حکایت زندگی

[Aftaabgardaan]

بابا نشسته روی مبل خردلی و قیمت‌ها رو بلند بلند میخونه. دلار انقدر. دنا پلاس توربو انقدر. یورو انقدر. پژو پارس انقدر. سکه انقدر. کوییک دنده اتومات انقدر. واقعا استرس دارم. واقعا اضطراب دارم. واقعا نگرانم از سخت‌تر شدن زندگی، یا حتی سخت‌تر شدن مهاجرت. و احساس میکنم جوری به خاک رفتیم، که حالا حالاها برنمیگردیم. و این خیلی بده. افتضاحه..

شرط بستیم روی دلار شصت تومنی تا قبل از عید. کشتی به سرعت توی آب پایین کشیده میشه. کاش کاش کاش، کاش فقط همین موضوع بود، میگفتیم اوکی اقتصاد ژرواژر شده و اینطوری شده اما هوا هست، فرهنگ هست، شان اجتماعی هست، کابینه‌ای با تدبیر هست، برنامه‌ریزی برای جمع کردن این پارگی(!) و بساط هم هست و بالاخره اینم درست میشه. ولی خب هیچکدوم نیست. و سوال بزرگ این روزهام، این وضعیت و این لنگیدن در همه‌ی زمینه‌ها، قراره چطور باشه؟ باعث شه آدما بیشتر به زندگیشون بچسبن تا همین چیزهایی هم که دارن رو از دست ندن، یا از زندگیشون برای زندگی بگذرن..؟ ندانم.

فقط میدونم که‌ نسلی میمیره و نسلی دیگر برمی‌خیزد آری:

«نسلی می‌میرد و نسلی دیگر برمی‌خیزد؛ اما زمین برای همیشه جاودان می‌ماند... خورشید همچنان می‌دمد و غروب می‌کند.»