یار رمیده

[رامین۴۳]

ز ما ای گل چه دیدی؟

که دامن درکشیدی جفا کردی، بخشیدم 

وفا کردم، رنجیدی

عتاب تو، بشنیدم

فغان من نشنیدی

نگارا

ندیدم جز خواری

ولی در عشقت از جهان بریدم

چه دیدی جز یاری

که چون بخت از من ناگهان رمیدی

اگر با تو وفا کردم

خطا کردم خطا کردم

چو دیدم خوبیَت را

چرا در کُویَت آشیان کردم

چو دیدی مهرم را

چرا آخر از آشیان پریدی

دلدارا 

گمان بردم اول

که گر جان خواهم، نشکنی دلم را

ندانستم ای گل

که عهد مرا بشکنی به زودی

اگر صید تو شد جانم

پشیمانم، پشیمانم

ز مهرم دل کندی

ولی آن که می‌گفتمت همانم

به عهدت دل بستم 

ولی آن که می‌گفتیم نبودی

دلدارا