آخر سالی می‌خوام منطقی نباشم مشت بکوبم ب دیوار

[Aftaabgardaan]

فردا، شومیز سبز یقه سفیده رو با کت شلوار میپوشم. یک کفش کمی پاشنه دار. یک کیف کج کوچک در حد موبایل و کارت. رخ؟ عینهو رخ عقاب! پیش به سوی استعفا دادن از یکی از پروژه‌های کمک به دوستان اطراف. کارم که تموم شدمیام خونه گوشیم رو خاموش میکنم و تا دو روز بعد از مدرسه فقط میخوابم. بیدار که شدم، میرم کتابی که جمشید سپرده بهم رو براش میگیرم. بعد میوفتم به جون اتاق و میسابم! سابیدن که تموم شد یه کاغذ برمیدارم و.. از نو شروع میکنم. خسته‌ام خیلی زیاد. خسته‌ام وحشتناک. ناراحتم خیلی زیاد. عصبانی‌م وحشتناک. میخوام سقف رو پایین بیارم بسیار! کارکردم منفی دویست و هفتاده. دست خودم نیست، پای کتاب و لپتاپ چشمام نشتی داره. توی مکالمه ها دست و تنم ویبره میره. مدام میخوام حنجره‌م رو ژرواژر کنم. و خشمی هست که از درون داره من رو متلاشی میکنه طوری که چند روز پیش که رفتم دنبال مامان نجاتش بدم از دست همسایه‌ی پرحرف، مامان ابروهاش پرید بالا که چرا این رنگی‌ای و نفسات اینطوره و انگار داری منفجر میشی! یه بار یه کتابی میخوندم، یه شخصیتی داشت توی داستان این مرد، مسخره ی منطقی بودن و عاقل بودن رو درآورده بود. توی وحشتناک ترین اتفاق‌ها، آرامش خودش رو حفظ میکرد و حواسش جمع بقیه بود و شنونده‌ی همه بود و یه طورایی خیال آدم رو راحت میکرد از اینکه‌ هست.. بعد از چند سال، این هی حالش بد میشد، فراموشکار شده بود. سست بود. تمرکز نداشت. نمیتونست بخوابه. قلبش اذیت بود و بعد رفت پیش یه دکتری و اون برگشت گفتش که بیا پایین! نمیخواد همیشه آدم آروم و منطقی و خودداری باشی. یه وقتایی داد بزن! فحش بده! مشتات رو بکوب توی کیسه بوکس! و آره.. این آقاهه اما خیلی اوضاعش وخیم بود آخر سر چند ماه رفت یه دوره‌ای پیش یه روان درمانه.. تا بعدش برگشت و بهتر شده بود.. نه که من عین اون با اون ویژگی‌های بشر دوستانه‌ی خوبش باشم اما، به شکل شدیدی باهاش همذات پنداری میکنم... اوهوم.. اوضاع و احوال جالبی نیست..اصلا اوضاع احوال جالبی نیست.. با این همه اما احساس خوبی دارم، به تمام نقطه‌هایی که میخوام پای چیزهایی بذارم و دفترش رو ببندم. یس! امیدوارم از پسش بر بیام. همین.

 

ویرایش شده 3 خرداد، 2023 توسط Aftaabgardaan