زمانه سخت

[Black_wolf]

نمی دانم چه حکمتی ست ؛
هر چقدر زمانه سخت تر می گیرد ؛
من دلبسته تر می شوم به شب و بیداری و سکوت و تنهایی !
گاهی به رسمِ اصالتِ از یاد رفته ، شمعی روشن می کنم و زیرِ نورِ غریبانه اش ، کتاب می خوانم و به دنیایِ دیگری می روم .
دنیایِ قشنگی که ناجیِ این روزهایِ من است ،
دنیایی که هیچ چیز در آن ، غیرِ ممکن نیست !
مگر می شود شب را دوست نداشت ؟!
وقتی تمامِ دغدغه ها خوابیده اند ،
وقتی آدم فراموش می کند کجایِ جهان ایستاده و چقدر غمگین است ...