آیساان

تقریباتوزندگیهمهیهنقطهایوجوددارهکهازشامیدمیجوشهواونموقعکهدلشازهمهجاوهمهکسمیگیرهبازمبهکمکاونامیدتهدلشسرپامیشهبعضیوقتااونسرچشمهیهچیزیهکهمیخوایبهشبرسیمثلاینکهدانشجوباشیوبخوایمثلادکتربشیبعضیهاهمآبشارامیدشونرسیدنبهیهآدمهگاهیهمبحثرسیدندرکارنیستالبتهشایدبههدفترسیدهباشیوازیهجاییبهبعددیگهنقطهیامیدتبستگیداشتهباشهبهعلایقاماوایبهحالاونروزکهتمامامیدتروازدستبدیتقریبامیشیمثلکسیکهچیزیبرایازدستدادنندارهوسختترینجایماجرابههمینجاختممیشهبیشترآدماییکهافسردنوسرشونتولاکخودشونهیابرعکسافسردگیانقددیوونشونکردهکهپرخاشگرویاغیشدنجزوهمینآدمانکهامیدشونبربادرفتهزندگینهاونقدرراحتهکهمثلآببکشیسرتونهاونقدسختهکهکوهکندندرپیشداشتهباشیواینطورکهبهنظرمیادآدمبایدبهچیزیامیدببندهکهمیدونهمیتونهبهشبرسهنهبهچیزیکهدرحدتوانشنیستتاهمزمانشروهدرندههمامیدشوازدستندهخلاصهتوایندنیابایداونقدرگرگباشیکهبازیسرنوشتازتیهشهربازینسازه...

روزهاییرفتندوخاطرهشدنددرمیاناینخاطراتکسانیهستندکهدیگرخودشاننیستندوفقطیادشانباقیستزمانزودترازآنچهفکرشرامیکنیممیگذردوگاهیبهمافرصتنمیدهدخیلیازحرف‌هاینگفته‌مانرابزنیمیاکارنکرده‌ایرابهسرانجامبرسانیمولیبازهمبادانستناینهاخیلیچیزهاراموکولمیکنیمبهفرداییکهخودمانهمنمیدانیمدرآنوجودداریمیانهمانندگفتنکلمه‌یدوستتدارمبهآنکهدوستشداریمگاهیخیلیزوددیرمیشودهمیشهزمانوزمانهباماخوبرفتارنمیکندوفرصت‌هاراازمامی‌گیرددرایندنیایکوچککههرلحظهممکناستجداییازراهبرسدآیاجاییبرایقهروجوددارد؟اصلاازکجامعلومفرصتیبرایآشتیباشدکهبرایدیگرینازمیکنیمومنتظرهستیماواولبیایدچراپیشقدمنمیشویم؟چراقدربودنهارانمیدانیم؟ساعتوروزوماهوسالدستبهدستهمداده‌اندتاروزیدست‌هایماراازهمجداکنندپسدستتراجوریبهدستمبدهکهاگریکروزهمنبودمخاطرهیبدازمندرذهنتنماندمراپسنزنمگرچقدرجامیخواهم؟همانگوشهکنار‌هایقلبتهمبرایمکافیستدوستمبدارهمانگونهکهمندارمگاهیهمتوپاپیشبذارشایدتوراهیبرایآمدننگذاشتهباشیگهگداریهمکهشدهغرورتراپشتدرقلبمجابگذاروباعشقواردشوخلاصهبگویمنگذاردرحسرتمهریبمانمکهمیدانمدروجودتوجوددارد...