ققنوس شوم&

[حسین138]

بگذار در این خـانه، غریبانه بمیرم
یا اینکه روم، گـوشهٔ ویرانه بمیرم

بـی‌باک‌ترین بـودم و  بگذار که از مرگ
پروا نکنم هیچ ، چو پروانه بمیرم

من عاشق و دیوانه و دلداده و مستم
بگذار چنین باشم و دیوانه بمیرم

هر روز، ز هجـرانِ تو میمیرم و  مگذار
هرلحظه و هرساعت و روزانه بمیرم

حالا که قـرار است بمیرم، منِ مجنون
بگذار، سر اندازم و مردانه بمیرم

پیمانِ خود آن روز که بستی،بِشَکستی
بگذار که لب بر لبِ پیمانه بمیرم

من شاعـــرِ شــوریدهٔ این شهــرِ قشنگـم
خواهم‌که دراین شهر، ادیبانه بمیرم

بگذار بسوزد، جگـر از حسرتِ یک بـوس
ققنوس شوم،تا که چو افسانه بمیرم