Seda

هیچ وقت برای فهمیده شدن فریاد نزنید آنکه شما را بفهمد صدای سکوتتان را بیشتر می شنود

و آن کسی را که دوست داری نصف دیگر تو نیست او تویی اما جای دیگر

Fadt hamchnin

کسی سوال می‌کند به خاطر چه زنده ای و من برای زندگی تو را بهانه می کنم

دریا اگر سر میزند بر سنگ حق دارد تنها دوای درد عاشق نا شکیبایی ست

تاوان عشق را دل ما هر چه بود داد چشم انتظار باش در این ماجرا تو هم

دست همیشه به معنای آغوش نیست گاهی فقط امنیت است فقط مثل دست پدر روز پدر مبارک

چای ترش باعث افت فشار خون می‌شود

ولی بیشتر قهوه و کاکائو

و من که همشو دوس دارم چی

Mikhmt

Be eshght injam

مرگ مادر مهربانیست که بچه خود را پس از یک روز طوفانی در آغوش کشیده و نوازش می‌کند و میخوابند

یاد من باشد که تنهاییم را برای خودم نگه دارم و بغضهای شبانه را برای کسی بازگو نکنم تا ترحم را با ابراز علاقه اشتباه نگیرم یاد من باشد که فقط برای سایه ام بنویسم یاد من باشد که فقط با سایه خودم خوب حرف بزنم اوست که مرا به حرف زدن وا دار می کند فقط او می‌تواند مرا خوب بشناسد او حتما می‌فهمد میخواهم عصاره نه شراب تلخ زندگی خودم را چکه چکه در گلوی خشک خودم چکانده به او بگویم این زندگی من است

چشمت به چشم ما و دلت پیش دیگریست جای گلایه نیست که این رسم دلبریست هر کس نشست در نظرت به دلت نشست تنها گناه آینه ها زود باوریست

بی اف نمیخوام خودت باش:))

Delm bf khast

نام من عشق است آیا می شناسیدم؟ زخمی ام زخمی مرا می شناسیدم با شما طی کرده ام راه درازی را خسته ام خسته هستم آیا می شناسیدم راه ششصد ساله ای از دفتر حافظ تا غزل های شما ها می شناسیدم ... من همانم مهربان سال‌های دور رفتار ام از یاد میشناسیدم

دلم که می‌گیرد نه سراغ عکسهایت میروم نه دل خوش میکنم نه به دوستت دارم های فاصله دارت دلم که می‌گیرد تنگ تر خودم را در آغوش میگیرم شاید چیزی از تو جا مانده باشد میان من

گر چه از فاصله ماه ز من دور تری ولی انگار همینجا و همین دور بری ماه می تابد و انگار تویی میخندی باد می آید انگار تویی می گذری

هر چه دادم به او حلالش باد جز دل غیر از آن دل که مفت بخشیدم دل دل من کودکی سبکسر بود خود ندانم چگونه رامش کرد او او که می گفت دوستت دارم پس چرا زهر غم به جامش کرد

دلتنگ که باشی هیچ چیز آرامت نمی‌کند دلت یک پای رفتن می‌خواهد و یک دنیا راه

عشق ها می‌میرند رنگها رنگ دگر می‌گیرند و فقط خاطره ها ست که چه شیرین و چه تلخ دست ناخورده به جا می ماند