دیالوگ های ماندگار ؛

[فندق]

زندگی‌ست دیگر،
تکه تکه‌ات می‌کند و در انتها
میان تکه‌هایت نوری از امید می‌تاباند.

#ناشناس

[فندق]

از دو چشمِ پُر غمم خون می چکد

#جهان_ملک_خاتون

[فندق]

زندگی‌ست دیگر،
تکه تکه‌ات می‌کند و در انتها
میان تکه‌هایت نوری از امید می‌تاباند.

#ناشناس

[فندق]

به‌ تنهایی گرفتارند مشتی بی‌ پناه اینجا
مسافرخانه‌ی رنج است یا تبعیدگاه اینجا؟

#فاضل_نظری

[فندق]

قربان مردمک‌های بی‌قرار چشمهایت بروم،
قربان غم و شادی‌ات بروم.
تو چه هستی که جز با تو آرام نمی‌گیرم.
حتی جای پایی از تو در خاک برای من کافیست.

#فروغ_فرخزاد

[فندق]

بت‌پرستِ آرزوهای خودیم

#فیاض_لاهیجی

[فندق]

‏او ز ما فارغ و ما طالب او در همه حال!

#فروغی_بسطامی

[فندق]

من نمی‌دانم چه چیزی پایبندم کرده است
کوه اگر پا داشت، تا حالا از اینجا رفته بود...

#حسین_جنتی

[فندق]

تا چند دل از خلقِ جهانی بربایی؟

#جهان_ملک_خاتون

[فندق]

که دلتنگی دلیلِ بازگشتن های صدباره‌ست

#محمد_عزیزی

[فندق]

غریبگی نکن
نکن غریبگی پسرم!
این‌جا خاورمیانه است
و هر کجای خاک را بکَنی
دوستی، عزیزی، برادری
بیرون می‌زند.

#گروس_عبدالملکیان

[فندق]

کجا دیدی که بی‌آتش، کسی را بویِ عود آمد؟

#مولانا

[فندق]

اکنون می‌خواهم کمی بیشتر بخوابم؛
نام آن را ابدیت بگذارید.

• نامه‌ی خودکشی #یرژی_کوشینسکی

[فندق]

فعلاً می‌سازم؛
چه می‌شود کرد؟
مگر می‌شود دنیا را پاره کرد
و از تویش خوشبختی درآورد؟
همین است که هست.

#فروغ_فرخزاد

[فندق]

صد نکته هست در تو که در آفتاب نیست

#فیاض_لاهیجی

[فندق]

به خودم آمدم انگار تویی در من بود
این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود

#علیرضا_آذر

[فندق]

روی تو ماه است و مَه اندر سفر گردد مدام

#عطار

[فندق]

آدم گاهی اوقات نه جایی دارد برای رفتن،
نه جایی دارد برای ماندن.
مانده است وسط دنیا،
بی‌پناه، ترسیده و خسته.

#کیمیا_رجبی

[فندق]

بگذر از عمری که دور از روی دلبر بگذرد

#نشاط_اصفهانی

[فندق]

ما هیچ
ما نگاه

#سهراب_سپهری

[فندق]

لازم نيست مرا دوست داشته باشی
من تو را به اندازه‌ی هر دومان دوست دارم.

#عباس_معروفی

[فندق]

اینکه‌ ‌دوستم داری، اوضاع را بهتر کرده
مثل یک سنگر امن، وسطِ میدانِ جنگ.

#کیمیا_رجبی

[فندق]

دل زود باورم را به کرشمه‌ای ربودی
چو نیاز ما فزون شد تو به ناز خود فزودی

به هم الفتی گرفتیم ولی رمیدی از ما
من و دل همان که بودیم و تو آن نه‌ای که بودی

من از آن کشم ندامت که تو را نیازمودم
تو چرا ز من گریزی که وفایم آزمودی

#رهی_معیری

[فندق]

تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی

#سعدی

[فندق]

تنها ماندن با خود مزخرفم
بهتر از بودن با یک نفر دیگر بود.

#چارلز_بوکفسکی