچه دار شدم وای... وای نداره! ‌چرا همه چیز از نظر ما خاص و عجیبه و با خاص كردن يك اتفاق، عدم و نبود اون اتفاق تبدیل میشه به يك فاجعه! اگه ازدواج خیلی خاصه پس طلاق فاجعست اگه بچه دار شدن خیلی خاصه پس بچه دار نشدن فاجعست زیبا نیست؟! ما همش بین خیر و شرهای ساختگی خودمون در رفت و آمد هستیم و هر روز عمر و وقت انرژیمون رو تلف چیزهایی میکنیم که واقعاً نباید بکنیم دانشگاه رفتن يك انتخاب و تصمیمه یکی تصمیم میگیره که بره یکی تصمیم میگیره که نره ازدواج هم همینه، بچه دار شدن هم همینه لطفاً یاد بگیریم که ازدواج و مدرك تحصیلی و بچه و... معیار ارزش گذاری ما نیست و اینها فقط انتخاب ها و تصمیماتیه که ما در طول زندگی ممکنه بگیریم یا نگیریم پس هر موضوعی رو اونقدر خاص نکنیم که جهت مقابلش تبدیل به فاجعه بشه

یک جایی استاد ملکیان میگه که بعد از مرحله دلبستگی و وابستگی "وارستگی" وجود داره. میگه وارستگی اونجایی معنی میده که تو از بالا و از دور به زندگی نگاه کنی، نه اینکه زیستن رو کنار بذاری نه اتفاقا این نوع زیست به همه چیز میارزه. اون مدلی که تو مثل شاهین تو اوج خودتی و گیر نمیکنی به باتلاقهایی که روزگار برات قشنگ جلوه میده که توش گیر کنی یا بمعنایی دلبستگی پیدا کنی. میگه اگر بدون گیر کردن تونستی لذت ببری تو "وارسته‌ای". حالا داستان اینکه باید جلو رفت بدون دلبستن به چیز خاص، بت ساختن از آدمها و موقعیتها و اشیا اینا همون باتلاقها هستند. امید که بتونیم مثل شاهین از بالا پرواز کنیم.