Reza

دریغا

سلام نرگس

کسی هم که اشتباهه خودشو میپذیره آدم جسور و شجاعیه. عالی بود

از اون پستایی که دوست تدارم بخونمش ...

کاش میشد مث بوم نقاشی، غمشو پاک کنی و روی صورتش، لب خندون کشید

تلخ، پاک و مهربانانه... مثل خودت

چشمه ترینی

عالی

آنجا، دوستان و آشنایان همانند رودخانه ای موّاج و وحشی، از یک سو وارد خیمه گاه می شدند، از روبروی موسی به آرامی می گذشتند، زیر لب وردی می خواندند، در آتش دانه هایی از میوه ی ممنوعه می ریختند و برای آخرین بار با او وداع میکردند و در نهایت از سمت مقابل جایگاه خارج می شدند. آن دانه ها میوه های خشک شده ی کاکائو بودند. من به آتشی که دانه های شکلات را در خود می گداخت، خیره شدم و در دل گفتم: "شک ندارم که تو وجود داری". او کیست؟ …

زیبا

تنگه... گوشم واسه حلقت آغوشم واسه تنت آشتی م واسه قهرت چشام واسه انگشت ت نوازشم واسه موهات تنگه؟

با این که تلخه، یکی از بهترین نوشته هاییه که ازت خوندم. حادثه ی تلخ و شوک آوری بود ولی خدا تو رو برگردوند به ما. شکر

مادامی که زیر انوار طلایی خورشید، به سمت مقصدی ناشناخته در حرکت بودم، آن خیابان مرا فراموش نکرده بود و زیبایی هایش را بر نگاهِ تیزبینِ من عرضه می کرد. خیابان آلیانس را در نوردیدم، سپس خیابانِ بعدی، سپس بعدی و بعدی. روبروی مغازه ای درنگ کردم و از پشتِ ویترین، خودم را در قالب مانکن هایی که آزادانه لباس پوشیده بودند، پرو کردم. در گستره ی هموار باغ جلوی قصر اوپرا، بر نیمکتی تکیه دادم و به تماشای کبوترانی که بی هدف از هر طرف پرسه می زدند، نشستم. به کبوتری که در آن نزدیکی بود، نان دادم. برای پیرمردی که از فرط پیری خمیده شده بود، دست تکان دادم. برای کودکی که با اشتیاق بستنی می خورد، شکلک در آوردم و مورچه ای را که در حال غرق شدن در یک قطره ی آب بود را نجات دادم و به رهگذرانی که از روبرو می آمدند، لبخند میزدم و امیدوار بودم یکی که از آنها که از اهالی آنجا نبود را پیدا کنم و او را در آغوش بکشم... ولی تو آنجا هم نبودی...

...