دل شکسته... نشد ک نشد

[Black_wolf]

همین یک سال پیش، داشتیم درمورد مشکل همیشگی‌ام باهم صحبت می‌کردیم؛ با خنده گفت: «هنور درگیرشی؟ سرت سلامت بابا. نشد که نشد.» این‌قدر لحنش آرام‌بخش بود که برای اولین بار، احساس کردم واقعا می‌توانم رهایش کنم. و کردم.

بعد از آن خیلی سعی کردم خودم این جمله را به خودم بگویم. در موقعیت‌های مختلف، نوشتمش. سعی کردم احساس آن روزم را به یاد بیاورم. کارساز نبود. من می‌دانستم خودم، آدم رها کردن نیستم و نمی‌توانستم حرف شعارزده‌ی خودم را باور کنم. انگار شنیدنش، همان یک‌جا و یک‌بار و فقط از زبان آدم آسان‌گیری مثل او، می‌توانست باورپذیر باشد.