تخته امتیازات

اره ۴. بار

هر صبح در زندان تنم روزهای نبودنت را چوب خط می کشم تا بدانم چند روز از نبودنم می گذرد

من به ماشین بدون ترمز بیشتر اعتماد دارم تا جمله‌ی عزیزم اون پسر فقط دوستمه ...

‏أينَ يَستَريح المُتعَبونَ مِن أنفُسِهم؟ آنها که از خودشان خسته‌اند، کجا خستگی در می‌کنند؟

یک شب، هزار شب شد… در آخرین نگاه، چشمانت را بوسیدم با چشم. در را بستم، آن‌چنان که راهی برای دلم نماند. این بار، خود دل بود که خواست کوچ کند؛ برود به جایی دور، دور از هر نشانی از تو، دور از هر خاطره‌ای که بوی دوست داشتن بدهد. تمام قد جنگیدم، تمام جانم را پای ماندن ریختم، اما چه سود… عشق، بی‌صدا شکست. پیش از آنکه رفتنت را ببینم، خودم رفتم، که دل را از خاکستر بیشتر، از ویرانیِ محض نجات دهم. منتظر ماندم… یک شب، دو شب… هزار شب… اما دریغ، هیچ کس سراغم را نگرفت، انگار هرگز نبوده‌ام. -مهدی_فیضی

دلتنگ چند ثانیه از تو دور شدم، و همان چند ثانیه، تاوانِ تمام عمرم شد… عمری که با خیال آمدنت گذشت، و حالا، باید سال‌های باقیمانده را، بی‌تو… با جای خالی‌ات، نفس بکشم. این تازه آغازِ راهی‌ست که تهش، تو نیستی… وای بر دلی که هنوز امید می‌کِشد در مسیری که پایانش، نبودنِ توست. قلبم… مثل مادری که جنازه‌ی فرزندش را بغل گرفته، هر لحظه، آه می‌کشد تا شاید از درد، خلاص شود. اگر در تقدیرم فقط چند خاطره از تو نوشته بودند، پس چرا تمام عمرم را صرف با تو بودن کردم؟ من چه گناهی کردم؟ تاوانِ کدام “دوستت دارم”ی را پس می‌دهم که نگفتم؟ که نشنیدی؟ بیا… بیا و به این لحظه‌های بی‌جان، نَفَسِت را بده، یا اگر رفتنی هستی، آن‌قدر دور شو که نبودنت مثل بودنت، این‌قدر مرا نکُشد! نجاتم بده از این دلتنگی… از این زندگیِ بی‌تو، از این مُردن‌های بی‌صدا… -مهدی_فیضی

پویا هستم ۲۷ ساله

منصور حلاج صوفی، شاعر و عارف ایرانی قرن سوم هجری بود؛ او در ۲۴۴ هجری به دنیا آمد.به خاطر عقایدش عده‌ای از علمای اسلامی آموزه‌هایش را مصداق کفرگویی دانسته، او را به اتهام صوفی بودن تکفیر کردند و حکم به ارتدادش دادند. قاضی شرع بغداد به دستور ابوالفضل جعفر مقتدر، خلیفه عباسی حکم اعدامش را صادر کرد و در ذیقعده سال ۳۰۹ هـ.ق. به جرم «کُفرگویی و الحاد»، پس از شکنجه و تازیانه در ملاعام به دار آویخته شد. فرمان قتل حلاج در ۲۴ ذی‌القعده ۳۰۹ق صادر شد. او را ابتدا هزار تازیانه زدند، دست و پایش را بریدند و بدنش را به دار آویختند، سپس سرش را بریدند، جسدش را آتش زدند و خاکسترش را به دجله ریختند.